Ποιοί είμαστε

Το http://www.e-rooster.gr είναι ένα φιλελεύθερο διαδικτυακό ηλεκτρονικό περιοδικό προβληματισμού πάνω στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις και ενασχόλησης με ευρύτερα ζητήματα της σύγχρονης ζωής.

Κίνητρό μας είναι η ανησυχία και το ενδιαφέρον μας για τα ελληνικά και διεθνή δρώμενα σε κάθε τομέα της δημόσιας δραστηριότητας.

Άξονας της σκέψης μας είναι η αγάπη μας για την ελευθερία και η προσήλωσή μας στη μοναδικότητα και το πρωτείο του ατόμου.

Την προσπάθειά μας νοηματοδοτεί αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως έλλειψη στην ελληνική κοινωνία κοινής λογικής και πολιτικών προτάσεων που να συμπορεύονται τον δικό μας άξονα σκέψης. Ευελπιστούμε ότι τούτος ο διαδικτυακός χώρος θα φιλοξενήσει προοδευτικές φιλελεύθερες απόψεις που στην χώρα μας έχουν τεθεί στο περιθώριο.

Οι πολιτικές θέσεις των συγγραφέων δεν ταυτίζονται κατ ανάγκη. Μας ενδιαφέρουν οι πρωτότυπες, ελεύθερες σκέψεις, που συχνά μπορεί να καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα, αρκεί να τηρούν τους κανόνες της κοινής λογικής.

Το http://www.e-rooster.gr είναι μια πλατφόρμα προσωπικής έκφρασης. Δεν αποτελεί κομματική σελίδα, ούτε οργανωμένη συλλογικότητα, αλλά φιλοδοξεί να φιλοξενήσει φιλελεύθερες φωνές, ιδέες και απόψεις όλου του πολιτικού φάσματος και να προωθήσει τον διάλογο επ’αυτών.

Όλες οι απόψεις των συγγραφέων είναι αυστηρά και μόνο προσωπικές, δεν αποτελούν έκφραση καμιάς μορφής ευρύτερης συλλογικότητας, η σελίδα δεν φέρει καμία ευθύνη γι’αυτές και τα δικαιώματα των άρθρων και των σχολίων ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Eπισημαίνεται πάντως ότι το e-rooster.gr διατηρεί το δικαίωμα να αφαιρεί σχόλια τα οποία κρίνονται υβριστικά, αποτελούν παράνομες πράξεις ή προτρέπουν σε παράνομες πράξεις.

Στείλτε μας δικά σας κείμενα προς δημοσίευση στο e-mail: erooster AT e-rooster.gr

Σχεδιασμός-διαχείριση-ανάπτυξη της ιστοσελίδας:

Φώτης Περλικός (fotis.perlikos AT gmail.com)

Κώστας Κουκόπουλος
http://e-rooster.gr/about

Σχετικά λοιπόν με την τοποθέτηση του Averell, θα ήθελα να σημειώσω το εξής: Ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που έχουμε μεταξύ ανθρώπων συμφωνία για την έκταση και την φύση των προβλημάτων (αλήθεια, πόσο απέχουμε ακόμη και από αυτό το ελάχιστο στην Ελλάδα!), η ίδια, τυπικά άρτια λογική μπορεί να εφαρμοστεί επί αυτών και να οδηγήσει σε ριζικά διαφορετικές λύσεις, επειδή εκείνοι που έχουν χρησιμοποιήσει την άρτια λογική, ιεραρχούν διαφορετικά τις αξίες, αναγνωρίζουν διαφορετικά όρια και απαράβατες συνθήκες, “κοστολογούν” διαφορετικά τις “παράπλευρες απώλειες”, υπηρετούν πιστότερα τα συμφέροντα κάποιων ομάδων πληθυσμού έναντι άλλων ομάδων πληθυσμού.

Ειδικά για τα τρέχοντα προβλήματα, που για να λυθούν πρέπει να “σπάσουν αυγά”, η κοινή λογική από μόνη της δεν μπορεί να προσδιορίσει ποια αυγά θα πρέπει να σπάσουν. Είναι κατά την άποψή μου αναγκαία η δήλωση των αρχών, των υποθέσεων και παραδοχών, της προτεραιοποίησης, των “αβάτων”. Αν αυτά είναι καθαρά, οι λογικές λύσεις για δοθέντα προβλήματα προκύπτουν συνήθως μονοσήμαντα και είναι μάλλον εύκολο να ελεγχθούν για την λογική τους.

Ότι ουσιαστικά οι αντιπαραθέσεις αντικατοπτρίζουν τις ίδιες διαφορές που υπήρχαν στα εσωτερικά fora της ΦιΣ τα δύο τελευταία χρόνια μεταξύ των πραγματιστών και των ιδεολογιστών. Δε μου κάνει καθόλου εντύπωση.

Απλά μην ξεχνάτε ποτέ ότι ανεξάρτητα απ’τις ιδιαίτερες πολιτικές ομαδοποιήσεις είμαστε όλοι στην ίδια πλευρά. Οι παρατάξεις φτιάχνονται και διαλύονται. Οι γνωριμίες και οι φιλίες μπορούν να κρατήσουν για μια ζωή.

Μην καίμε γέφυρες λοιπόν…

Γιατί η κοινή λογική δεν έβρισκε εφαρμογή μέχρι τώρα στην Ελλάδα; Για πολλούς λόγους. Κατ’ αρχήν, κατά καιρούς πολύ μεγάλες μερίδες των ψηφοφόρων επέλεγαν το κόμμα που ψήφιζαν με κριτήρια συναισθηματικά (τι ψήφιζε το “σόι”, απόγονοι στρατιωτών ή ανταρτών του εμφυλίου κ.λπ.). Κατά δεύτερον, και ίσως σημαντικότερο, ο πολιτικός διάλογος στη χώρα δεν διεξαγόταν με όρους λογικής. Θα διαβάσετε πάρα πολλά άρθρα του κ. Πάσχου Μανδραβέλη, που αναφέρονται στα σχεδόν κουτσομπολίστικα ζητήματα που κυριαρχούν στις ειδήσεις, αντί των πραγματικών προβλημάτων. Παρακολουθήστε απλά μια συζήτηση σε τηλεοπτικά παράθυρα, και θα αντιληφθείτε πόσο απουσιάζει η λογική από το δημόσιο διάλογο. Εξ άλλου, οι φιλελεύθερες ιδέες δεν έλκουν την αξία τους από κάποια μεταφυσική αντίληψη, αλλά από τη δυνατότητα που έχουν να υποστηριχθούν από ορθολογικά επιχειρήματα.

Τώρα, σχετικά με την κοινή λογική ως πολιτικό εργαλείο: έχει το νόημα ότι κάθε πρότασή μας εκτίθεται, για να περάσει από τη βάσανό της. Δηλαδή: λέμε, επί παραδείγματι, ότι πρέπει να πουληθεί η Ολυμπιακή (το παράδειγμα επίτηδες από το παρελθόν) – δεν θα μιλήσουμε ούτε για την αόριστη έννοια του “εθνικού αερομεταφορέα”, ούτε για τα “κεκτημένα δικαιώματα” των υπαλλήλων της. Θα συζητήσουμε την “κοινωνική προσφορά” της, για να τεκμηριώσουμε ότι αυτή είναι ανύπαρκτη και ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία θα επιτελέσει πολύ καλύτερα όλα όσα οι οπαδοί της θεωρίας της “κοινωνικής προσφοράς” έχουν θέσει ως στόχους. Η επιχειρηματολογία θα είναι πολύ κοντινή, αν όχι ταυτόσημη, με αυτήν που θα παρείχε κάποιος που θα εξήταζε από φιλελεύθερη σκοπιά το ζήτημα. Θα επισημάνουμε και το πόσο άδεια είναι τα συνθήματα “οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη” και τα σχετικά που θα ακούγονται κατά τη συζήτηση. Αν τυχόν αποδειχθεί ότι έχουμε λάθος, και η κοινή λογική επιτάσσει (λέμε, τώρα) να παραμείνει η Ολυμπιακή Αεροπορία/ Ολυμπιακές Αερογραμμές/ Pantheon στο κράτος, τι να κάνουμε, θα πρέπει να δεχθούμε ότι η άποψή μας ήταν σφαλερή. Αυτό δεν ξέρω αν είναι τυρρανία ή όχι, πάντως τα όποια επιχειρήματα θα τίθενται στο δημόσιο διάλογο τεκμηριωμένα.

Και ένα ακόμη θέμα, ως προς τη συνοχή μιας κίνησης που επικαλείται την “κοινή λογική” ή ως προς τα αυτονόητα, για τα οποία κακοχαρακτηριζόμαστε. Αυτή τη στιγμή η χώρα μας αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά προβλήματα. Όποιος επιλέγει να τα αγνοήσει, όποιος δεν βλέπει ότι το ασφαλιστικό σύστημα θα καταρρεύσει, ότι το εξωτερικό χρέος ενδεχομένως να μην μπορεί, μετά από λίγα χρόνια, να εξυπηρετείται, όποιος παραβλέπει ότι η διόγκωση του δημόσιου τομέα έχει φθάσει σε βαθμό που να απειλεί και τα θεμέλια του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς οι κομματικές εξαρτήσεις επηρεάζουν σε βαθμό πρωτοφανή το εκλογικό σώμα, όποιος παραβλέπει την ολοένα και μεγαλύτερη καταστροφή του περιβάλλοντος και την ισχυρή αντίσταση σε οποιαδήποτε λελογισμένη προσπάθεια για τη βελτίωση της κατάστασης, όποιος δεν έχει αίσθηση του επείγοντος, μπορεί να δηλώνει αυτάρεσκα ότι δεν θεωρεί και τόσο κακή την κατάσταση. Φυσικά, μπορεί να έχει δίκαιο και όσοι νομίζουν το αντίθετο, άδικο. Αλλά όποιος πιστεύει, έστω και εσφαλμένα, ότι υπάρχουν προβλήματα χρήζοντα αμέσων λύσεων, μερικές φορές και αυτονόητων (δεν είναι αυτονόητο ότι η διατήρηση του διανεμητικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης οδηγεί στη βέβαιη κατάρρευσή του;), μπορεί να αναζητήσει συμπράξεις ακόμη και με πρόσωπα χωρίς κοινή ιδεολογική αφετηρία και να επιδιώξει να καταλήξει μαζί τους σε κοινές, βασικές τουλάχιστον, λύσεις. Η επιχειρηματολογία, σε μια τέτοια περίπτωση, πρέπει αναγκαστικά να ξεφεύγει από το ιδεολογικό οπλοστάσιο και να στηριχθεί σε λύσεις, στις οποίες θα μπορούσαν όλοι οι συμπράττοντες να συμφωνήσουν. Όχι επειδή ο συμβιβασμός είναι πάντοτε καλός – κανείς δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο! – αλλά, αντιθέτως, επειδή η κοινή λογική μπορεί να επιβάλει τις λύσεις αυτές.

Τέλος, δεν μπορώ να αντισταθώ και να μην αναφέρω το εξής: νόμιζα ότι όσοι σχολιάζουμε εδώ πέρα το κάνουμε οικεία βουλήσει και όχι κατ’ εντολήν και, πάντως, όχι συντεταγμένα. Το επ’ εμοί, συνήθως δεν βρίσκω τίποτε να σχολιάσω στο Σπύρο, παρά να υπερθεματίσω!