…be thankful I don’t take it all…

Let me tell you how it will be;

There’s one for you, nineteen for me.

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

Should five per cent appear too small,

Be thankful I don’t take it all.

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

(if you drive a car, car;) – I’ll tax the street;

(if you try to sit, sit;) – I’ll tax your seat;

(if you get too cold, cold;) – I’ll tax the heat;

(if you take a walk, walk;) – I’ll tax your feet.

Taxman!

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

Don’t ask me what I want it for, (ah-ah, mister Wilson)

If you don’t want to pay some more. (ah-ah, mister heath)

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

Now my advice for those who die, (taxman)

Declare the pennies on your eyes. (taxman)

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

And you’re working for no one but me.

Taxman!

Χαμένος από χέρι

Τελικά έριξα λευκό.

Μέσα στο παραβάν το αποφάσισα. Κοίταξα τα ψηφοδέλτια που μου έδωσαν, σε κανένα δεν είδα ένα ικανοποιητικό κομμάτι του εαυτού μου, και μιας και δεν είμαι αντισυστημικός, η μόνη συνεπής στάση που μου έμεινε ήταν το “none of the above”.

Ωραίο πράγμα η συνέπεια, το ορθολογιστικό μέρος του εαυτού μου (μάλλον πλειοψηφικό) με συνεχάρη και αναπαύθηκε αυτάρεσκα για να πάρει σειρά το συναισθηματικό μου μέρος, το οποίο, έτσι και αλλιώς ως μη αρμόδιο για να επιδοκιμάζει ή να αποδοκιμάζει τις επιλογές μου,  εγκατέστησε έναν τόνο θλίψης ο οποίος με συντρόφευσε διακριτικά κατά το υπόλοιπο της ημέρας αλλά μεγεθύνθηκε και ουσιαστικά με κατέλαβε όταν είδα τις πρώτες εικόνες ΠΑΣΟΚτσήδων να πανηγυρίζουν εκστατικοί.

Βοήθεια! Ληστεία!

(Ότ)αν θα λάβεις ΑΥΤΟ το γράμμα…

Μισθωτή σκλαβιά

“Είμαι ελεύθερος και δεν γίνομαι σκλάβος κανενός. Η ζωή μου δεν σας ανήκει.” κατέληγε τις προάλλες ο null στο άρθρο του για την πρώτη μέρα της ανυποταξίας του. Ανακλαστικά σκέφτηκα (και σχολίασα εκεί) ότι η ίδια δήλωση μπορεί να γίνει και για την φορολογία.

Το θυμήθηκα και το γράφω γιατί σήμερα είναι η πρώτη μέρα της φορολογικής μου ελευθερίας, η Tax Freedom Day μου. Από την πρωτοχρονιά μέχρι σήμερα το πρωί στις 11:00 δούλευα αποκλειστικά για το κράτος. Ότι κέρδισα μέχρι σήμερα ισούται με τους ετήσιους φόρους μου. Ότι βγάλω από σήμερα και πέρα μου ανήκει.

Στον υπολογισμό μου έχω λάβει υπόψιν μόνο τις μέρες που πραγματικά δούλεψα και θα δουλέψω (δεν περιλαμβάνω τις αργίες και τις άδειές μου). Ως φόρους έχω αθροίσει τον φόρο εισοδήματος, τον ΦΠΑ για τις δαπάνες που κάνω από τα λεφτά που μου μένουν, δημοτικά τέλη, άλλα τέλη (π.χ. κυκλοφορίας) καθώς και τις εισφορές μου που αφορούν την σύνταξη, μιας και δεδομένου ότι δεν έχουμε κεφαλαιοποιητικό σύστημα και η καταβολή σύνταξης είναι από αμφίβολη ως απίθανη έχω κάθε δικαίωμα να τις θεωρώ φόρο. ΔΕΝ συνυπολόγισα τις εργοδοτικές εισφορές για σύνταξη που καταβάλλονται υπέρ μου (παρότι οι εργοδοτικές εισφορές είναι ουσιαστικά παρακρατημένο δικό μου εισόδημα – ο εργοδότης μου δέχεται να έχει αυτό το κόστος για να με έχει, και αν το κράτος δεν του το αποσπούσε, θα το είχα διεκδικήσει και κερδίσει για τον εαυτό μου στις μεταξύ μας διαπραγματεύσεις).

“Η δικαίωση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο”

υποστηρίζει ξεδιάντροπα ο κ. Αλέξης Τσίπρας, παρότι αυτό που λέει τώρα είναι το αντίθετο από αυτό που υποστήριζε πριν 5 μήνες.

Οι καιροί απαιτούν κοινωνική αλληλεγγύη

Είναι μοναδική και θαυμάσια ευκαιρία για τους Δημόσιους Υπαλλήλους, από την γλυκιά θέση της απόλυτης εξασφάλισης στην οποία βρίσκονται να καταρρίψουν μια για πάντα την κατηγορία ότι είναι βδέλλες που πίνουν το αίμα της κοινωνίας, και να επιδείξουν ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στους χθεσινούς και αυριανούς αιμοδότες τους καταθέτοντας το, ας πούμε, 1/8 του εισοδήματός τους σε ταμείο αρωγής υπέρ των ιδιωτικών υπαλλήλων που θα απολυθούν ή που θα καταστούν “ευέλικτοι”.

(Πρωτοαναρτήθηκε ως σχόλιο στην κουβέντα που γίνεται για τις προτάσεις Μίχαλου, εδώ)

Ακόμα έναν καλό λόγο για να φοροδιαφεύγεις…

…αποτελεί η διαφημιστική εκστρατεία του Υπουργείου Οικονομικών για την εμπέδωση φορολογικής συνείδησης που ξεκίνησε σήμερα.

Έχω ξαναγράψει πόσο με εκνευρίζει η κρατική διαφήμιση, αλλά η συγκεκριμένη καμπάνια με κάνει έξαλλο.

Αντί να περιορίσει την σπατάλη στον Δημόσιο Τομέα, να εξορθολογήσει την κατανομή των Δημοσίων Δαπανών και να φροντίσει για την αύξηση της αποτελεσματικότητας των Δαπανόμενων Πόρων, ώστε ο πολίτης που πληρώνει να δει επιτέλους ότι οι διαχειριστές των φόρων του σέβονται τον κόπο του, ο κ. Αλογοσκούφης, πιστός στο δόγμα του επικοινωνισμού που χαρακτηρίζει κάθε πράξη της κυβέρνησης επιλέγει να ΣΠΑΤΑΛΗΣΕΙ πολύτιμους πόρους ενός προϋπολογισμού που έχει ήδη πέσει στα βράχια, για να πετύχει τι?

Έφυγε ο Άκης Δαβής

Με τον Άκη Δαβή δεν θα είχαμε μιλήσει πάνω από 20 φορές. Νοιώθω όμως ότι τον γνώριζα πολύ καλά. Η Εβίτα είναι -ήταν- μαθήτριά του τα τελευταία 6 χρόνια. Έζησα τον Άκη μέσα από την Εβίτα. Ήταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος.

Νομίζω είχε όλα τα qualities που εκτιμώ. Ήταν άνθρωπος αρχών, ακέραιος, ταπεινός αλλά περήφανος, δημιουργικός, ακατάβλητος. “Είχε όραμα για το θέατρο. Και παρήγαγε έργο”, όπως είπε η κ. Ρούλα Πατεράκη στο συγκλονιστικό τελευταίο κατευώδιο που του απηύθυνε. Ήταν ένας άνθρωπος σε αποστολή.

Όταν ο ιερέας είπε: “πᾶν ἁμάρτημα τὸ παρ᾿ αὐτῶν πραχθέν, ἐν λόγῳ ἢ ἔργῳ ἢ διανοίᾳ, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς συγχώρησον, ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος ὃς ζήσεται καὶ οὐχ ἁμαρτήσει·“, η Εβίτα γύρισε και μου είπε “ο Άκης δεν είχε καμμία αμαρτία”. Από όλους τους ανθρώπους, για τον άνθρωπο αυτόν το πιστεύω.

μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,

ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω,

γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν,

καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν,

ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.