Διάβασα με μεγάλη χαρά το άρθρο της κ. Ντόρας Μπακογιάννη στην Κυριακάτικη Καθημερινή, όπου εισηγείται την συνταγματική καθιέρωση ορίου στη δημοσιονομική επέκταση (λέγε με “έλλειμα προϋπολογισμού”). Εντάξει, θα προτιμούσα να μιλούσε καθαρά για απαγόρευση των ελλειματικών προϋπολογισμών, αλλά ΟΚ, από προβεβλημένο πολιτικό στέλεχος που πρωτοβάζει το θέμα στην ευρύτερη δημόσια συζήτηση είναι αναμενόμενο οι διατυπώσεις να είναι “ευέλικτες”.
Πάντα απορούσα με το θράσσος κυρίως του ΣΥΝ (Αλαβάνος κ’ Σια) αλλά και ενός σημαντικού κομματιού του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι επίτιθονταν στην συνθήκη του Μάαστριχτ και το 3% όριο ελλείματος που έθετε, συσχετίζοντας το ύψος του ελλείματος με την “προοδευτικότητα” της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής.
Τώρα, το τι “προοδευτικό” υπάρχει στο να επιτίθεσαι στην de facto πλέον αδύναμη κοινωνική ομάδα, δηλ. τα νήπια τα βρέφη και τα αγέννητα παιδιά, χρεώνοντάς τα για να εξασφαλίσεις την σημερινή σου βολή, ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν (ίσως και κανείς δεν τους ρώτησε).
Για μένα είναι προφανώς μια ΑΧΡΕΙΑ πολιτική.
Και είναι και μια ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΗ πολιτική, γιατί αντί να επιτεθεί στον “ταξικό της εχθρό” για να εξασφαλίσει τους πόρους για μεγαλύτερες δημόσιες δαπάνες, προτιμά να τους κλέβει από τα παιδιά.
..”Σε ό,τι αφορά τη φημολογία περί επερχόμενων μειώσεων των εισοδημάτων στον ιδιωτικό τομέα, ο κ. Δασκαλόπουλος μίλησε για παραφιλολογία, επισημαίνοντας πως «η δημόσια και όχι η ιδιωτική οικονομία βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης».
Χα! Μια μέρα μόλις από την διατύπωση της ερώτησης στο προηγούμενο post “Ποιος θα υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις;”, έρχεται η απάντηση: 
