Τελικά έριξα λευκό.

Μέσα στο παραβάν το αποφάσισα. Κοίταξα τα ψηφοδέλτια που μου έδωσαν, σε κανένα δεν είδα ένα ικανοποιητικό κομμάτι του εαυτού μου, και μιας και δεν είμαι αντισυστημικός, η μόνη συνεπής στάση που μου έμεινε ήταν το “none of the above”.

Ωραίο πράγμα η συνέπεια, το ορθολογιστικό μέρος του εαυτού μου (μάλλον πλειοψηφικό) με συνεχάρη και αναπαύθηκε αυτάρεσκα για να πάρει σειρά το συναισθηματικό μου μέρος, το οποίο, έτσι και αλλιώς ως μη αρμόδιο για να επιδοκιμάζει ή να αποδοκιμάζει τις επιλογές μου,  εγκατέστησε έναν τόνο θλίψης ο οποίος με συντρόφευσε διακριτικά κατά το υπόλοιπο της ημέρας αλλά μεγεθύνθηκε και ουσιαστικά με κατέλαβε όταν είδα τις πρώτες εικόνες ΠΑΣΟΚτσήδων να πανηγυρίζουν εκστατικοί.

Το ίδιο θα είχε συμβεί αν, ο-μη-γένοιτο, το αποτέλεσμα είχε βγάλει τους αντίστοιχους ΝεοΔημοκράτες στους δρόμους.

Οι εικόνες αυτές είναι άγριες.

Όλοι αυτοί κάτι καλό περιμένουν ότι θα τους φέρει το αύριο, και αμφιβάλλω αν αυτό το καλό που τόσο έξαλλα πανηγυρίζουν είναι η προώθηση της συμμετοχικής δημοκρατίας, η ενδυνάμωση των ανεξάρτητων αρχών, ή ο σαφέστερος διαχωρισμός των εξουσιών. Κάτι άλλο είναι αυτό που φαίνεται να είναι σίγουροι ότι έχουν κλειδώσει, κάτι πολύ πιο απτό, κάτι μετρήσιμο. Μετρήσιμο, όσο και το πληρωτέο ποσό στη φορολογική μου δήλωση.

Γιατί να θλίβομαι; (you may ask). Έτσι κι αλλιώς κάποιος θα κέρδιζε, κάποιοι θα πανηγύριζαν κάνοντας ταυτόχρονα τους λογαριασμούς τους, και εγώ, έτσι και αλλιώς, θα ήταν απίθανο να εγκαταλείψω τις τάξεις των φορολογικών υποζυγίων.

Θλίβομαι γιατί το να πληρώνεις μόνο φόρους και να μην έχεις πολιτική εκπροσώπηση είναι νομίζω ο -σύγχρονος- ορισμός του είλωτα. Και είναι δυσβάστακτο συναίσθημα.

Υποψιάζομαι ότι απόψε και άλλοι νιώθουν έτσι. Είμαι ευτυχής να γνωρίζω μερικούς από αυτούς. Ελπίζω από αύριο να κάνουμε όσα πρέπει ώστε στις επόμενες εκλογές όλοι αυτοί, όλοι εμείς, τουλάχιστον να βρούμε στο εκλογικό τμήμα μια επιλογή που θα μας αντιπροσωπεύει.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, σε ανακοίνωσή της, χαρακτηρίζει την απόφαση του κ. Καραμανλή για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες ως ομολογία ανικανότητας και άρνησής του να κυβερνήσει. Με την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες ο κ. Καραμανλής και η εξαετής διακυβέρνηση της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία περνούν στην ιστορία ως παραδείγματα εφαρμογής μιας «πολιτικής» που αφήνει τα πάντα να καταρρέουν. Από την παιδεία ως την οικονομία και από την υγεία μέχρι την προστασία των δασών, η διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αφήνει πίσω της μόνο σκάνδαλα, ευτελισμό των θεσμών και καμένη γη. Καραμανλής και χάος, πλέον ταυτίζονται…

Επιπλέον, η διάλυση της Βουλής λόγω εκλογών, σε συνδυασμό με την επείγουσα διακοπή των εργασιών της Βουλής τον Μάιο την ώρα που αναμένονταν η διαβίβαση στη Βουλή φακέλων πολύ σημαντικών σκανδάλων, οδηγεί και στη παραγραφή των ποινικών ευθυνών όσων πολιτικών ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα επί της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Αποδεικνύεται έτσι, ότι η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες αποτελεί, εκτός των άλλων, και σωτήρια λύση για πολλούς…

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι ένα κόμμα πολιτών, χωρίς κρατική χρηματοδότηση ή κρυφούς χορηγούς. Οι οικονομικές δυνατότητές της δεν της επιτρέπουν να σηκώσει τα μεγάλα οικονομικά βάρη μιας δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης μέσα σε τόσους λίγους μήνες και να συμμετάσχει στις εκλογές που μόλις προκηρύχτηκαν. Θα είναι όμως πάντα παρούσα, ιδίως μετά από αυτές, στον αγώνα για ελεύθερη οικονομία, ατομικά δικαιώματα και ανοιχτή κοινωνία.

Η απουσία φιλελεύθερου ψηφοδελτίου σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση θα είναι δυσάρεστη για όλους μας. Εκτιμούμε όμως ότι από την επομένη αυτών των εκλογών θα αρχίσει η κατάρρευση του παρασιτικού πολιτικού συστήματος που οδήγησε τη χώρα στη χρεωκοπία και τους πολίτες της στην απόγνωση. Στις εξελίξεις της περιόδου που έρχεται, η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την άρθρωση ενός υπεύθυνου πολιτικού λόγου που θα προβάλει την αναγκαιότητα των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων ως μόνης διεξόδου από την κρίση.

Καλούμε όσους πολίτες παρακολουθούν την πορεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας και ενστερνίζονται το πολιτικό της μήνυμα, να μην απόσχουν από τις επερχόμενες εκλογές, αλλά να ψηφίσουν κατά συνείδηση, στηρίζοντας με την ψήφο τους όσους υποψηφίους έχουν επιδείξει κοινοβουλευτικό ήθος και έχουν καταγράψει μια φιλελεύθερη μεταρρυθμιστική πολιτική διαδρομή.

Συνεχίστηκε για τρίτη μέρα σήμερα ενώπιον ειδικής επιτροπής της Γερουσίας η ακρόαση της υποψήφιας για την πλήρωση κενής θέσης στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, ομοσπονδιακής δικαστού Σόνια Σοτομαγιόρ. Η ακρόαση τυγχάνει εκτεταμένης (ζωντανής) κάλυψης από τα ΜΜΕ της χώρας καθώς στο πλαίσιο της ακρόασης συζητιούνται σημαντικά θέματα Δικαιωμάτων και Συνταγματικής Τάξης επί των οποίων η υποψήφια καλείται να τοποθετηθεί. Δείτε ας πούμε το κομμάτι της συζήτησης σχετικά με το αμφιλεγόμενο δικαίωμα των πολιτών να φέρουν όπλα.

Εμείς από την άλλη, αντίστοιχα ζητήματα που έχουν να κάνουν όχι με τον διορισμό ενός μόνο δικαστή, αλλά με την ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων, τα λήγουμε κεκλεισμένων των θυρών σε μια συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου και ακολουθούν εθιμοτυπικές συναντήσεις των νεοδιορισμένων με τον Υπουργό που τους διόρισε ο οποίος μετά τους πηγαίνει και μετά τιμής τους παρουσιάζει στον πρωθυπουργό-μονάρχη μας.

Μπανανία.

Γιώργος Κασναφέρης: Πρώην διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου, σήμερα τιμ μάνατζερ στην ΠΑΕ Σκόντα Ξάνθη

Νίκος Αγγελάκης: Πρώην διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου, στην συνέχεια Γενικός Αρχηγός στην ΠΑΕ Άρης για 2 χρόνια

Γιώργος Μπροροβήλος: Πρώην διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου, σήμερα Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος στην ΠΑΕ Αστέρας Τρίπολης

Δημήτρης Παπαγγελόπουλος: τ. Αντιεισαγγελέας Εφετών Αθηνών, από σήμερα διοικητής της Ε.Υ.Π.

Θέλω να εκφράσω την συμπάθεια και την συμπαράστασή μου στους κατοίκους του Γραμματικού σήμερα όπως τη συμπάθειά μου είχαν οι κάτοικοι της Λευκίμμης και του Καρβουναρίου εχθές και θα έχουν και οι κάτοικοι της Κερατέας αύριο. Είναι ακόμη μια περίπτωση που οι “ανάγκες των πολλών”, μέσα από μια νομότυπη δημοκρατική διαδικασία έρχονται να τσαλαπατήσουν τους λίγους. Σταλινικές πρακτικές με δημοκρατική λεοντή.

Διαβάζω ότι τον υπάρχοντα σχεδιασμό στηρίζουν η Κεντρική Ενωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ) και ο ο Ενιαίος Σύνδεσμος Δήμων και Κοινοτήτων Ν. Αττικής (ΕΣΔΚΝΑ). Λογικό. Πόσες ψήφους έχουν το Γραμματικό και η Κερατέα σε αυτά τα όργανα; Υπήρχε πρίπτωση η Παιανία, Λούτσα, η Νέα Μάκρη κλπ να ψηφίσουν κόντρα σε αυτήν την NIMBY (για αυτές) διευθέτηση;

Η πολιτική διαδικασία είναι εγγενώς άδικη όταν έρχεται να διαχειριστεί θέματα που έχουν επίπτωση στα περιουσιακά στοιχεία των πολιτών. Σε κάθε περίσταση είναι δυνατόν να συμπτυχθεί (και συνηθέστατα συμπτύσσεται) μια ad hoc πλειοψηφία που πιέζει για την λήψη μέτρων που ευνοούν (οικονομικά) την ίδια και θίγουν την μειοψηφία που υπολείπεται (ένα παράδειγμα είναι οι ακτιβιστές των “ελεύθερων χώρων” οι οποίοι αφού πρώτα τσιμέντωσαν τις δικές τους ιδιοκτησίες, πιέζουν για να αποτραπούν εκείνοι που δεν έχουν χτίσει ακόμα, κραυγάζοντας -οι τσιμεντώσαντες- ότι “πήξαμε στο τσιμέντο” και “όχι άλλο τσιμέντο”).

Προκειμένου να αποτραπούν φαινόμενα κατά τα οποία κάποιο 90%, εντελώς δημοκρατικά, θα λεηλατεί το υπόλοιπο 10%, το Σύνταγμα έχει διατάξεις που προστατεύουν την ιδιοκτησία και οριοθετούν τις δυνατότητες του κράτους να απαλλοτριώνει – πάντα καταβάλλοντας δίκαιη αποζημίωση.

Στην περίπτωση των ΧΥΤΑ όμως, παρότι η χωροθέτησή τους συνιστά ουσιαστικά μερική απαλλοτρίωση των πέριξ περιοχών, καθώς οι πιθανές χρήσεις της γης δραστικά περιορίζονται και η αξία της γης ουσιαστικά μηδενίζεται (πρόσθετα στην αρνητική επίπτωση στην ποιότητα ζωής των κατοίκων) το κράτος μονομερώς αποφασίζει, διατάζει και εκτελεί δια των ροπάλων των ΜΑΤ.

Το ΠΑΣΟΚ “χαρακτήρισε αποτυχημένη την πολιτική για τη διαχείριση του περιβάλλοντος που γίνεται με τα ΜΑΤ”. Οι γνωστές γενικότητες – για την ουσία τίποτα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί σε διάλογο. Αμήν. Ένας διάλογος με σκοπό να πειστεί κάποιος να υποδεχθεί τα σκουπίδια θα ήταν μια ατέρμονη κολοκυθιά. “Γιατί εγώ και όχι αυτός;”.

Η μόνη δίκαιη και συνολικά αποτελεσματική προσέγγιση στο θέμα της χωροθέτησης (όπως έχω ξαναγράψει πέρσι) θα ήταν μια προσέγγιση αγοράς, με ελεύθερη διαπραγμάτευση μεταξύ των παραγωγών σκουπιδιών και των πιθανών αποδεκτών τους, και την εκούσια συμφωνία τους σε μια δίκαιη (εκ των πραγμάτων, μιας και τα δύο μέρη θα την αποδέχονταν) τιμή.

Οτιδήποτε εκτός από αυτό είναι μια βαρβαρότητα, ένα λυντσάρισμα στο οποίο εμείς, οι αστοί, οι πολλοί, οι πετάω-την-σακουλα-μου-στον-κάδο-και-δεν-με-μέλλει-τι-θα γίνει-μετά, λεηλατούμε και συνθλίβουμε τους λίγους που έτυχε να  έχουν γεννηθεί ή κατοικήσει στο λάθος μέρος.

Ο καθένας από εμάς κρατάει το ρόπαλο των ΜΑΤ που πέφτει -άδικα, εντελώς άδικα- στα κεφάλια τους.

Πριν 2 και πλέον χρόνια είχα γράψει για το “απολύτως ελάχιστο πολιτικό τέστ”, αλλά αυτή η ανάρτηση του Χάρη Πεϊτσίνη στο e-rooster blog με κάνει να σκέφτομαι ότι υπάρχει και “ελαχιστότερο” πολιτικό τεστ.

Γράφει εύστοχα ο Χάρης:

“Η λεγόμενη «κοινωνική αποστολή» της τηλεόρασης και η «διασφάλιση της ποιοτικής της στάθμης» όπως αναφέρονται στο σύνταγμα, είναι ένας μύθος, που καταφέρνει να συνδυάζει τη ναφθαλίνη του δεξιού συντηρητισμού με το διαχρονικό σοσιαλιστικό πόθο της κοινωνικής αναμόρφωσης. Το να μιλάμε για «αποστολή» ενός μέσου μονόδρομης πληροφόρησης, σημαίνει να δεχόμαστε πως οι δέκτες της πληροφόρησης αυτής δε συνιστούν τίποτα άλλο παρά άμορφη πρώτη ύλη προς διαμόρφωση από τις εκάστοτε πνευματικές ηγεσίες. Αδράζοντας αυθαίρετα την εξουσία της «κοινωνικής διαπαιδαγώγησης» η Διοίκηση δεν προσθέτει, αλλά αφαιρεί ελευθερίες από τα άτομα τα οποία φιλοδοξεί να διαπαιδαγωγήσει.”

Οπότε οδηγούμαι στην διατύπωση του μικρότερο-δεν-γίνεται πολιτικού τεστ:

“Να καταργηθεί το ΕΣΡ;”

Αν συνειδητά απαντάτε ΝΑΙ, ή έστω ασυνείδητα σας φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτή τη θεσμική επινόηση, τότε κάπου βαθιά μέσα σας χτυπά μια φιλελεύθερη φλέβα.

Να το κοιτάξετε.

(Ότ)αν θα λάβεις ΑΥΤΟ το γράμμα…

.

…τότε θα κλάψεις με μαύρο κλάμα…

.

Στο λαιμό να τους κάτσουν!

Σύμφωνα με τον κ. Παπαθανασίου, “γίνεται προσπάθεια να γίνει δίκαιη κατανομή ανάλογα με τη φοροδοτική ικανότητα του καθενός”.

Δίκαιη θα ήταν η κατανομή μόνον αν η φορολογία είχε ανταποδοτικό χαρακτήρα. Σε κάθε άλλη περίπτωση, βολική μπορεί να είναι, ψηφο-επικερδής μπορεί να είναι, συμφέρουσα (για τους net beneficiaries) μπορεί να είναι, δίκαιη όμως δεν μπορεί να είναι.

Είπαμε, εντάξει, βιάζουμε τα εισοδήματα όσο μας παίρνει, δεν είναι ανάγκη να βιάζουμε  και τις λέξεις (και ειδικά *αυτή* τη συγκεκριμένη λέξη).

“Είμαι ελεύθερος και δεν γίνομαι σκλάβος κανενός. Η ζωή μου δεν σας ανήκει.” κατέληγε τις προάλλες ο null στο άρθρο του για την πρώτη μέρα της ανυποταξίας του. Ανακλαστικά σκέφτηκα (και σχολίασα εκεί) ότι η ίδια δήλωση μπορεί να γίνει και για την φορολογία.

Το θυμήθηκα και το γράφω γιατί σήμερα είναι η πρώτη μέρα της φορολογικής μου ελευθερίας, η Tax Freedom Day μου. Από την πρωτοχρονιά μέχρι σήμερα το πρωί στις 11:00 δούλευα αποκλειστικά για το κράτος. Ότι κέρδισα μέχρι σήμερα ισούται με τους ετήσιους φόρους μου. Ότι βγάλω από σήμερα και πέρα μου ανήκει.

Στον υπολογισμό μου έχω λάβει υπόψιν μόνο τις μέρες που πραγματικά δούλεψα και θα δουλέψω (δεν περιλαμβάνω τις αργίες και τις άδειές μου). Ως φόρους έχω αθροίσει τον φόρο εισοδήματος, τον ΦΠΑ για τις δαπάνες που κάνω από τα λεφτά που μου μένουν, δημοτικά τέλη, άλλα τέλη (π.χ. κυκλοφορίας) καθώς και τις εισφορές μου που αφορούν την σύνταξη, μιας και δεδομένου ότι δεν έχουμε κεφαλαιοποιητικό σύστημα και η καταβολή σύνταξης είναι από αμφίβολη ως απίθανη έχω κάθε δικαίωμα να τις θεωρώ φόρο. ΔΕΝ συνυπολόγισα τις εργοδοτικές εισφορές για σύνταξη που καταβάλλονται υπέρ μου (παρότι οι εργοδοτικές εισφορές είναι ουσιαστικά παρακρατημένο δικό μου εισόδημα – ο εργοδότης μου δέχεται να έχει αυτό το κόστος για να με έχει, και αν το κράτος δεν του το αποσπούσε, θα το είχα διεκδικήσει και κερδίσει για τον εαυτό μου στις μεταξύ μας διαπραγματεύσεις).

Το Tax Freedom Day είναι ένα ενδιαφέρον concept για να συλλάβουμε πως, σημαντικότατες προσπάθειες και κόποι, ουσιαστικά ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας, αποσπάται χωρίς τη συναίνεσή μας για να τύχει διαχείρισης από το πολιτικό-σύστημα-και-την-υποκείμενη-σε-αυτό-γραφειοκρατία (αυτό που συνήθως ονομάζουμε κράτος – το οποίο “κρατος” όμως είναι μια αφαιρετική έννοια που θολώνει και συγκαλύπτει το γεγονός ότι πρόκειται για το πολιτικό-σύστημα-και-την-υποκείμενη-σε-αυτό-γραφειοκρατία – Π.Σ.κ.τ.Υ.σ.α.Γ – χμ, ωραίο αυτό, μάλλον θα το χρησιμοποιώ στο εξής αντί για την λέξη κράτος) με ελάχιστη διαφάνεια και λογοδοσία.

Ακόμα και αν δεν πληρώνετε όσα εγώ και η Tax Freedom Day σας είναι το Πάσχα ή την Καθαρή Δευτέρα, σκεφτείτε αυτές τις μέρες που μεσολάβησαν από την Πρωτοχρονιά, πόσο κοπιάσατε εργαζόμενοι και το για τι και για ποιον δουλέψατε αυτές τις μέρες. Σκεφτείτε αν γνωρίζετε σε τι ξοδεύτηκαν οι κόποι σας. Σκεφτείτε αν λαμβάνετε πίσω με την μορφή ποιοτικών υπηρεσιών από αυτούς που σας υπέταξαν ένα ικανοποιητικό μέρος των όσων συνεισφέρατε. Σκεφτείτε επίσης ποιον θέλουν να χώσουν για μερικές μέρες παραπάνω στον ζυγό εκείνοι που σπεύδουν να φορτώσουν επιπλέον έξοδα στον δημόσιο προϋπολογισμό, και ανθίστανται στον περιορισμό της σπατάλης.

Όταν οι πραγματικά εργαζόμενοι καταφέρουμε να φέρουμε την Tax Freedom Day μας μες στον Μάρτιο τότε θα μπορέσουμε και ‘μεις να σιγοτραγουδήσουμε το old Negro spiritual: “Free at last! free at last! Thank God Almighty,we are Free at last”. Εγώ πάντως το σιγοτραγουδώ από σήμερα (δυστυχώς μόνον μέχρι την επόμενη Πρωτοχρονιά)

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, σε ανακοίνωσή της υπογραμμίζει δύο σημαντικά, κατά τη γνώμη της, πολιτικά συμπεράσματα που προκύπτουν από τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009.

Το πρώτο είναι η ενίσχυση των συντηρητικών και φοβικών απόψεων για τη λειτουργία της Ευρώπης και τη θέση της στον κόσμο. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία καλεί κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο και δημοκράτη πολίτη να αναλογιστεί τι πραγματικά διακυβεύεται στην παρούσα κρίση, με τις ακραίες φωνές να προτείνουν την περιχαράκωση, το πισωγύρισμα, την εσωστρέφεια, το μεγάλο κράτος.

Το δεύτερο πολιτικό συμπέρασμα είναι η αδυναμία των φωνών του διαλόγου, του ορθολογισμού, της ανοικτής κοινωνίας, να παρέμβουν ουσιαστικά, μέσα στο κλίμα απαξίωσης της πολιτικής και της καλλιέργειας του φόβου για το μέλλον.

Η διαπίστωση αυτή κάνει ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη για συγκλίσεις και συνεργασίες όλων των δυνάμεων του μεταρρυθμιστικού, φιλελεύθερου και φιλοευρωπαϊκού χώρου.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα προσπαθήσει στα πλαίσια των δυνατοτήτων της, όπως έκανε και πριν τις Ευρωεκλογές, να προωθήσει τη δημιουργία ενός ευρύτερου μεταρρυθμιστικού μετώπου και καλεί τους πολίτες, τους φορείς της κοινωνίας των πολιτών και τα κόμματα που διαπιστώνουν την άμεση ανάγκη για μεταρρυθμίσεις, να συμμετέχουν σε ένα ανοικτό και ειλικρινή διάλογο.