Η Φιλελεύθερη Συμμαχία και η Δράση ανακοινώνουν την απόφασή τους να συνεργαστούν πολιτικά και να συμπράξουν εκλογικά στις επόμενες εκλογές.

Καλούμε κάθε φορέα και κάθε πολίτη που θέλει να υπερασπίσει την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, την ελευθερία, τη δημοκρατία, την ανοικτή κοινωνία, την ελεύθερη οικονομία και τα ατομικά δικαιώματα, να συμπαραταχθούμε ισότιμα, με αυτονομία, σε ένα μεγάλο μεταρρυθμιστικό μέτωπο.

Για να διασφαλίσουμε την ελευθερία και την αξιοπρέπεια τη δική μας, των παιδιών μας και της χώρας μας.

——————————————————————————

——————————————————————————

το αγαπημένο μου:

——————————————————————————

με βραχεία κεφαλή από αυτό:

——————————————————————————

Αντί επιλόγου:

(kudos στον Νίκο Χαραλάμπους!)

1) Σχετικά ομαλά, η ελληνική οικονομία και γενικότερα κοινωνία μετασχηματίζονται και οδηγούνται σε ένα νέο σημείο ισορροπίας. Είναι η περίπτωση που δεν θα μας απασχολήσει σε αυτό το ποστ (πως, ποιο νέο σημείο, ποια η πιθανότητα αυτού του σεναρίου κλπ).

2) Σε κάποιο σημείο του χρόνου, η ελληνική κοινωνία (και κατά συνέπεια οικονομία) βιώνει ένα “σημείο ασυνέχειας”. Το θέμα μας.

Ως “σημείο ασυνέχειας” εννοώ ένα ή έναν μικρό αριθμό πολύ σημαντικών πιθανών γεγονότων που είναι ικανά αλλάξουν άρδην αυτά που σήμερα τείνουμε θεωρούμε σταθερές. Δυστυχώς τα γεγονότα αυτά και οι βραχυπρόθεσμες συνέπειές τους δεν μπορούν παρά να είναι δυσάρεστα. Πιθανά τέτοια γεγονότα μπορεί να είναι η παύση χρηματοδότησης από την τρόικα και η στάση πληρωμών, η επιστροφή στη δραχμή, κοινωνικές εντάσεις με νεκρούς κλπ. Το πόσο πιθανά είναι αυτά τα ενδεχόμενα, και ποια τα ακριβή αποτελέσματά τους είναι πολύ δύσκολο να ειπωθεί και να τεκμηριωθεί. Η πιθανότητα πάντως, εδώ που είμαστε, είναι μη μηδενική και σίγουρα όχι αμελητέα, λαμβάνοντας υπόψιν τη σοβαρότητα των συνεπειών.

Είναι κατά την άποψή μου επιτακτικό να ξεκινήσουμε να σχεδιάζουμε και για αυτό το ενδεχόμενο. Και δεν εννοώ να βγάλουμε τα λεφτά μας στο εξωτερικό, ή να έχουμε φουλαρισμένο το αυτοκίνητο έτοιμο για τη μεγάλη απόδραση. Όσοι θεωρούν πιθανό ότι η επόμενη μέρα μιας τέτοιας ασυνέχειας, θέλοντας ή μη, θα περιλαμβάνει τους ίδιους και τα παιδιά τους, πρέπει να αρχίζουν να εργάζονται για την προετοιμασία της.

Πως θα μοιάζει η D+1 μέρα; Εξαρτάται σίγουρα από την D μέρα. Μπορούμε πάντως με βεβαιότητα να υποθέσουμε ότι το πολιτικό σύστημα δεν θα επιβιώσει μιας τέτοιας ασυνέχειας (θα έλεγα ότι η μη επιβίωσή του *ορίζει* την ασυνέχεια). Τι θα πάρει την θέση του; Ποιοι; Τι θα έχουν να προτείνουν;

Από τις παρούσες πολιτικές δυνάμεις, λογικά το ΚΚΕ θα είναι εκεί, μάλλον ενδυναμωμένο. Το ίδιο και η πατριωτική-λαϊκιστική-δεξιά. Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται.

Απέναντί τους ποιοι; Λέγοντας τι;

Όταν κατακάτσει ο κουρνιαχτός, το καλό σενάριο λέει ότι θα συνέλθει μια εθνοσυνέλευση να ψηφήσει νέο Σύνταγμα και να θεμελιώσει τους νέους θεσμούς, να σχεδιάσει εκ νέου το πολιτικό σύστημα, να διαχωρίσει αποτελεσματικά την λειτουργία των εξουσιών, να βάλει τους ελέγχους και τα στοιχεία εξισορρόπησης κλπ. Πως θα γίνουν όλα αυτά, και πάνω σε ποια βάση;

Η ιδέα λοιπόν λέει το εξής: Ας αρχίσουμε (και δεν εννοώ μόνο οι φιλελεύθεροι) από τώρα, ως “insurance”, να συζητάμε και να σχεδιάζουμε για εκείνη τη μέρα. Ας το πούμε The Day After Project, και ας αρχίσουμε να βάζουμε στους εαυτούς μας τις ερωτήσεις που τότε πιεστικά θα τεθούν. Ας δημιουργήσουμε τη βάση, κάτι off-the-shelf, το οποίο όταν έρθει η ώρα θα ανακαλέσουμε και θα προσαρμώσουμε ώστε να προταθεί ως πειστικό αντίβαρο στο τσουνάμι του λαϊκισμού που χωρίς αμφιβολία θα έχει πλημμυρίσει το δημόσιο διάλογο.

Νομίζω ότι θα είναι καλά ξοδεμένος χρόνος. Αν δεν το κάνουμε θα γίνουμε εύκολη βορά για τους λύκους.

——————————————————————

Θέλω να εκφράσω την συμπάθεια και την συμπαράστασή μου στους κατοίκους του Γραμματικού σήμερα όπως τη συμπάθειά μου είχαν οι κάτοικοι της Λευκίμμης και του Καρβουναρίου εχθές και θα έχουν και οι κάτοικοι της Κερατέας αύριο. Είναι ακόμη μια περίπτωση που οι “ανάγκες των πολλών”, μέσα από μια νομότυπη δημοκρατική διαδικασία έρχονται να τσαλαπατήσουν τους λίγους. Σταλινικές πρακτικές με δημοκρατική λεοντή.

Διαβάζω ότι τον υπάρχοντα σχεδιασμό στηρίζουν η Κεντρική Ενωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ) και ο ο Ενιαίος Σύνδεσμος Δήμων και Κοινοτήτων Ν. Αττικής (ΕΣΔΚΝΑ). Λογικό. Πόσες ψήφους έχουν το Γραμματικό και η Κερατέα σε αυτά τα όργανα; Υπήρχε περίπτωση η Παιανία, Λούτσα, η Νέα Μάκρη κλπ να ψηφίσουν κόντρα σε αυτήν την NIMBY (για αυτές) διευθέτηση;

Η πολιτική διαδικασία είναι εγγενώς άδικη όταν έρχεται να διαχειριστεί θέματα που έχουν επίπτωση στα περιουσιακά στοιχεία των πολιτών. Σε κάθε περίσταση είναι δυνατόν να συμπτυχθεί (και συνηθέστατα συμπτύσσεται) μια ad hoc πλειοψηφία που πιέζει για την λήψη μέτρων που ευνοούν (οικονομικά) την ίδια και θίγουν την μειοψηφία που υπολείπεται (ένα παράδειγμα είναι οι ακτιβιστές των “ελεύθερων χώρων” οι οποίοι αφού πρώτα τσιμέντωσαν τις δικές τους ιδιοκτησίες, πιέζουν για να αποτραπούν εκείνοι που δεν έχουν χτίσει ακόμα, κραυγάζοντας -οι τσιμεντώσαντες- ότι “πήξαμε στο τσιμέντο” και “όχι άλλο τσιμέντο”).

Προκειμένου να αποτραπούν φαινόμενα κατά τα οποία κάποιο 90%, εντελώς δημοκρατικά, θα λεηλατεί το υπόλοιπο 10%, το Σύνταγμα έχει διατάξεις που προστατεύουν την ιδιοκτησία και οριοθετούν τις δυνατότητες του κράτους να απαλλοτριώνει – πάντα καταβάλλοντας δίκαιη αποζημίωση.

Στην περίπτωση των ΧΥΤΑ όμως, παρότι η χωροθέτησή τους συνιστά ουσιαστικά μερική απαλλοτρίωση των πέριξ περιοχών, καθώς οι πιθανές χρήσεις της γης δραστικά περιορίζονται και η αξία της γης ουσιαστικά μηδενίζεται (πρόσθετα στην αρνητική επίπτωση στην ποιότητα ζωής των κατοίκων) το κράτος μονομερώς αποφασίζει, διατάζει και εκτελεί δια των ροπάλων των ΜΑΤ.

Το ΠΑΣΟΚ “χαρακτήρισε αποτυχημένη την πολιτική για τη διαχείριση του περιβάλλοντος που γίνεται με τα ΜΑΤ”. Οι γνωστές γενικότητες – για την ουσία τίποτα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί σε διάλογο. Αμήν. Ένας διάλογος με σκοπό να πειστεί κάποιος να υποδεχθεί τα σκουπίδια θα ήταν μια ατέρμονη κολοκυθιά. “Γιατί εγώ και όχι αυτός;”.

Η μόνη δίκαιη και συνολικά αποτελεσματική προσέγγιση στο θέμα της χωροθέτησης (όπως έχω ξαναγράψει πέρσι) θα ήταν μια προσέγγιση αγοράς, με ελεύθερη διαπραγμάτευση μεταξύ των παραγωγών σκουπιδιών και των πιθανών αποδεκτών τους, και την εκούσια συμφωνία τους σε μια δίκαιη (εκ των πραγμάτων, μιας και τα δύο μέρη θα την αποδέχονταν) τιμή.

Οτιδήποτε εκτός από αυτό είναι μια βαρβαρότητα, ένα λυντσάρισμα στο οποίο εμείς, οι αστοί, οι πολλοί, οι πετάω-την-σακουλα-μου-στον-κάδο-και-δεν-με-μέλλει-τι-θα γίνει-μετά, λεηλατούμε και συνθλίβουμε τους λίγους που έτυχε να  έχουν γεννηθεί ή κατοικήσει στο λάθος μέρος.

Ο καθένας από εμάς κρατάει το ρόπαλο των ΜΑΤ που πέφτει -άδικα, εντελώς άδικα- στα κεφάλια τους.

Πάντα απορούσα με το θράσσος κυρίως του ΣΥΝ (Αλαβάνος κ’ Σια) αλλά και ενός σημαντικού κομματιού του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι επίτιθονταν στην συνθήκη του Μάαστριχτ και το 3% όριο ελλείματος που έθετε, συσχετίζοντας το ύψος του ελλείματος με την “προοδευτικότητα” της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής.

Τώρα, το τι “προοδευτικό” υπάρχει στο να επιτίθεσαι στην  de facto πλέον αδύναμη κοινωνική ομάδα, δηλ. τα νήπια τα βρέφη και τα αγέννητα παιδιά,  χρεώνοντάς τα για να εξασφαλίσεις την σημερινή σου βολή, ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν (ίσως και κανείς δεν τους ρώτησε).

Για μένα είναι προφανώς μια ΑΧΡΕΙΑ πολιτική.

Και είναι και μια ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΗ πολιτική, γιατί αντί να επιτεθεί στον “ταξικό της εχθρό” για να εξασφαλίσει τους πόρους για μεγαλύτερες δημόσιες δαπάνες, προτιμά να τους κλέβει από τα παιδιά.

Όπως λέει και ένας καλός φίλος, κανένας πολιτικός δεν έχει πραγματικό κίνητρο να κάνει οικονομία. Το γήπεδο “γέρνει” από φυσικού του προς τις δαπάνες και την σπατάλη. Μόνο μια συνταγματική απαγόρευση μπορεί να βάλει ένα ανάχωμα στις “ειδικές περιστάσεις” και τις “εξαιρετικές συνθήκες” που κάθε μελλοντική κυβένρηση είναι βέβαιο ότι θα επικαλεστεί για να ξοδέψει πέραν των δυνατότητων των δημόσιων οικονομικών. Και τώρα είναι η ώρα να σηκώσουμε αυτό το ανάχωμα.

Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι σε λίγα  χρόνια οι σημερινοί εικοσάρηδες που καλούνται κατά κύριο λόγο να πληρώσουν  τα σπασμένα, θα καταριούνται πάνω από τους τάφους των σημερινών 55άρηδων που τα έκαναν όπως τα έκαναν.

Η δική μου η γενιά των 35άρηδων σήμερα, έχει την ευκαιρία της τώρα να κάνει κάτι ώστε τα μόλις γεννημένα ή αγέννητα παιδιά μας να μην μας καταριούνται πάνω από τους δικούς μας τάφους

Τασσόμενος ξεκάθαρα κατά της μείωσης μισθών πρόσθεσε: «Δεν είναι λογικό οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα να πληρώσουν την ασωτία των συντεχνιών του δημόσιου τομέα και του πελατειακού συστήματος. Ο ιδιωτικός τομέας έχει τρόπους να ξαναβρεί τον δρόμο προς την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη χωρίς να μειωθεί το εισόδημα των εργαζομένων του. Κι αυτό είναι κάτι που οι Βρυξέλλες και το ΔΝΤ μπορούν να καταλάβουν».

Από εδώ:  http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1805685

Let me tell you how it will be;

There’s one for you, nineteen for me.

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

Should five per cent appear too small,

Be thankful I don’t take it all.

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

(if you drive a car, car;) – I’ll tax the street;

(if you try to sit, sit;) – I’ll tax your seat;

(if you get too cold, cold;) – I’ll tax the heat;

(if you take a walk, walk;) – I’ll tax your feet.

Taxman!

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

Don’t ask me what I want it for, (ah-ah, mister Wilson)

If you don’t want to pay some more. (ah-ah, mister heath)

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

Now my advice for those who die, (taxman)

Declare the pennies on your eyes. (taxman)

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

And you’re working for no one but me.

Taxman!

Είναι απόλυτα βέβαιο ότι πάρα πολλές επιχειρήσεις θα βρεθούν στο χείλος της αβύσσου και πολλές από αυτές θα κλείσουν. Το να κλείσει μια υγιής κατά τα άλλα επιχείρηση, επειδή βρέθηκε στη μέγγενη της κρίσης, είναι ζημιά μεγαλύτερη από το κεφάλαιο που κάηκε. Η κάθε επιχείρηση ενσωματώνει άυλη παραγωγική αξία· είναι το μομέντουμ που έχουν άνθρωποι που εργάζονται για καιρό μαζί (αυτό που μου αρέσει να ονομάζω “οργανωσιακή ενθαλπία”) είναι η σχέση με τους προμηθευτές της και τα κανάλια πώλησης που παίρνουν χρόνο και κόπο να χτιστούν είναι η σιγουριά που παρείχε στους πελάτες της το να συνεργάζεσαι με κάποιον για καιρό κλπ. Όλα αυτά τα πράγματα, αν αύριο με κάποιο θαύμα η κρίση λήξει και άφθονο κεφάλαιο καταστεί ξανά διαθέσιμο, δεν μπορούν να αγοραστούν με χρήματα. Η βλάβη είναι μόνιμη.

Από την άλλη, εν μέσω κρίσης, η κυβέρνηση εναγωνίως αναζητά πηγές εσόδων, και απεργάζεται τρόπους να τραβήξει πόρους από την θνήσκουσα έτσι και αλλιώς αγορά.

Είναι σαν να προσπαθεί ένας ναυαγός να αντιμετωπίσει τον υποσιτισμό τρώγοντας το πόδι του.

Απορώ ειλικρινά γιατί από κανέναν δεν συζητιέται μια άλλη προφανής εναλλακτική: Αντί να βάλουμε ταφόπλακα στην πραγματική οικονομία, να πουλήσουμε δημόσια γη, για να εξοφλήσουμε (μεγάλο) μέρος του χρέους μας.

Το κράτος “έχει” στην “κατοχή” του πολύ μεγάλης έκτασης ακίνητη περιουσία. Ο τρόπος που την “διαχειρίζεται” και υπερασπίζεται από επιβουλές είναι γνωστός (εξ ου και τα εισαγωγικά στις προηγούμενες λέξεις). Είναι πόροι που λιμνάζουν και γίνονται βορά διάφορων επιτήδειων.

Σκέφτομαι ότι θα μπορούσε το κράτος να ανακοινώσει ότι προτίθεται να διαθέσει προς πώληση γη που του ανήκει προκειμένου να εξοφλήσει μέρος των χρεών. Θα αναλάμβανε την υποχρέωση να πολεοδομήσει την γη αυτή, ή καλύτερα, θα μπορούσε (με διεθνή διαγωνισμό) να την πουλήσει σε εταιρείες ανάπτυξης ακινήτων, που θα φρόντιζαν οι ίδιες να “κόψουν” οικόπεδα.

Στην γη αυτή θα οικοδομούνταν εξοχικές κατοικίες που θα διατίθεντο προς πώληση στην διεθνή αγορά, με την ελπίδα να προσελκύσουν εύπορους δυτικούς ή συνταξιούχους δυτικούς που θα ήθελαν να περνούν τον χειμώνα ή το σύνολο του έτους σε θερμότερα κλίματα.

Οφέλη: Εισροή κεφαλαίων για την ανάπτυξη νέων οικισμών με σκοπό την πώληση, αναθέρμανση (αν όχι έκρηξη) της οικοδομικής δραστηριότητας που αντανακλά σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, εισροή εισοδήματος από τους νέους ιδιοκτήτες (συντάξεις κλπ), εξόφληση μέρους τους χρέους και απαλλαγή από τους αντίστοιχους τόκους, έσοδα για το δημόσιο από την οικοδομική δραστηριότητα και από τους φόρους στην περιουσία (την ίδια ακίνητη περιουσία που σήμερα λιμνάζει εκτός αγοράς) κλπ.

Τέλος, είναι ενδιαφέρον ότι έτσι παρακάμπτουμε το πολιτικό πρόβλημα που έχει αναδείξει η κρίση σχετικά με το ποιος πρέπει να την πληρώσει. Μέχρι σήμερα το αφηρημένο “συννεφάκι” που λέγεται δημόσιο δανείζονταν, και τώρα που πρέπει να πληρώσει, παίζουμε την κολοκυθιά “γιατί εγώ και όχι αυτός”. Με την πώληση πόρων του δημοσίου παραμένουμε στο ίδιο επίπεδο abstraction, πληρώνει ο αφηρημένος δανειζόμενος, και η προσωποποίηση παραμένει ασαφής. Ο καθένας θίγεται από την πώληση στον ίδιο βαθμό που θεωρητικά ωφελήθηκε από τον δανεισμό, στον βαθμό δηλαδή που θεωρεί ότι κάτι δημόσιο είναι και δικό του (καθόλου, if you ask me).

Μια τέτοια γενναία προσέγγιση, φυσικά με την κατάλληλη σχολαστικότητα και στο σκέλος της περικοπής των εσόδων, μπορεί να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία. Για να πω την αλήθεια όμως βλέποντας τον ΥΠΟΙΚ να ακονίζει το μαχαίρι του για να το μπήξει στην κάτισχνη σάρκα της πραγματικής οικονομίας, δεν είμαι αισιόδοξος.