Όλοι όσοι είναι στην αγορά (δεν εννοώ τους ΔΥ που κάνουν shopping στην Ερμού) αναγνωρίζουν ότι ο φετινός χειμώνας είναι από τους χειρότερους, και όλοι εκτιμούν ότι τα ακόμη χειρότερα έρχονται.

Είναι απόλυτα βέβαιο ότι πάρα πολλές επιχειρήσεις θα βρεθούν στο χείλος της αβύσσου και πολλές από αυτές θα κλείσουν. Το να κλείσει μια υγιής κατά τα άλλα επιχείρηση, επειδή βρέθηκε στη μέγγενη της κρίσης, είναι ζημιά μεγαλύτερη από το κεφάλαιο που κάηκε. Η κάθε επιχείρηση ενσωματώνει άυλη παραγωγική αξία· είναι το μομέντουμ που έχουν άνθρωποι που εργάζονται για καιρό μαζί (αυτό που μου αρέσει να ονομάζω “οργανωσιακή ενθαλπία”) είναι η σχέση με τους προμηθευτές της και τα κανάλια πώλησης που παίρνουν χρόνο και κόπο να χτιστούν είναι η σιγουριά που παρείχε στους πελάτες της το να συνεργάζεσαι με κάποιον για καιρό κλπ. Όλα αυτά τα πράγματα, αν αύριο με κάποιο θαύμα η κρίση λήξει και άφθονο κεφάλαιο καταστεί ξανά διαθέσιμο, δεν μπορούν να αγοραστούν με χρήματα. Η βλάβη είναι μόνιμη.

Από την άλλη, εν μέσω κρίσης, η κυβέρνηση εναγωνίως αναζητά πηγές εσόδων, και απεργάζεται τρόπους να τραβήξει πόρους από την θνήσκουσα έτσι και αλλιώς αγορά.

Είναι σαν να προσπαθεί ένας ναυαγός να αντιμετωπίσει τον υποσιτισμό τρώγοντας το πόδι του.

Απορώ ειλικρινά γιατί από κανέναν δεν συζητιέται μια άλλη προφανής εναλλακτική: Αντί να βάλουμε ταφόπλακα στην πραγματική οικονομία, να πουλήσουμε δημόσια γη, για να εξοφλήσουμε (μεγάλο) μέρος του χρέους μας.

Το κράτος “έχει” στην “κατοχή” του πολύ μεγάλης έκτασης ακίνητη περιουσία. Ο τρόπος που την “διαχειρίζεται” και υπερασπίζεται από επιβουλές είναι γνωστός (εξ ου και τα εισαγωγικά στις προηγούμενες λέξεις). Είναι πόροι που λιμνάζουν και γίνονται βορά διάφορων επιτήδειων.

Σκέφτομαι ότι θα μπορούσε το κράτος να ανακοινώσει ότι προτίθεται να διαθέσει προς πώληση γη που του ανήκει προκειμένου να εξοφλήσει μέρος των χρεών. Θα αναλάμβανε την υποχρέωση να πολεοδομήσει την γη αυτή, ή καλύτερα, θα μπορούσε (με διεθνή διαγωνισμό) να την πουλήσει σε εταιρείες ανάπτυξης ακινήτων, που θα φρόντιζαν οι ίδιες να “κόψουν” οικόπεδα.

Στην γη αυτή θα οικοδομούνταν εξοχικές κατοικίες που θα διατίθεντο προς πώληση στην διεθνή αγορά, με την ελπίδα να προσελκύσουν εύπορους δυτικούς ή συνταξιούχους δυτικούς που θα ήθελαν να περνούν τον χειμώνα ή το σύνολο του έτους σε θερμότερα κλίματα.

Οφέλη: Εισροή κεφαλαίων για την ανάπτυξη νέων οικισμών με σκοπό την πώληση, αναθέρμανση (αν όχι έκρηξη) της οικοδομικής δραστηριότητας που αντανακλά σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, εισροή εισοδήματος από τους νέους ιδιοκτήτες (συντάξεις κλπ), εξόφληση μέρους τους χρέους και απαλλαγή από τους αντίστοιχους τόκους, έσοδα για το δημόσιο από την οικοδομική δραστηριότητα και από τους φόρους στην περιουσία (την ίδια ακίνητη περιουσία που σήμερα λιμνάζει εκτός αγοράς) κλπ.

Τέλος, είναι ενδιαφέρον ότι έτσι παρακάμπτουμε το πολιτικό πρόβλημα που έχει αναδείξει η κρίση σχετικά με το ποιος πρέπει να την πληρώσει. Μέχρι σήμερα το αφηρημένο “συννεφάκι” που λέγεται δημόσιο δανείζονταν, και τώρα που πρέπει να πληρώσει, παίζουμε την κολοκυθιά “γιατί εγώ και όχι αυτός”. Με την πώληση πόρων του δημοσίου παραμένουμε στο ίδιο επίπεδο abstraction, πληρώνει ο αφηρημένος δανειζόμενος, και η προσωποποίηση παραμένει ασαφής. Ο καθένας θίγεται από την πώληση στον ίδιο βαθμό που θεωρητικά ωφελήθηκε από τον δανεισμό, στον βαθμό δηλαδή που θεωρεί ότι κάτι δημόσιο είναι και δικό του (καθόλου, if you ask me).

Μια τέτοια γενναία προσέγγιση, φυσικά με την κατάλληλη σχολαστικότητα και στο σκέλος της περικοπής των εσόδων, μπορεί να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία. Για να πω την αλήθεια όμως βλέποντας τον ΥΠΟΙΚ να ακονίζει το μαχαίρι του για να το μπήξει στην κάτισχνη σάρκα της πραγματικής οικονομίας, δεν είμαι αισιόδοξος.

Παρακαλώ να μου εξηγηθεί ποιο είναι το όφελος για τον πολίτη – δημότη* από την αποκομιδή σκουπιδιών από Δημοσίους Υπαλλήλους, αντί εταιρειών που θα αναλάμβαναν το ίδιο έργο κατόπιν διαγωνισμού και με strict SLAs και ρήτρες, που οι ίδιοι οι δημότες, μέσα από τις καταγγελίες τους, θα βοηθούσαν τον Δήμο να ελέγξει.

Τα αρνητικά από τον εγκλωβισμό μας σε μια ακόμη συντεχνία τα βλέπουμε αυτές τις μέρες στους δρόμους γύρω μας.

*Ειδικά μητροπολιτικών περιοχών όπως η Αττική

ΥΓ: Η φώτο (περσινή τέτοιες μέρες – τι σύμπτωση!) από εδώ

Τελικά έριξα λευκό.

Μέσα στο παραβάν το αποφάσισα. Κοίταξα τα ψηφοδέλτια που μου έδωσαν, σε κανένα δεν είδα ένα ικανοποιητικό κομμάτι του εαυτού μου, και μιας και δεν είμαι αντισυστημικός, η μόνη συνεπής στάση που μου έμεινε ήταν το “none of the above”.

Ωραίο πράγμα η συνέπεια, το ορθολογιστικό μέρος του εαυτού μου (μάλλον πλειοψηφικό) με συνεχάρη και αναπαύθηκε αυτάρεσκα για να πάρει σειρά το συναισθηματικό μου μέρος, το οποίο, έτσι και αλλιώς ως μη αρμόδιο για να επιδοκιμάζει ή να αποδοκιμάζει τις επιλογές μου,  εγκατέστησε έναν τόνο θλίψης ο οποίος με συντρόφευσε διακριτικά κατά το υπόλοιπο της ημέρας αλλά μεγεθύνθηκε και ουσιαστικά με κατέλαβε όταν είδα τις πρώτες εικόνες ΠΑΣΟΚτσήδων να πανηγυρίζουν εκστατικοί.

Το ίδιο θα είχε συμβεί αν, ο-μη-γένοιτο, το αποτέλεσμα είχε βγάλει τους αντίστοιχους ΝεοΔημοκράτες στους δρόμους.

Οι εικόνες αυτές είναι άγριες.

Όλοι αυτοί κάτι καλό περιμένουν ότι θα τους φέρει το αύριο, και αμφιβάλλω αν αυτό το καλό που τόσο έξαλλα πανηγυρίζουν είναι η προώθηση της συμμετοχικής δημοκρατίας, η ενδυνάμωση των ανεξάρτητων αρχών, ή ο σαφέστερος διαχωρισμός των εξουσιών. Κάτι άλλο είναι αυτό που φαίνεται να είναι σίγουροι ότι έχουν κλειδώσει, κάτι πολύ πιο απτό, κάτι μετρήσιμο. Μετρήσιμο, όσο και το πληρωτέο ποσό στη φορολογική μου δήλωση.

Γιατί να θλίβομαι; (you may ask). Έτσι κι αλλιώς κάποιος θα κέρδιζε, κάποιοι θα πανηγύριζαν κάνοντας ταυτόχρονα τους λογαριασμούς τους, και εγώ, έτσι και αλλιώς, θα ήταν απίθανο να εγκαταλείψω τις τάξεις των φορολογικών υποζυγίων.

Θλίβομαι γιατί το να πληρώνεις μόνο φόρους και να μην έχεις πολιτική εκπροσώπηση είναι νομίζω ο -σύγχρονος- ορισμός του είλωτα. Και είναι δυσβάστακτο συναίσθημα.

Υποψιάζομαι ότι απόψε και άλλοι νιώθουν έτσι. Είμαι ευτυχής να γνωρίζω μερικούς από αυτούς. Ελπίζω από αύριο να κάνουμε όσα πρέπει ώστε στις επόμενες εκλογές όλοι αυτοί, όλοι εμείς, τουλάχιστον να βρούμε στο εκλογικό τμήμα μια επιλογή που θα μας αντιπροσωπεύει.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, σε ανακοίνωσή της, χαρακτηρίζει την απόφαση του κ. Καραμανλή για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες ως ομολογία ανικανότητας και άρνησής του να κυβερνήσει. Με την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες ο κ. Καραμανλής και η εξαετής διακυβέρνηση της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία περνούν στην ιστορία ως παραδείγματα εφαρμογής μιας «πολιτικής» που αφήνει τα πάντα να καταρρέουν. Από την παιδεία ως την οικονομία και από την υγεία μέχρι την προστασία των δασών, η διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αφήνει πίσω της μόνο σκάνδαλα, ευτελισμό των θεσμών και καμένη γη. Καραμανλής και χάος, πλέον ταυτίζονται…

Επιπλέον, η διάλυση της Βουλής λόγω εκλογών, σε συνδυασμό με την επείγουσα διακοπή των εργασιών της Βουλής τον Μάιο την ώρα που αναμένονταν η διαβίβαση στη Βουλή φακέλων πολύ σημαντικών σκανδάλων, οδηγεί και στη παραγραφή των ποινικών ευθυνών όσων πολιτικών ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα επί της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Αποδεικνύεται έτσι, ότι η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες αποτελεί, εκτός των άλλων, και σωτήρια λύση για πολλούς…

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι ένα κόμμα πολιτών, χωρίς κρατική χρηματοδότηση ή κρυφούς χορηγούς. Οι οικονομικές δυνατότητές της δεν της επιτρέπουν να σηκώσει τα μεγάλα οικονομικά βάρη μιας δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης μέσα σε τόσους λίγους μήνες και να συμμετάσχει στις εκλογές που μόλις προκηρύχτηκαν. Θα είναι όμως πάντα παρούσα, ιδίως μετά από αυτές, στον αγώνα για ελεύθερη οικονομία, ατομικά δικαιώματα και ανοιχτή κοινωνία.

Η απουσία φιλελεύθερου ψηφοδελτίου σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση θα είναι δυσάρεστη για όλους μας. Εκτιμούμε όμως ότι από την επομένη αυτών των εκλογών θα αρχίσει η κατάρρευση του παρασιτικού πολιτικού συστήματος που οδήγησε τη χώρα στη χρεωκοπία και τους πολίτες της στην απόγνωση. Στις εξελίξεις της περιόδου που έρχεται, η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την άρθρωση ενός υπεύθυνου πολιτικού λόγου που θα προβάλει την αναγκαιότητα των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων ως μόνης διεξόδου από την κρίση.

Καλούμε όσους πολίτες παρακολουθούν την πορεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας και ενστερνίζονται το πολιτικό της μήνυμα, να μην απόσχουν από τις επερχόμενες εκλογές, αλλά να ψηφίσουν κατά συνείδηση, στηρίζοντας με την ψήφο τους όσους υποψηφίους έχουν επιδείξει κοινοβουλευτικό ήθος και έχουν καταγράψει μια φιλελεύθερη μεταρρυθμιστική πολιτική διαδρομή.

Συνεχίστηκε για τρίτη μέρα σήμερα ενώπιον ειδικής επιτροπής της Γερουσίας η ακρόαση της υποψήφιας για την πλήρωση κενής θέσης στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, ομοσπονδιακής δικαστού Σόνια Σοτομαγιόρ. Η ακρόαση τυγχάνει εκτεταμένης (ζωντανής) κάλυψης από τα ΜΜΕ της χώρας καθώς στο πλαίσιο της ακρόασης συζητιούνται σημαντικά θέματα Δικαιωμάτων και Συνταγματικής Τάξης επί των οποίων η υποψήφια καλείται να τοποθετηθεί. Δείτε ας πούμε το κομμάτι της συζήτησης σχετικά με το αμφιλεγόμενο δικαίωμα των πολιτών να φέρουν όπλα.

Εμείς από την άλλη, αντίστοιχα ζητήματα που έχουν να κάνουν όχι με τον διορισμό ενός μόνο δικαστή, αλλά με την ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων, τα λήγουμε κεκλεισμένων των θυρών σε μια συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου και ακολουθούν εθιμοτυπικές συναντήσεις των νεοδιορισμένων με τον Υπουργό που τους διόρισε ο οποίος μετά τους πηγαίνει και μετά τιμής τους παρουσιάζει στον πρωθυπουργό-μονάρχη μας.

Μπανανία.

Γιώργος Κασναφέρης: Πρώην διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου, σήμερα τιμ μάνατζερ στην ΠΑΕ Σκόντα Ξάνθη

Νίκος Αγγελάκης: Πρώην διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου, στην συνέχεια Γενικός Αρχηγός στην ΠΑΕ Άρης για 2 χρόνια

Γιώργος Μπροροβήλος: Πρώην διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου, σήμερα Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος στην ΠΑΕ Αστέρας Τρίπολης

Δημήτρης Παπαγγελόπουλος: τ. Αντιεισαγγελέας Εφετών Αθηνών, από σήμερα διοικητής της Ε.Υ.Π.

Θέλω να εκφράσω την συμπάθεια και την συμπαράστασή μου στους κατοίκους του Γραμματικού σήμερα όπως τη συμπάθειά μου είχαν οι κάτοικοι της Λευκίμμης και του Καρβουναρίου εχθές και θα έχουν και οι κάτοικοι της Κερατέας αύριο. Είναι ακόμη μια περίπτωση που οι “ανάγκες των πολλών”, μέσα από μια νομότυπη δημοκρατική διαδικασία έρχονται να τσαλαπατήσουν τους λίγους. Σταλινικές πρακτικές με δημοκρατική λεοντή.

Διαβάζω ότι τον υπάρχοντα σχεδιασμό στηρίζουν η Κεντρική Ενωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ) και ο ο Ενιαίος Σύνδεσμος Δήμων και Κοινοτήτων Ν. Αττικής (ΕΣΔΚΝΑ). Λογικό. Πόσες ψήφους έχουν το Γραμματικό και η Κερατέα σε αυτά τα όργανα; Υπήρχε πρίπτωση η Παιανία, Λούτσα, η Νέα Μάκρη κλπ να ψηφίσουν κόντρα σε αυτήν την NIMBY (για αυτές) διευθέτηση;

Η πολιτική διαδικασία είναι εγγενώς άδικη όταν έρχεται να διαχειριστεί θέματα που έχουν επίπτωση στα περιουσιακά στοιχεία των πολιτών. Σε κάθε περίσταση είναι δυνατόν να συμπτυχθεί (και συνηθέστατα συμπτύσσεται) μια ad hoc πλειοψηφία που πιέζει για την λήψη μέτρων που ευνοούν (οικονομικά) την ίδια και θίγουν την μειοψηφία που υπολείπεται (ένα παράδειγμα είναι οι ακτιβιστές των “ελεύθερων χώρων” οι οποίοι αφού πρώτα τσιμέντωσαν τις δικές τους ιδιοκτησίες, πιέζουν για να αποτραπούν εκείνοι που δεν έχουν χτίσει ακόμα, κραυγάζοντας -οι τσιμεντώσαντες- ότι “πήξαμε στο τσιμέντο” και “όχι άλλο τσιμέντο”).

Προκειμένου να αποτραπούν φαινόμενα κατά τα οποία κάποιο 90%, εντελώς δημοκρατικά, θα λεηλατεί το υπόλοιπο 10%, το Σύνταγμα έχει διατάξεις που προστατεύουν την ιδιοκτησία και οριοθετούν τις δυνατότητες του κράτους να απαλλοτριώνει – πάντα καταβάλλοντας δίκαιη αποζημίωση.

Στην περίπτωση των ΧΥΤΑ όμως, παρότι η χωροθέτησή τους συνιστά ουσιαστικά μερική απαλλοτρίωση των πέριξ περιοχών, καθώς οι πιθανές χρήσεις της γης δραστικά περιορίζονται και η αξία της γης ουσιαστικά μηδενίζεται (πρόσθετα στην αρνητική επίπτωση στην ποιότητα ζωής των κατοίκων) το κράτος μονομερώς αποφασίζει, διατάζει και εκτελεί δια των ροπάλων των ΜΑΤ.

Το ΠΑΣΟΚ “χαρακτήρισε αποτυχημένη την πολιτική για τη διαχείριση του περιβάλλοντος που γίνεται με τα ΜΑΤ”. Οι γνωστές γενικότητες – για την ουσία τίποτα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί σε διάλογο. Αμήν. Ένας διάλογος με σκοπό να πειστεί κάποιος να υποδεχθεί τα σκουπίδια θα ήταν μια ατέρμονη κολοκυθιά. “Γιατί εγώ και όχι αυτός;”.

Η μόνη δίκαιη και συνολικά αποτελεσματική προσέγγιση στο θέμα της χωροθέτησης (όπως έχω ξαναγράψει πέρσι) θα ήταν μια προσέγγιση αγοράς, με ελεύθερη διαπραγμάτευση μεταξύ των παραγωγών σκουπιδιών και των πιθανών αποδεκτών τους, και την εκούσια συμφωνία τους σε μια δίκαιη (εκ των πραγμάτων, μιας και τα δύο μέρη θα την αποδέχονταν) τιμή.

Οτιδήποτε εκτός από αυτό είναι μια βαρβαρότητα, ένα λυντσάρισμα στο οποίο εμείς, οι αστοί, οι πολλοί, οι πετάω-την-σακουλα-μου-στον-κάδο-και-δεν-με-μέλλει-τι-θα γίνει-μετά, λεηλατούμε και συνθλίβουμε τους λίγους που έτυχε να  έχουν γεννηθεί ή κατοικήσει στο λάθος μέρος.

Ο καθένας από εμάς κρατάει το ρόπαλο των ΜΑΤ που πέφτει -άδικα, εντελώς άδικα- στα κεφάλια τους.

Πριν 2 και πλέον χρόνια είχα γράψει για το “απολύτως ελάχιστο πολιτικό τέστ”, αλλά αυτή η ανάρτηση του Χάρη Πεϊτσίνη στο e-rooster blog με κάνει να σκέφτομαι ότι υπάρχει και “ελαχιστότερο” πολιτικό τεστ.

Γράφει εύστοχα ο Χάρης:

“Η λεγόμενη «κοινωνική αποστολή» της τηλεόρασης και η «διασφάλιση της ποιοτικής της στάθμης» όπως αναφέρονται στο σύνταγμα, είναι ένας μύθος, που καταφέρνει να συνδυάζει τη ναφθαλίνη του δεξιού συντηρητισμού με το διαχρονικό σοσιαλιστικό πόθο της κοινωνικής αναμόρφωσης. Το να μιλάμε για «αποστολή» ενός μέσου μονόδρομης πληροφόρησης, σημαίνει να δεχόμαστε πως οι δέκτες της πληροφόρησης αυτής δε συνιστούν τίποτα άλλο παρά άμορφη πρώτη ύλη προς διαμόρφωση από τις εκάστοτε πνευματικές ηγεσίες. Αδράζοντας αυθαίρετα την εξουσία της «κοινωνικής διαπαιδαγώγησης» η Διοίκηση δεν προσθέτει, αλλά αφαιρεί ελευθερίες από τα άτομα τα οποία φιλοδοξεί να διαπαιδαγωγήσει.”

Οπότε οδηγούμαι στην διατύπωση του μικρότερο-δεν-γίνεται πολιτικού τεστ:

“Να καταργηθεί το ΕΣΡ;”

Αν συνειδητά απαντάτε ΝΑΙ, ή έστω ασυνείδητα σας φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτή τη θεσμική επινόηση, τότε κάπου βαθιά μέσα σας χτυπά μια φιλελεύθερη φλέβα.

Να το κοιτάξετε.

(Ότ)αν θα λάβεις ΑΥΤΟ το γράμμα…

.

…τότε θα κλάψεις με μαύρο κλάμα…

.

Στο λαιμό να τους κάτσουν!

Σύμφωνα με τον κ. Παπαθανασίου, “γίνεται προσπάθεια να γίνει δίκαιη κατανομή ανάλογα με τη φοροδοτική ικανότητα του καθενός”.

Δίκαιη θα ήταν η κατανομή μόνον αν η φορολογία είχε ανταποδοτικό χαρακτήρα. Σε κάθε άλλη περίπτωση, βολική μπορεί να είναι, ψηφο-επικερδής μπορεί να είναι, συμφέρουσα (για τους net beneficiaries) μπορεί να είναι, δίκαιη όμως δεν μπορεί να είναι.

Είπαμε, εντάξει, βιάζουμε τα εισοδήματα όσο μας παίρνει, δεν είναι ανάγκη να βιάζουμε  και τις λέξεις (και ειδικά *αυτή* τη συγκεκριμένη λέξη).