Back in Black

2 09 2007

Γύρισα εχθές από την τελευταία εβδομάδα των διακοπών μου στο Νότιο Ρέθυμνο. Έλειπα από το βράδυ της 24ης Αυγούστου, την πρώτη ουσιαστικά νύκτα της καταστροφής. Στον Πλακιά (όπου διαμείναμε) η πρόσβασή μου στην πληροφορία ήταν περιορισμένη. Είχα ξεχάσει το κινητό μου από το οποίο μπορώ και «σερφάρω» στην Αθήνα (arghhh!) οπότε στο internet έμπαινα αραιά και για λίγο από κάτι καφετέριες ενώ η τηλεόραση έπιανε μόνον μερικά από τα εθνικής εμβέλειας κανάλια. Γυρνώντας πίσω νιώθω «εκτός φάσης». Είναι το ίδιο αίσθημα με το Σεπτέμβρη του 1999 όταν ήρθα από την Θεσσαλονίκη όπου υπηρετούσα στην Αθήνα μετά τον μεγάλο σεισμό. Ένιωθα τότε ότι οι άνθρωποι ήταν «σφιγμένοι», είχαν μια αβεβαιότητα και έναν μικρό τρόμο τον οποίον δεν μπορούσα να συνεριστώ (μιας και εγώ δεν είχα «κουνηθεί»). Έτσι και τώρα, μην έχοντας δει τον ουρανό κόκκινο από τους καπνούς, μην έχοντας δει την στάχτη να πέφτει και να καλύπτει τα πάντα, έχοντας εκτεθεί λίγο στις εικόνες της καταστροφής του πόνου και του θανάτου, η στάση μου απέναντι στα γεγονότα είναι κάπως «αποστασιοποιημένη» και η κριτική μου φαντάζομαι θα μοιάζει «ψυχρή». Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό. Στο post αυτό θα προσπαθήσω να καταγράψω τις αποσπασματικές και χαλαρά συνδεδεμένες σκέψεις που έκανα αυτές τις μέρες και ίσως τα σχόλιά σας με βοηθήσουν να εντοπίσω τα σημεία στα οποία αυτά που λέω έχουν σαθρή βάση (λογικής ή δεδομένων).

«Οργανωμένο Σχέδιο»

Έχουμε μάθει τόσα χρόνια να αποδεχόμαστε την άποψη ότι οι φωτιές μπαίνουν από οικοπεδοφάγους εμπρηστές, τη λογική δηλαδή ότι κάποιος που πιστεύει ότι έχει συμφέρον (ή, σωστότερα, ενδεχομένως θα έχει συμφέρον) καίγοντας το δάσος, είναι –σχεδόν πέραν πάσης αμφιβολίας-  αυτός που βάζει και την φωτιά. Δεν είναι τυχαίο ότι τα πρωτοσέλιδα στις προηγούμενες φωτιές του καλοκαιριού έλεγαν «ΜΑΣ ΕΚΑΨΑΝ» αντί να λένε «ΚΑΗΚΑΜΕ» αποδίδοντας την αυτουργία σε κάποια φανταστικά πρόσωπα, χωρίς φυσικά καμία απόδειξη. Και οι περισσότεροι bloggers που διαμαρτυρήθηκαν στο Σύνταγμα για την φωτιά στην Πάρνηθα φαίνεται να υιοθέτησαν την ίδια λογική.

Είναι φυσικό λοιπόν, το επόμενο λογικό βήμα όταν βλέπουμε πυρκαγιές σε μεγάλη κλίμακα είναι να σκεφτούμε με τον ίδιο τρόπο: «Ποιος έχει συμφέρον ανάλογης κλίμακας για να κάνει κάτι τέτοιο?». Οι εκλογές είναι σε δύο εβδομάδες, και το διακύβευμά τους για πολύ κόσμο που βρίσκεται στον προθάλαμο της εξουσίας είναι τεράστιο. Πόσοι δεν είναι εκείνοι που αν το κόμμα τους κερδίσει δεν έχουν εξασφαλισμένη θέση στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ και των Ταμείων? Πόσοι δεν είναι εκείνοι που θα διαχειριστούν προμήθειες και επενδυτικά κονδύλια δισεκατομμυρίων? Πόσοι δεν είναι εκείνοι που αν το κόμμα τους έρθει στην εξουσία δεν είναι σχεδόν βέβαιοι ότι θα καταφέρουν να βολέψουν την κορούλα τους (ή τον κανακάρη τους – μην είμαστε σεξιστές) στο Δημόσιο? Παραμένοντας λοιπόν συνεπείς σε αυτόν τον τρόπο σκέψης, το συμπέρασμα προκύπτει εύκολα: Οπαδοί του  ΠΑΣΟΚ έβαλαν τις φωτιές! Είδαν 3 βδομάδες πριν τις εκλογές ότι οι δημοσκοπήσεις δεν τους δίνουν καμία ελπίδα, σκέφτηκαν «που να περιμένουμε τώρα 3,5 χρόνια μέχρι τις επόμενες πρόωρες εκλογές» και αποφάσισαν να δράσουν. Το συμφέρον τους είναι πολύ βεβαιότερο από κάποιου «οικοπεδοφάγου» που έτσι και αλλιώς δεν έχει καμία εξασφάλιση ότι μετά το κάψιμο θα εξασφαλίσει τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα. Δεν βλέπω γιατί αυτοί που τόσο εύκολα έφτασαν σε συμπεράσματα σχετικά με τις προηγούμενες φωτιές, σε αυτήν την «σκαστή» περίπτωση να κάθονται να το «ψειρίζουν».

Οι πιο «ψαγμένοι» βέβαια θα πάνε ένα βήμα παρακάτω και θα πουν ότι οι ΝεοΔημοκράτες έβαλαν την φωτιά για να ενοχοποιήσουν τους Πασόκους. Ενδιαφέρουσα και «ερεθιστική» σκέψη είναι αλήθεια αυτή για τους πάσης φύσεως συνωμοσιολόγους, αλλά κάποιος που προηγείται στις δημοσκοπήσεις το τελευταίο που χρειάζεται είναι εκπλήξεις. Δεν πείθει.

Οι ψηφοφόροι των μικρών κομμάτων (και εμείς μέσα) είναι επίσης αρκετά ύποπτοι, μιας και το (προσλαμβανόμενο ως) γενικό μπάχαλο που επικράτησε, αποτελεί ένα σοβαρό πλήγμα για τον δικομματισμό που διαχειρίστηκε το κράτος τα τελευταία 33 χρόνια (το λεν και οι δημοσκοπήσεις). Οι Οικολόγοι-Πράσινοι όπως φαίνεται είναι από τους κυρίως κερδισμένους. Από κοντά ο ΣΥΝ, ο ΛΑΟΣ το ΚΚΕ και άλλοι «μικροί». Απορώ πως και κανένας δεν έριξε κανένα ανάθεμα και προς εκείνη την πλευρά.

Τέλος ο καλός συνωμοσιολόγος εύκολα απορρίπτει τις ανοησίες για τα φρικιά των Εξαρχείων (το πιο γελοίο πράγμα που άκουσα – νομίζω το είπε η Ντόρα) και τους ξένους πράκτορες που θέλουν να πλήξουν τον τουρισμό μας (μια βόμβα στα Μάλια ή στο Φαληράκι θα ήταν απείρως αποτελεσματικότερη και από άποψη logistics πολύ λιγότερο απαιτητική και με μικρότερο ρίσκο για επ’αυτοφόρω σύλληψη).

Προσωπικά, απορρίπτω όλη αυτή την λογική, ουσιαστικά παραμένοντας συνεπής με την πρότερη στάση μου, που έβλεπε το ίδιο καχύποπτα την βιασύνη να επινοήσουμε εμπρηστές και στις προηγούμενες φωτιές χωρίς να έχουμε αποδείξεις. Αποδίδοντας την ευθύνη σε μια «ασύμμετρη απειλή» ουσιαστικά προφυλάσσεις και αθωώνεις αυτούς που φέρουν πραγματικές ευθύνες για τα γεγονότα και την έκβασή τους.

Επίσης τρέμω στην ιδέα ότι τέτοιες λογικές αργά ή γρήγορα θα μας οδηγήσουν να αποκτήσουμε την δική μας “al Qaeda”, τον δικό μας φανταστικό εχθρό, στο όνομα της αντιμετώπισης του οποίου το κράτος θα έχει μια καλή δικαιολογία να περιστείλει τις ατομικές ελευθερίες και τα ατομικά μας δικαιώματα, όπως έγινε στις ΗΠΑ με το Patriot Act.

Η «Δημόσια» τηλεόραση

Πόσο εκνευριστικός και παραπλανητικός είναι αυτός ο όρος! Πρόκειται για κρατική ή ακριβέστερα ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ τηλεόραση, και το απέδειξε περίτρανα κατά την διάρκεια των πυρκαγιών. Σύμφωνα με την ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ τηλεόραση ο κρατικός μηχανισμός «έκανε ότι μπορούσε», «οι συνθήκες δεν επέτρεπαν κάτι περισσότερο να γίνει», υπήρχε «συντονισμός», «σώθηκε το μνημείο της Αρχαίας Ολυμπίας» κλπ. Όλα τα «super» (οι τίτλοι κάτω από την εικόνα) ήταν ευφημιστικά για την κυβέρνηση και σχετικά αισιόδοξοι δεδομένων των συνθηκών, οι ρεπόρτερς της παρουσίαζαν μια εικόνα σημαντικά αποκλίνουσα από όλους τους υπόλοιπους και έδιναν εντονότατα την εντύπωση ότι προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν και να αθωώσουν την κυβέρνηση. Δεν θα με πείραζε αυτό (όπως ας πούμε δεν με πειράζει η αντίστροφη μονομέρεια του MEGA), αν δεν ήμουν αναγκασμένος να πληρώνω για να με παραπληροφορούν και να μου σερβίρουν προπαγάνδα.

«Ο κρατικός μηχανισμός δεν λειτούργησε»

Γενικά φαίνεται ότι αυτή ήταν η εντύπωση που έμεινε. Προσωπικά είμαι σε αδυναμία να σχηματίσω άποψη. Η έκταση της καταστροφής δεν είναι αρκετό στοιχείο, ούτε οι κραυγές των αντιπολιτευόμενων καναλιών. Δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η κυβέρνηση να λειτούργησε καλά και να απέτρεψε ενδεχόμενη διπλάσια καταστροφή, ή να ήταν εντελώς ανεπαρκής και να μην περιόρισε την καταστροφή στον βαθμό που τα μέσα που είχε στην διάθεσή της επέτρεπαν. Προκειμένου να κριθεί αυτό, τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα σε μένα (και φαντάζομαι σε κάθε άλλον πολίτη) είναι ανεπαρκή:

1) Ποιος ήταν ο υπεύθυνος για τον χειρισμό της κρίσης?: Γύρω από αυτό υπάρχει σε μένα ακόμη μια ασάφεια, και τον λίγο χρόνο που παρακολούθησα τηλεόραση μου έμεινε η εντύπωση ότι στο «τιμόνι» ήταν η πυροσβεστική. Ο Πρετεντέρης στο MEGA την Παρασκευή αναρωτιόταν το ίδιο και το Σάββατο που το έψαξε, είπε ότι σύμφωνα με τον νόμο, υπεύθυνος για τον συντονισμό είναι ο υπουργός Δημοσίας Τάξης, δηλαδή ο κ. Πολύδωρας. Οι πράξεις του, στον βαθμό που τις πληροφορήθηκα, μόνον συντονιστή της κρίσης δεν φανέρωναν – επρόκειτο μάλλον για ακόμα έναν διαχειριστή του επικοινωνιακού αποτελέσματος. Όχι ότι θα επιθυμούσα να ήταν πραγματικός διαχειριστής της κρίσης ο κ. Πολύδωρας, ένας άνθρωπος με αμφίβολες ικανότητες και εμπειρία στο management. Ως πολιτικός υπεύθυνος θα έπρεπε να βγει από την πρώτη ώρα και να πει: «Ορίζω γενικό συντονιστή τον Χ και η κυβέρνηση θέτει στην διάθεσή του όλους τους υπάρχοντες πόρους», οι οποίοι προφανώς δεν αφορούν μόνο τα μέσα πυρόσβεσης. Αυτός ο Χ θα είχε το γενικό πρόσταγμα και θα έπρεπε να κάνει στο τέλος έναν γενικό απολογισμό της δράσης του. Αυτό που είδαμε είναι υπουργοί που ο καθένας «έκανε το δικό του» προκειμένου να αδράξει την ευκαιρία να φανεί στις τηλεοράσεις ως εκτελών έργο. Ο συντονισμός – αν υπήρξε – για κάποιον παράξενο λόγο τηρήθηκε επιμελώς μυστικός.

2) Πόσοι και ποιοι ήταν οι διαθέσιμοι πόροι?: Και αυτό παραμένει ασαφές σε όλους – χωρίς βέβαια αυτό να εμποδίζει πολλούς να διατυπώνουν κρίσεις.

3) Ποια η ποιότητα και η ακρίβεια της εισερχόμενης πληροφορίας? Μέσω ποιων μηχανισμών συλλέγετο: Κοιτώντας συνολικά τις 3-4 μέρες των γεγονότων, η κυβέρνηση είχε να διαχειριστεί μια κατάσταση που ήταν ότι κοντινότερο σε έναν πόλεμο και μάλλον δυσχερέστερη. Τουλάχιστον σε έναν πόλεμο έχεις έναν αντίπαλο για τον οποίον έχεις συλλέξει πληροφορίες, και μπορείς με λογικό τρόπο να αξιολογείς τους σκοπούς του και την πιθανότερη επόμενη κίνηση του. Εδώ η τυχαιότητα της κατεύθυνσης και της έντασης των ανέμων σε βάζει σε μια διαρκή θέση αντίδρασης σε απρόβλεπτα γεγονότα . Σε μια τέτοια κατάσταση που αλλάζει με το λεπτό, πρέπει να είσαι “on linereal time” με τους ανθρώπους σου στο πεδίο. Ο στρατός συντηρεί ειδικό σώμα για αυτή την δουλειά. Η πολιτική προστασία έχει ανάλογες υποδομές? Λειτούργησαν? Ποιος ξέρει… Πάντως εγώ όχι, και αυτό με ενοχλεί.

4) Με ποια κριτήρια διατέθηκαν οι διαθέσιμοι πόροι? Είναι κανείς από τους πολίτες σήμερα σε θέση να κρίνει αν έγινε ορθολογική και αποτελεσματική χρήση των πόρων? Δεν θα έπρεπε να είναι? Είναι προφανές από την έκβαση της κατάστασης ότι οι διαθέσιμοι πόροι ήταν ανεπαρκείς να καλύψουν τις ανάγκες. Κάθε λεπτό, αποφάσεις λαμβάνονταν, αποφάσεις που έδιναν προτεραιότητα σε μια περιοχή έναντι μιας άλλης. Από τις αποφάσεις αυτές κάποιες ζωές και περιουσίες σώθηκαν ενώ κάποιες άλλες ζωές και περιουσίες χάθηκαν. Με ποιο κριτήριο λαμβάνονταν αυτές οι αποφάσεις? Κανείς δεν έχει κάνει αυτόν τον απολογισμό, και ο απολογισμός αυτός είναι ο σημαντικότερος για να κριθεί η κυβέρνηση. Όσο δεν γίνεται, μπορώ να υποστηρίζω ότι η κυβέρνηση για να μεγιστοποιήσει το επικοινωνιακό και άρα και πολιτικό αποτέλεσμα – το οποίο αυθαίρετα προσδιορίζω ως πρώτη της προτεραιότητα με βάση το προηγούμενο record της – έστελνε τα αεροπλάνα στα σημεία που τα κανάλια είχαν ζωντανές συνδέσεις. Υπερβολικό? Φοβάμαι πως όχι. Στην τηλεοπτική δημοκρατία που έχουμε το παιχνίδι έτσι παίζεται. Ο Καμπούρακης μάλιστα έλεγε σε ένα παράθυρο όταν γύρισε από τα καμένα ότι ο κόσμος τους παρακαλούσε να μην φύγουν, γιατί, όπως έλεγαν, μόλις σβήσουν οι κάμερες θα πάψει και το ενδιαφέρον της κρατικής μηχανής για την περιοχή τους…

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η διαχείριση της κρίσης γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες. Το μόνο που εξυπηρετείται είναι η ανικανότητα, η συναλλαγή και η μεροληψία. Πιστεύω ότι ο κεντρικός θάλαμος διαχείρισης της κρίσης θα έπρεπε να είναι δημόσιος, να υπάρχει μόνιμα μια κάμερα on και να εκπέμπονται τα τεκταινόμενα ζωντανά από την μία από τις ΕΡΤ ή το κανάλι της Βουλής (μιας και η Βουλή έχει κλείσει). Τότε όλοι θα είμαστε σε θέση να έχουμε ιδίαν άποψη για όλα τα παραπάνω, και κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο διατίθενται οι πόροι για τους οποίους έχουμε πληρώσει και για την ικανότητα της κυβέρνησης να διαχειριστεί την κρίση. Δεν θα μένω με την υποψία ότι ο τάδε Δήμος βοηθήθηκε περισσότερο επειδή ο Δήμαρχος έχει προσωπική σχέση με τον Ψ υπουργό, ούτε ότι η κυβέρνηση έσπευσε να υπερασπιστεί τα παιδιά της στις μπλε περιοχές ή τις πράσινες περιοχές για να αποσπάσει ψήφους.

Θα πει κάποιος: Μπορεί να δουλέψει κάποιος υπό το βάρος των βλεμμάτων όλων των Ελλήνων? Λέω: Αν είναι ακέραιος, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Έτσι και αλλιώς θα πρέπει αυτοί που διαχειρίζονται την κρίση να μπορούν να δουλεύουν κάτω από πίεση, και η κύρια πίεση δεν είναι τα βλέμματα αυτών που τους παρακολουθούν, αλλά το βάρος της ευθύνης απέναντι σε αυτούς που βρίσκονται σε κίνδυνο. Όπως και σε κάθε άλλη πτυχή της Δημόσιας Διοίκησης, και σε αυτήν, ή μάλλον κυρίως σε αυτήν, πιστεύω ότι η απόλυτη διαφάνεια πράξεων θα αποφέρει εξορθολογισμό των δράσεων και μεγιστοποίηση αποτελέσματος.

Ο Στρατός

Πολλοί κραύγασαν «γιατί δεν στέλνουν τον στρατό?». Μια σκέψη άνετα εντός της νοητικής εμβέλειας των φραππεδίστας-καναπεδίστας. Λέω προς αυτούς: Να σηκωθείτε και να πάτε εσείς. Στο θεωρητικό επίπεδο, αν θεωρούμε ότι οι στρατευμένοι είναι υποχρεωμένοι να εκτελούν οποιαδήποτε υπηρεσία ή εργασία για την οποία κρίνει το κράτος ότι «υπάρχει ανάγκη», καταναγκαστικά και αμισθί, τότε σε τίποτα δεν διαφέρουν από δούλους. Στο πρακτικό επίπεδο, ποιος εμπιστεύεται το 18 χρονών παιδί του στις διαταγές ανεκπαίδευτων για τις περιστάσεις αξιωματικών και υπαξιωματικών? Ευτυχώς που δεν τους έριξαν στα μέτωπα τις πρώτες μέρες. Οι νεκροί είναι βέβαιο ότι θα ήταν πολλαπλάσιοι. Αίσχος τους που τις επόμενες μέρες τους «κατέβασαν» στο δρόμο, κυρίως για το θεαθήναι. Είδα στην ΝΕΤ την Παρασκευή ζωντανή σύνδεση με την ρεπόρτερ πρώτο πλάνο και πίσω της οκλαδόν μέσα στην μέση του δρόμου μια ή δύο διμοιρίες νεοσυλλέκτων με τα φουλάρια τους και την εξάρτυση τους δίπλα τους, «στημένους» εμφανέστατα για να περάσει το μήνυμα ότι η κυβέρνηση κινητοποιεί και τον Στρατό. Ήταν μεσημέρι και η θερμοκρασία στην άσφαλτο ήταν ασφαλέστατα 40+. Αλήτες! Στο κάτω-κάτω όταν λέμε «να σταλεί ο στρατός» ποιους εννοούμε? Τους λιγότερο προνομιούχους, όπου «προνομιούχος» = αυτός που έχει πλεονεκτική θέση συναλλαγής με το κράτος. Οι προνομιούχοι αυτοί καταλήγουν συνήθως στην αεροπορία και το ναυτικό. Από τους «μη προνομιούχους» αυτοί που είναι κάπως πιο προνομιούχοι βολεύονται σε θέσεις γραφείων στις μονάδες τους, σε βυσματικές θέσεις στην ταξιαρχία ή στο ΓΕΣ και σπάνια «βγαίνουν» έξω για τέτοιες «αποστολές». Από την δική μου εμπειρία στον Στρατό, θυμάμαι ότι η Πελοπόννησος έχει κέντρα νεοσυλλέκτων του πεζικού στην Κόρινθο, την Τρίπολη και, σχετικά κοντά, στο Μεσολόγγι (απ’όπου ήταν και οι σε οκλαδόν νεοσύλλεκτοι της ΝΕΤ), κέντρο νεοσυλλέκτων του Μηχανικού στο Ναύπλιο και κέντρο νεοσυλλέκτων Εφοδιασμού Μεταφορών και Υλικού Πολέμου στη Σπάρτη. Επίσης έχει κέντρο νεοσυλλέκτων της Αεροπορίας στην Τρίπολη. Με εξαίρεση τους τελευταίους, όλοι οι άλλοι είναι εξορισμού «μη προνομιούχοι» (με διαβαθμίσεις βέβαια). Το να καλούνται (για την ακρίβεια: διατάσσονται) να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά αυτοί είναι εξωφρενικό. Χωρίς περιστροφές σας λέω ότι αν εγώ διατάσσομουνν θα αρνούμην και θα προέτρεπα τον γιο μου σε ανάλογη περίπτωση να πράξει το ίδιο. Το μόνο πλαίσιο στο οποίο θα συμμετείχα σε κατάσβεση θα ήταν εθελοντικό.

 «Η κυβέρνηση θα είναι γενναιόδωρη»

…είδα να γράφει σε σούπερ της η ΝΕΤ και κόντεψα να πνιγώ. Γενναιόδωρη θα ήταν η κυβέρνηση αν τα μέλη της έβαζαν το χέρι στην τσέπη και ο καθένας από το κομπόδεμά του προσέφερε ένα γενναίο ποσό για τους πληγέντες. Γενναιόδωρη κυβέρνηση με τα λεφτά των φορολογουμένων, δεν γίνεται. Αντίθετα, γίνεται σπάταλη κυβέρνηση. Ο τρόπος με τον οποίον αποφάσισε να διαθέσει μια πρώτη βοήθεια στους πληγέντες αποτελεί τεράστια ασέβεια για τον κόπο των φορολογουμένων και αποτελεί ακόμα ένα δείγμα της περιφρόνησης της κυβέρνησης για τον κόπο μας καθώς επίσης ακόμα μια καραμπινάτη απόδειξη ανικανότητας. Λες και τα χρήματα μας περισσεύουν. Λες και δεν υπάρχουν και άλλες ανάγκες προς τις οποίες τα «πεταμένα» λεφτά θα μπορούσαν να ξοδευτούν. Αναρωτιέμαι, αυτό το χιλιοτραγουδισμένο TAXIS τι το έχουμε? Με βάση τις Ε9 δηλώσεις και τις δηλώσεις για την άβολη ενοικίων, η κυβέρνηση δεν έχει ένα καταπληκτικό αρχείο με βάση το οποίο να δώσει βοήθεια? Δεν θα αποτρέπονταν οι τριπλοπληρωμές και οι διάφοροι «πονηροί» από το να εισπράξουν. Δεν θα αποκλείονταν από την «βοήθεια» οι φοροφυγάδες που έχουν αποκρύψει ακίνητη περιουσία και δεν έχουν συνεισφέρει με φόρους τους στο «κοινό» ταμείο. Η διασταύρωση και εξακρίβωση δεν θα ήταν ευκολότερη στην συνέχεια? Κάτι τέτοιες περιστάσεις αποκαλύπτουν τον πραγματικό χαρακτήρα των κυβερνητικών προτεραιοτήτων και δράσεων και δικαιώνουν τον Friedman στην περίφημη ανάλυσή του για τους 4 τρόπους με τους οποίους μπορούν να ξοδευτούν χρήματα.

Άμα είναι να καεί το σπίτι σου…

… να εύχεσαι να καούν και άλλα 5000 μαζί του και να είναι προεκλογική περίοδος… Φαντάζομαι την οργή των περσινών, προπέρσυνων κλπ «καμένων» όταν ακούν ότι τα καμένα σπίτια θα ανακατασκευαστούν κρατική δαπάνη. Ακόμη περισσότερο φαντάζομαι την οργή όλων αυτών που τα αυτοκίνητά τους και τα καταστήματά τους έχουν καεί στα Εξάρχεια, την Πάντειο κλπ και παρά την κραυγαλέα αποτυχία του κράτους να τους προστατεύσει, ουδέποτε έλαβαν οποιαδήποτε αποζημίωση. Αν η θεία μου που έχει το από κάτω διαμέρισμα ξεχάσει ανοικτό το μάτι της κουζίνας και πάρει φωτιά το διαμέρισμά της και μαζί με αυτό και το δικό μου, κανένας κρατικός λειτουργός δεν θα σπεύσει να μου συμπαρασταθεί, και, αν δεν το είχα ασφαλισμένο από φωτιά (κόστος που επωμίζομαι αποκλειστικά) θα έπρεπε για άλλα 28 χρόνια να πληρώνω κανονικά τις δόσεις του στεγαστικού μου δανείου για ένα καμένο σπίτι. Συμφωνώ ότι στο σύνολό της ως καταστροφή δεν θα ήταν κάτι αξιομνημόνευτο – δύο καμένα διαμερίσματα. Για μένα όμως, ως άτομο, η καταστροφή θα ήταν ακριβώς η ίδια με κάθε άλλον σημερινό πυρόπληκτο που αποζημιώνεται «γενναιόδωρα». Επί της αρχής, σε αυτό βλέπω ένα μεγάλο πρόβλημα. Και ίσως, με βάση την αρχή της ισότητας να δημιουργείται ένα νομικό προηγούμενο για αυτούς που στο μέλλον θα υποστούν μεμονωμένες καταστροφές. Ίσως αποδειχθεί ότι κακώς πληρώνω ασφάλεια πυρός, και θα πρέπει και εγώ να αφεθώ στα στοργικά χέρια του κράτους στην περίπτωση που μου συμβεί κάτι. Θα φανεί μέσα στην επόμενη χρονιά…

ΓΑΠ

Θλιβερός. Ακόμη και αν του τα γράφουνε, είναι δική του ευθύνη που τα διαβάζει…

Τελικά ποιος φταίει?

Κατά κύριο λόγο πιστεύω ότι φταίνε οι πολίτες. Για αυτούς που ψηφίζουνε και για την ατζέντα που «σπρώχνουν» σε αυτούς που ψηφίζουνε. Το να οργανωθεί ένας αποτελεσματικός μηχανισμός πολιτικής προστασίας θέλει πόρους, και πολύ δουλειά από το πολιτικό προσωπικό: Να επιλέξει τους επικεφαλής τεχνοκράτες, να αναλύσει τους κινδύνους, να υπολογίσει και προμηθευτεί τους απαραίτητους πόρους, να εκπαιδεύσει, αναπτύξει και ελέγξει την αποτελεσματικότητά τους, να τους διατηρεί σε επιχειρησιακή ετοιμότητα μέσα από την εκτέλεση συχνών ασκήσεων. Το πολιτικό μας προσωπικό δεν είναι για τέτοιες δουλειές. Δεν του ζητείται αρκετά πιεστικά από τους πολίτες να το κάνει, δεν έχει την τεχνογνωσία να το κάνει, και στο φινάλε δεν θα κόψει και καμία κορδέλα για να το κεφαλαιοποιήσει πολιτικά. Μπορεί η κυβέρνηση να το κάνει και επί των ημερών της να μην τύχει τίποτε ώστε να αποδειχθεί το καλό της έργο. «Ας κάνουμε λοιπόν ακόμα ένα Ολυμπιακό Κέντρο» σκέφτεται και έτσι συστηματικά πράττει.

Πλήθος χωριών παραμένει μέσα σε δάση, ευάλωτο σε ανάλογες καταστροφές στο μέλλον. Για να δούμε, οι κάτοικοί τους θα ενεργοποιηθούν προκειμένου σε τοπική βάση να οργανώσουν εθελοντικές ομάδες επιτήρησης και πυροπροστασίας, ώστε οι φωτιές να εντοπίζονται γρήγορα και να σβήνουν πριν πάρουν διαστάσεις? Θα εκπονήσουν απλά σχέδια διαφυγής και να φροντίσουν να συντηρούν ανοικτές τουλάχιστον δύο διόδους προς αντίθετες κατευθύνσεις? Ή θα συνεχίσουν μακαρίως να εναποθέτουν τις ελπίδες, την ζωή και την περιουσία τους στον «κρατικό μηχανισμό»? Δεν είμαι αισιόδοξος. Και στο παρελθόν είχαμε ανάλογα συμβάντα τα οποία δεν μας προέτρεψαν να προσπαθήσουμε αρκετά για να μην συμβεί το φετινό. Δεν βλέπω γιατί όχι και του χρόνου να μην έχουμε ανάλογα…

Advertisements

Ενέργειες

Information

8 Σχόλια

2 09 2007
vrypan

Εγώ θα σταθώ σε αυτά που λες για την αντιμετώπιση.

1. Όταν λέμε «να χρησιμοποιηθεί ο στρατός», δεν σημαίνει να πάει να σβήσει την φωτιά. Αλλά όταν αντιμετωπίζεις αυτό που είπαν ότι είναι η μεγαλύτερη καταστροφή των τελευταίων δεκαετιών, ε, μπορείς να βάλεις για παράδειγμα τον στρατό να ανοίγει αντιπυρικές ζώνες 1-2 χιλιόμετρα μακρυά από την φωτιά. Όπως επίσης μπορείς να τον βάλεις να περιπολεί σε οποιοδήποτε άλλο σημείο έχεις υποψία ότι μπορεί να ξεσπάσει πυρκαγιά τις επόμενες μέρες.

2. Θεωρώ αδιανόητο να μην μπορείς (μετά από μέρες, έστω, μετά από το πρώτο ξάφνιασμα) να σταματήσεις την φωτιά να περάσει από καλλιέργειες και χωράφια!!! Να περνάει μέσα από ελιές; Στο απροσπέλαστο, πυκνό πευκοδάσος, το καταλαβαίνω. Αλλά να μην μπορείς να φτιάξεις αντιπυρικές ζώνες (βλέποντας την απειλή να έρχεται και έχοντας 1-2 μέρες περιθώριο μπροστά σου), στις ελιές ή στα πουρνάρια, αυτό το θεωρώ απαράδεκτο.

3. Ακόμη και αν δεχθώ ότι την πρώτη μέρα ο κρατικός μηχανισμό πιάστηκε στον ύπνο (που δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό θα έπρεπε να είναι δικαιολογία), είναι δυνατόν να μην μπορείς να σώσεις τους πολίτες και να καίγονται; Και μην ακούσω ότι «δεν έφευγαν», είμαι σίγουρος ότι στην μητέρα με τα παιδιά της που κάηκαν, δεν πρότεινε κάποιος να τους πάρει και είπαν όχι.

4. Α, και τελευταίο. Η χώρα κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που σημαίνει ότι το κράτος είχε την δυνατότητα να επιτάξει για παράδειγμα μηχανήματα από κατασκευαστικές. Είμαι σίγουρος οτι δεν θα χρειαζόταν κάν, θα αρκούσε να τα ζητήσει. Έχω την εντύπωση (ελπίζω να με διαψεύσει κάποιος) ότι όλα αυτά τα μηχανήματα που ανοίγουν δρόμους κ.λ. που βρίσκονται ακόμη και στους νομούς που κάηκαν, δεν χρησιμοποιήθηκαν. Ελπίζω να κάνω λάθος σε αυτό!

Αυτά -για την ώρα…

2 09 2007
vrypan

Α, καλώς ήρθες! 🙂

2 09 2007
Σπύρος Ντόβας

Καλώς σας βρίσκω!
1. Λυπάμαι, αλλά επί της αρχής (τέλος πάντων, βάσει των δικών μου αρχών) δεν μπορείς. Καμμιά από αυτές τις δραστηριότητες δεν είναι χωρίς κίνδυνο και δεν μπορείς να αναγκάσεις κανέναν στρατιώτη να το κάνει. Θα ήμουν θετικός αν το θέμα τίθονταν σε εθελοντική βάση, αλλά το βλέπω μάλλον αδύνατο γιατί θα υπέσκαπτε την πειθαρχία του στρατεύματος.
2. Ακούγεται απαράδεκτο, αλλά μην έχοντας την εικόνα των διαθέσιμων πόρων και του τρόπου που διατέθηκαν δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι… μπορεί όλα τα διαθέσιμα μηχανήματα να έφτιαχναν αντιπυρικές ζώνες κάπου αλλού. Επιπλέον, με αυτή την ένταση των ανέμων έχω την εντύπωση ότι οι αντιπυρικές ζώνες ήταν μάλλον άχρηστες.
3. Ο «μηχανισμός» γνώριζε που και πόσοι κινδύνευαν και τους αγνόησε? (εμπίπτει στο point μου για τις εισερχόμενες πληροφορίες)
4. Και εδώ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το τι συνέβη.

Δεν είναι ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟ ότι για αυτά και όλα τα άλλα ερωτήμα που διατυπώνονται μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ? Ότι δεν θα γίνει κανένας απολογισμός?

Για τις κυβερνητικές πράξεις δεν δικαιολογείται καμία ιδιωτικότητα ούτε μυστικότητα. Παρεπιμπτόντως, το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ αναφέρει τίποτα σχετικά με αυτό? (εννοώ το government secrecy)

2 09 2007
GordonGR

Δὲν γνωρίζω πῶς σβήνονται οἱ φωτιὲς καὶ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει νὰ μάθω — δὲν ἔβλεπα κὰν τηλεόραση αὐτὸ τὸ διάστημα. Ἑπομένως δὲν ἔχω γνώση, ἄρα καὶ γνώμη. Θά σχολιάσω ὅμως τὰ περὶ χρησιμοποιήσεως τοῦ στρατοῦ γιὰ τὴν πυρόσβεση, γιατὶ ἔμαθα κι ἐγὼ ὅτι ἀκούστηκε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα καὶ μοῦ ἀνέβηκε τὸ αἷμα στὸ κεφάλι.

Ὁ στρατὸς αύτὴ τὴ στιγμὴ δὲν ἐκτελεῖ κανένα ἔργο, γιατὶ ἡ ἀνάγκη γιὰ τὴν ὁποία ἱδρύθηκε ἐκλείψει ἐδῶ καὶ χρόνια (ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ Ἐμφυλίου, βασικά). Αὐτὸς ὅμως δὲν εἶναι λόγος νὰ κάνει 1002 ἄλλες ἀγγαρεῖες. Οἱ στρατιῶτες δὲν εἶναι σκλάβοι, παρ᾿ ὅτι τὸ κράτος τοὺς ἀντιμετωπίζει ἔτσι: παίρνει τοὺς ἄρρενες ἀνθρώπους (ἔτσι, κατ᾿ ἐφαρμογὴ τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητας), τοὺς στέλνει γιὰ 12 μῆνες σὲ ἕνα σημεῖο τοῦ χάρτη ποὺ οὔτε κὰν γνώριζαν ὅτι ὑπάρχει, μὲ σκοπὸ νὰ τοὺς ἐκπαιδεύσει πῶς θὰ σκοτώσουν τὸν «κακὸ» Τοῦρκο ἢ τὸν «πούστη» Ἀλβανὸ καὶ πῶς θὰ πάρει τὴν Κόκκινη Μηλιά, ἀλλὰ ἐπειδὴ αὐτὰ ἀνήκουν στὴ σφαῖρα τῆς φαντασίας, τοὺς βάζει νὰ καθαρίζουν τουαλέτες καὶ νὰ φυλᾶνε μιὰ ντουλάπα μὲ ὅπλα, κατεστραμμένα ἀπὸ τὴν ἀχρηστία, ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως κανεὶς δὲν θέλει νὰ πάρει.

Ἂν τὸ κράτος προβληματίζεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχει ἀρκετοὺς πυροσβέστες ἐνῶ ἔχει ὑπεράρθιμους στρατιῶτες, ἂς κάνει τὸ προφανές: ἂς ἀφήσει τοὺς στρατιῶτες νὰ γυρίσουν σπίτια τους καὶ μὲ τὰ ἴδια λεφτὰ ἂς ἐκπαιδεύσει πυροσβέστες ἢ ἂς προσλάβει ἕτοιμους ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό. Ἔτσι, καὶ λεφτὰ δὲν θὰ πετάει καὶ κατάλληλα ἐκπαιδευμένους πυροσβέστες θὰ ἔχει. Ἀλλὰ τὸ νὰ χρησιμοποιοῦνται οἱ στρατιῶτες γιὰ ὅλες τὶς δουλειές, μὲ κίνδυνο τῶν ζωῶν τους (καὶ ὄχι μόνο στὴν πυρόσβεση, πρὶν κάποια χρόνια εἶχε πέσει μιὰ ἑτοιμόρροπη στέγη σ᾿ ἕνα στρατόπεδο καὶ σκοτώθηκαν 5-6 στρατιῶτες), εἶναι τουλάχιστον ἐξοργιστικό. Καὶ ἀκόμη πιὸ ἐξοργιστικὸ εἶναι νὰ δικαιολογοῦνται αὐτὲς οἱ πρακτικὲς στὸ ὄνομα τῆς ἀσφάλειας τῶν πολιτῶν. Ποιῶν πολιτῶν; αὐτῶν ποὺ πᾶνε νὰ καοῦν, σκάβοντας λαγούμια ἕνα χιλιόμετρο μακριὰ ἀπὸ τὴ φωτιά;

3 09 2007
Lambros Sdr

Σπύρο, καλώς όρισες.
Για το θέμα που καταπιάνεσαι αρκούν τρεις λέξεις: πρόληψη, πρόληψη, πρόληψη. Πράγμα που σημαίνει ορθή κρίση, προγραμματισμός, λογική ακολουθία, πρόβλεψη και σχεδιασμός. Είδη που σπανίζουν στην Ελλάδα, που δεν είναι προστατευόμενα και έχουν «καεί» εδώ και πολύ καιρό.

Όσο γι’ αυτούς τους δύσμοιρους στην Πελοπόννησο που κάηκαν, πολύ φοβάμαι ότι σε λίγες μέρες θα τρέχουν πίσω από πολιτικούς και κομματάρχες για την προσωπική τους βολή, για ένα μικρό ρουσφέτι. Η ζωή συνεχίζεται…

Συμφωνώ απόλυτα με όσα αναφέρεις για τις αποζημιώσεις. Προεκλογικά παιχνίδια εξουσίας. Απλώς ένα ακόμη επεισόδιο γελιοποίησης του κρατικού μηχανισμού.

Τελικά, ίσως θα πρέπει να αισθανόμαστε και τυχεροί με όσα μας βρήκαν, με όσα καλούμαστε να πληρώσουμε ως τίμημα στη μακαριότητά μας. Η χώρα μας και η συγκρότηση της πολιτείας που έχει, αφήνει πολλά στην τύχη και το φιλότιμο. Για φαντάσου πόσα εκατομμύρια στρέμματα δεν κάηκαν ακόμη και πόσοι παραμένουμε ζωντανοί διαβιώνοντας σε αυτό το μπάχαλο.

Όσο για τον Καραμανλή, το είχε δηλώσει: Οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους. Έλα ντε που και οι φωτιές ήρθαν στην ώρα τους.

3 09 2007
vrypan

@Σπύρος Ντόβας:

1. Ούτε καν όταν ισχυρίζεσαι ότι η χώρα σου είναι «στόχος οργανωμένου σχεδίου»;;; Όταν την έχεις κηρύξει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης;
2. Ρε Σπύρο, πέρασαν οι πυρκαγιές από ελαιώνες! Δεν πέρασαν σε 10 λεπτά, συνεχίζουν και περνάνε μετά από 10 μέρες!
3. Ε, όταν η τηλεόραση μπορεί να σου λέει ότι «η φωτιά πλησιάζει στο Χ χωριό» (σε πολλές περιπτώσεις οι ρεπόρτερς, σε άλλες τηλεφωνούσαν οι ίδιοι οι πολίτες) φαντάζομαι ότι και κάποιος άλλος θα έπρεπε να το ξέρει.

Θα συμφωνήσω ότι είναι εξοργιστικό ότι δεν θα μάθουμε. Αν και αν κρίνω από την επικοινωνιακή τακτική που ακολουθούν, αν είχαν κάνει έστω και ένα από τα 100 που μπορούσαν να κάνουν, θα το βλέπαμε συνέχεια στην TV. (ωραίος τρόπος για να κρίνω θα μου πεις…)

Για αναφορές στο goverment secrecy, δεν ξέρω, θα κοιτάξω. Σίγουρα υπάρχει η λογική του «όλες οι υπογραφές υπουργών στο διαδίκτυο» αλλά καταλαβαίνω ότι αυτό που ζητάς είναι πολύ γενικότερο και περιλαμβάνει και άλλα πράγματα. Θα κοιτάξω.

Anyway…

4 09 2007
philos

Σπύρο να σου πω ότι κατα βάση συμφωνώ με τα επιχειρήματά σου.
Και ειδικά με αυτά των αποζημιώσεων και για την ευθύνη των πολιτών. Αν και πιστεύω ότι η πολιτεία θα έπρεπε εδώ και χρόνια να συμβουλέψει τουλάχιστον τους Δήμους να κινηθουν στην σωστη κατευθυνση.
Αλλά θα μείνω μόνο σε ένα πράγμα για την αντιμετώπιση της πυρκαγιας και εκει θα συμφωνήσω και με τον vrypan.
Δεν υπάρχει δικαιολογία για το μέγεθος της καταστροφής.
Καμία.
Δεν ξαναγινε παλαιότερα. Σήμερα που διαθετουμε τόσα και τόσα μέσα.
Η εταιρεία μου διαθετει τα περισότερα μέσα από κάθε άλλη κατασκευαστική. Κανείς δεν της ζήτησε καμία βοήθεια. Ενώ στο παρελθόν της έχει ζητηθεί και την έχει προσφέρει χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Τέλος το δις εξαμαρτείν…
Όταν αποδεικνυεται η ανικανότητα Πολύδωρα – Κόη απο την πυρκαγια της Παρνηθας, και συνεχίζεται με πλήθος άλλες όλο το καλοκαίρι, πως συνεχίζεις και τους εμπιστεύεσαι?
Αλήθεια αν αυτοι δουλευαν σε επιχείρηση, ποιο ΔΣ, ποιος manager δεν θα τους είχε πετάξει με τις κλωτσιές και θα κάνανε καιρό να ξαναβρουν δουλεια? Φταίνε δεν φταίνε οι «κακοί ξένοι πράκτορες».

5 09 2007
Σπύρος Ντόβας

@vrypan:
1) Όπως είπε και ο Ρουσσόπουλος: «Αυτό δεν με ακούσατε όυτε εμένα να το λέγω ούτε ο πρωθυπουργός». Δηλαδή κάτι άλλοι υπουργοί (μεταξύ των οποίων ο καθ΄ύλην αρμόδιος για την πολιτική προστασία αλλά και την κρατική ασφάλεια), βουλευτές κλπ δεν πιάνουνε, είναι παρανυφάκια.
2) Δεν έχω εικόνα. Πιστεύω αυτό που λες
3) My point exactly
Για το government secrecy, αναμένω…

@philos:
Ομοίως, δεν έχω εικόνα τι έγινε με τις κατασκευαστικές. Κρατώ αυτό που λες.
Κατά τα άλλα, ο «λαός» μάλλον αποτελεί ένα αποτυχημένο Δ.Σ., ή μάλλον καλύτερα ένα αποτυχημένο σώμα μετόχων της χώρας.
Είμαστε κακοί managers της τύχης μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: