Ο δρόμος για τον φιλελευθερισμό…

21 10 2007

…μάλλον δεν μπορεί να είναι φιλελεύθερος.

Σύνοψη: Άντε, πες ότι συμφωνήσαμε ότι καλός και επιθυμητός ο φιλελευθερισμός. Πως μεταβαίνουμε σε ένα φιλελεύθερο σύστημα? Επί του πρακτέου, φαίνεται ότι η αλλαγή μπορεί γίνει είτε με το καρότο, είτε με το μαστίγιο. Σε ότι με αφορά, το μαστίγιο απορρίπτεται. Άρα μας μένει το καρότο…

————————————————————

Έχω καταλήξει από την μικρή πολιτική μου εμπειρία μέχρι τώρα, ότι για να ενστερνιστεί ένας καλόπιστος άνθρωπος την πολιτική μας πρότασή μας θα πρέπει:

Α) Να πειστεί ότι η κατάσταση σήμερα δεν είναι καλή και πρέπει να βελτιωθεί

Β) Να πειστεί ότι το φιλελεύθερο σύστημα που προτείνουμε είναι προτιμότερο

Γ) Να πειστεί ότι υπάρχει τρόπος μετάβασης από το σημερινό σύστημα στο προτεινόμενο φιλελεύθερο σύστημα.

Τα παραπάνω ζητήματα είναι αύξουσας δυσκολίας.

Για το Α, ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι δεν πάμε και πολύ καλά και το σημερινό σύστημα δεν είναι ευσταθές. Σχετικά εύκολο να συμφωνήσει κάποιος σε αυτό και να περάσουμε στο Β: Προς τα που να πάμε?

Εδώ τα πράγματα είναι δυσκολότερα, χρειάζονται παραδείγματα επιτυχημένης εφαρμογής, στατιστικά κλπ. Ευτυχώς, τέτοια δεν μας λείπουν, παρότι στην Ελλάδα δεν πολυακούγονται. Ας μην σταθούμε στο Β, έτσι και αλλιώς το παρόν blog, η πολιτική δραστηριότητα της ΦΣ, τα blogs των συμμάχων καθημερινά δραστηριοποιούνται υπέρ του. Έστω λοιπόν ότι συμφωνούμε ότι ένα φιλελεύθερο σύστημα είναι προτιμότερο. Αυτό αμέσως μας φέρνει στο Γ:

Πως μεταβαίνουμε από την σημερινό κριτικισμό και κοινωνικό συντηρητισμό σε ένα φιλελεύθερο σύστημα? Υπάρχει ρεαλιστικό «μονοπάτι» το οποίο να μπορεί να μας οδηγήσει προς τα εκεί?

Αν δεν υπάρχει, τότε μικρή αξία έχει να συζητάμε για τα πλεονεκτήματα ενός φιλελεύθερου συστήματος. Είναι σαν να στεκόμαστε στην μία πλευρά ενός πολύ βαθιού φαραγγιού στον πάτο του οποίου ρέει ένας ορμητικός χείμαρος και να προσπαθώ να σας πείσω ότι στην άλλη πλευρά υπάρχει ένα πραγματικά μαγικό μέρος. Αν δεν υπάρχει αντικειμενικά κανένας τρόπος να περάσουμε το φαράγγι, τότε η συζήτηση για την γη της επαγγελίας απέναντι είναι χαμένος χρόνος.

Για τον τρόπο μετάβασης από το σημερινό σύστημα σε ένα φιλελεύθερο σύστημα λίγα έχουν ειπωθεί μέχρι σήμερα. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά δύσκολο πολιτικό πρόβλημα. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, δεν έχει ακόμη προλάβει να ολοκληρώσει την επεξεργασία του και να εμφανίσει προτάσεις. Όσο αυτό δεν συμβαίνει, θεωρώ ότι η πολιτική μας πρόταση είναι ατελής, τουλάχιστον για το δικό μου κριτήριο.

Σημείωση: παρ’όλα αυτά, παραμένει πληρέστερη από την πολιτική πρόταση των άλλων κομμάτων που εξαντλούνται σε ευχολόγια γύρω από το επιθυμητό αποτέλεσμα (Σουπερ παιδεία, σούπερ υγεία, πλήρη απασχόληση, περισσότερο πλούτο) χωρίς καν να περιγράφουν το σύστημα που μπορεί να τα εξασφαλίσει, η περιγράφοντας ένα σύστημα που έχει αποδειχθεί ότι δεν μπορεί να τα εξασφαλίσει.

Το πρόβλημα είναι ότι παρότι συνολικά το σύστημά μας είναι πολύ προβληματικό, πάρα πολύς κόσμος ευνοείται από αυτό – σε βάρος των υπολοίπων. Είναι εκείνοι που το ιδρυτική μας διακήρυξη πολύ εύστοχα περιγράφει ως:

Οι καινούργιοι προνομιούχοι, εκμεταλλευόμενοι προνόμια που οι ίδιοι κατοχύρωσαν και στεγανά που δημιούργησαν στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, παρασιτούν εις βάρος των μη προνομιούχων και των πόρων του Δημοσίου. Κάθε Έλληνας πολίτης γνωρίζει από την κοινωνική και επαγγελματική του διαδρομή τα μέλη των παρασιτικών αυτών ομάδων: είναι αυτοί οι κρατικοί λειτουργοί που του αρνούνται την άνευ «λύτρων» παροχή δωρεάν δημόσιων υπηρεσιών, στην εφορία, την πολεοδομία ή το νοσοκομείο, είναι αυτοί οι ιδιώτες και κρατικοί λειτουργοί που εκμεταλλευόμενοι τη θεσμοθετημένη μονοπωλιακή τους θέση παρέχουν χαμηλής ποιότητας πανάκριβα προϊόντα ή υπηρεσίες στα δημόσια έργα, την παιδεία ή την υγεία. Είναι αυτοί, ιδιώτες και κρατικοί λειτουργοί, που δεν επιτρέπουν την ελεύθερη είσοδο άλλων στο χώρο τον οποίο λυμαίνονται, αντιδρούν σε κάθε έλεγχο, σε κάθε αξιολόγηση του έργου τους και σε κάθε αλλαγή που θέτει σε αμφισβήτηση τη μονοκρατορία τους. Είναι αυτοί που στραγγαλίζουν στη γένεσή της κάθε καινοτόμο πρωτοβουλία που θα μπορούσε να αναβαθμίσει έναν επαγγελματικό κλάδο, να επεκτείνει νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες και να προωθήσει την ανάπτυξη της χώρας.

Οι προνομιούχες αυτές παρασιτικές ομάδες αποτελούν με τη δράση τους το σημαντικότερο εμπόδιο για τον εκσυγχρονισμό της χώρας, είτε απομυζώντας τα δημόσια ταμεία, είτε ακυρώνοντας, συχνά δια της βίας, τις όποιες καινοτόμες πρωτοβουλίες που στοχεύουν στην εκμετάλλευση ευκαιριών ή την αποφυγή των κινδύνων που προκύπτουν από τις παγκοσμιοποιημένες αγορές. Το αποτέλεσμα της δράσης αυτών των προνομιούχων παρασιτικών ομάδων αντανακλάται στη πρωτιά της Ελλάδας στους αρνητικούς δείκτες (ανεργία, φτώχεια, ανισότητες, διαφθορά) που δημοσιεύουν οι διεθνείς οργανισμοί και στην τελευταία θέση της Ελλάδας στις συγκριτικές μετρήσεις θετικών δεικτών (ανταγωνιστικότητα, επενδύσεις, ανάπτυξη, πολιτισμό)…

Ακόμα λοιπόν και αν η Φιλελεύθερη Συμμαχία ή οποιοσδήποτε άλλος κομματικός σχηματισμός βρεθεί να κυβερνά με την βούληση να εφαρμόσει φιλελεύθερη πολιτική, είναι απολύτως βέβαιον ότι θα βρεθεί μπροστά σε αντιδράσεις ανυπολόγιστης έκτασης και έντασης.

Παραδείγματος χάριν, το πρόγραμμά μας προβλέπει άνοιγμα όλων των κλειστών επαγγελμάτων. Αυτό προφανώς περιλαμβάνει και τους ιδιοκτήτες βυτιοφόρων. Δείτε τι συνέβη την Πέμπτη όταν οι απεργούντες ιδιοκτήτες βυτιοφόρων αποφάσισαν να παρατάξουν τα οχήματά τους στην Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης της Εθνικής Οδού (πράξη σαφώς παράνομη – φυσικά καμία κλήση δεν κόπηκε από την Τροχαία – για να μην μιλήσουμε για απομάκρυνση με γερανό, ως όφειλαν). Το λεκανοπέδιο οδηγήθηκε σε κυκλοφοριακή ασφυξία, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σπατάλησαν ώρες από την ζωή τους στον δρόμο (μεταξύ αυτών και εγώ) με το κλείσιμο ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΛΩΡΙΔΑΣ, η οποία έκλεισε γιατί ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ εταιρείες προσέφυγαν στην ΕΕ για την εφαρμογή μιας σχετικής κοινοτικής οδηγίας για την απελευθέρωση του κλάδου. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι αν μια ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ λάβει απόφαση για άνοιγμα του επαγγέλματος αυτού, των φορτηγών ΔΧ, ή των ταξί υπάρχει περίπτωση να μην κλείσουν και οι δύο είσοδοι/έξοδοι της πόλης καθώς και οι κυριότερες αρτηρίες? Τι θα συμβεί αν αρθεί η μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων? Αν σταματήσουν οι αγροτικές επιδοτήσεις?

Ένας προφανής τρόπος είναι το μαστίγιο, δηλαδή η -αναγκαστικά- δια της βίας εφαρμογή των νόμων που θα ψηφιστούν. Σου κλείνουν τους δρόμους? Κατεβάζεις την αστυνομία, τα ΜΑΤ, τα ΕΚΑΜ και τις λοιπές δυνάμεις της δημοκρατίας (δεν είναι?) και βλέπουμε ποιος την έχει μεγαλύτερη (την θέληση). Έχεις πάει by the book, επιβάλεις όπως προβλέπει το Σύνταγμα την εφαρμογή των νόμων που ψήφισε η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, παρόλα αυτά, όλοι σε λένε φασίστα. Και η πιθανότητα να έχεις αποτέλεσμα είναι μικρή. Αυτό το σκηνικό αντιπαράθεσης στον δρόμο είναι το προνομιακό σκηνικό για την λεγόμενη «αριστερά». Τα θιγόμενα παράσιτα γίνονται «κοινωνικοί μάρτυρες» -παρότι αγωνίζονται για να συνεχίσουν να πίνουν το αίμα της κοινωνίας-, «Συμπαράταξη λαέ», «Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες», «Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε» κλπ κλπ, δίνεις νέο νόημα ύπαρξης σε μια ξοφλημένη ιδεολογία που δεν έχει να προτείνει τίποτα, ξέρει όμως καλά την κόντρα. Η ιδέα απορρίπτεται.

Για την εναλλακτική πρόταση, του καρότου, εμπνέομαι ιδέες και έννοιες που συναντώνται στα δύο γνωστικά πεδία που σπούδασα. Την Χημική Μηχανική και την Διοίκηση Επιχειρήσεων.

Νομίζω ότι και στο Λύκειο κάτι είχαμε διδαχθεί για την ενέργεια ενεργοποίησης: Ακόμα και σε μια εξώθερμη χημική αντίδραση, μια αντίδραση δηλαδή που εκλύει θερμότητα χρειάζεται πολύ συχνά να προσφέρουμε θερμότητα ή γενικότερα ενέργεια προκειμένου η αντίδραση να ξεκινήσει. Στην συνέχεια η παραγόμενη θερμότητα από τα μόρια που έχουν αρχίσει να αντιδρούν χρησιμεύει σε κάποιο βαθμό για να ενεργοποιήσει και τα υπόλοιπα μόρια προκειμένου και αυτά να αντιδράσουν. Ας κρατήσουμε αυτή την ιδέα.

504px-activation2_updatedsvg.png

Αν η φυσικοχημεία σας φαίνεται κάπως απόκοσμη, προσπαθήσετε να σκεφτείτε σαν General Manager μιας επιχείρησης. Για το παράδειγμά μας, ας πάρουμε την εντελώς απλοϊκή περίπτωση μιας εταιρείας που έχει μία και μόνη μεγάλη μηχανή η οποία έχει παλιώσει, βγάζει απαράδεκτα υψηλό αριθμό σκάρτων, χαλάει συχνά και τελικά «βάζει την επιχείρηση μέσα». Για την μηχανή δύσκολα μπορούν να βρεθούν ανταλλακτικά, και οι νέες μηχανές που κυκλοφορούν (και χρησιμοποιούν οι ανταγωνιστές του) είναι πολύ περισσότερο παραγωγικές, με αποτέλεσμα η εταιρεία να μην μπορεί να τους παρακολουθήσει. Αν ο GM θέλει – για κάποιον λόγο- η επιχείρηση να συνεχίσει να υπάρχει, είναι αναγκασμένος να αντικαταστήσει την παλιά μηχανή με μια καινούρια. Θα κάνει λοιπόν τον λογαριασμό του: Πόσο μπορεί να πουλήσει την παλιά μηχανή, πόσο κάνει η καινούργια, πόσα χρήματα χρειάζεται να δανειστεί για να την αγοράσει, σε πόσα χρόνια τα -αυξημένα- έσοδα από την λειτουργία της νέας μηχανής θα μπορέσουν να αποσβέσουν την επένδυση ώστε να αρχίσει να μένει καθαρό κέρδος.

Αν τα νούμερα «βγαίνουν», θα δανειστεί και θα προχωρήσει στην επένδυση.

Μάλλον το δεύτερο αυτό παράδειγμα βοηθά προκειμένου να γίνει αντιληπτή η θέση μου. Όσο και αν η σκέψη ότι θα χρειαστεί να δωροδοκήσουμε στην ουσία όλους αυτούς που και μέχρι σήμερα ζουν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό σε βάρος των άλλων μου δημιουργεί ναυτία και με κάνει να σφίγγω τις γροθιές μου και τα δόντια μου, φοβάμαι ότι δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Θα είναι όμως το τελευταίο «νταβατζιλίκι» που θα χρειαστεί να πληρώσουμε.

Για την οποιαδήποτε φιλελεύθερη κυβέρνηση επιλέξει αυτό τον δρόμο (αν υπάρχει άλλος που να οδηγεί στο ζητούμενο αποτέλεσμα ας τον συζητήσουμε), απομένει πάρα πολλή πολιτική ύλη σχετικά με την τακτική που θα ακολουθηθεί προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί το κόστος και να μεγιστοποιηθεί το όφελος:

– Από που ξεκινάμε? Προφανώς από εκείνους τους τομείς που υπολογίζουμε ότι η μεταρρύθμιση μπορεί να φέρει γρήγορα έσοδα που θα χρηματοδοτήσουν τις επόμενες αλλαγές.

– Πόσα δίνουμε στον καθένα? Ακριβώς τόσα όσα χρειάζονται για να αμβλυνθούν οι αντιδράσεις του. Πόσα είναι αυτά? Πρέπει να δούμε τι ωφελείται σήμερα και σε τι αθροίζεται η ζημιά του από τις αλλαγές. Καθόλου εύκολο, αλλά αναγκαίο.

– Και αν δεν τα πάρουν? Κάνουμε μια βελτιωμένη προσφορά (εννοείται – στάνταρ διαπραγματευτική τακτική). Αν ξανααρνηθούν, λέμε: κρίμα που αρνηθήκατε την γενναιόδωρη προσφορά των φορολογουμένων συμπολιτών σας και προχωράμε σκληρά έτσι και αλλιώς, προκειμένου οι επόμενοι να αντιληφθούν ότι δεν αστειευόμαστε.

Κλπ.

Δεν είναι ίσως σκόπιμο σε ένα post που φιλοδοξεί να πραγματευτεί το ζήτημα της high level στρατηγικής, να μπούμε σε θέματα τακτικής. Ας μείνουμε στην στρατηγική:

Το ερώτημα που αμέσως προκύπτει είναι: Πόσο κοστίζει αυτό το «τελευταίο νταβατζιλίκι»? Δύσκολο να εκτιμηθεί νούμερο, αλλά σίγουρα πάρα πολλά λεφτά. Που τα βρίσκουμε? Εκεί που θα τα εύρισκε κάθε νοικοκύρης επιχειρηματίας: Στα χρηματικά του διαθέσιμα, στην περιουσία του που μπορεί να ρευστοποιηθεί, και τελικά, το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι στον ΔΑΝΕΙΣΜΟ.

Δεν ακούγεται και πολύ φιλελεύθερο αυτό, ε?

Είναι για μένα από κείνες τις περιπτώσεις που ο σκοπός «αγιάζει» τα μέσα. Στο κάτω-κάτω, από το να δανείζεσαι για να χρηματοδοτείς τα ελλείμματα σου ώστε να παίρνεις μικρές παρατάσεις ζωής, καλύτερα να δανειστείς για να προχωρήσεις ένα re-engineering το οποίο θα σε βάλει σε έναν αναπτυξιακό δρόμο.

Advertisements

Ενέργειες

Information

15 Σχόλια

22 10 2007
(Α)θανάσης

Αξιοσημείωτα διαφωτιστικό. Δεν σε ανησυχεί το γεγονός ότι οι μέθοδοι και η «ρητορική» που αποπνέεται από το άρθρο αυτό είναι ιστορικά και ιδεολογικά συγγενείς με τα κάθε είδους αν»ελεύθερα» καθεστώτα που υποτίθεται ότι ο φιλ»ελευθερισμός» απεχθάνεται μετά βδελυγμίας?

Ποιός θα εγγυηθεί ότι αυτό το «τελευταίο νταβατζηλίκι» θα είναι όντως το τελευταίο? Η προσκοπική τιμή αυτού που το υπόσχεται? ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως οι δικτάτορες το έχουν υποσχεθεί αυτό.

Για να το «χάψουμε» λοιπόν αυτό το περι ενός και τελευταίου νταβατζηλικίου, και να προτιμήσουμε την πολιτική πρόταση του φιλελευθερισμού, πρέπει να εμπιστευτούμε τυφλά αυτόν που μας την προτείνει. Κάτι εντελώς οξύμωρο φυσικά, που ακούγεται σαν «πήδα, και εγώ θα σε πιάσω» ή «μην φοβάσαι, στα ψέμματα θα σε … (χτυπήσω, βιάσω, βρίσω, χουφτώσω κλπ)…» ή «για το καλό σου είναι, μην χτυπιέσαι»… Ολίγον από Cotton Mather και αρκετό από NSDAP…

Προσωπικά, ακόμη δεν πείθομαι για την διαφορά (πόσο μάλλον την ανωτερότητα) της πρότασης του φιλ»ελευθερισμού» από τις άλλες «πολιτικές» μεταξύ των οποίων με υποχρεώνουν να επιλέξω κάθε τέσσερα χρόνια.

22 10 2007
Κουνούπι

Δεν το πιστεύω αυτό το ‘μακιαβελικό’ κείμενο που διάβασα, θεωρώ ότι μιλάει η (δικαιολογημένη) οργή σου από την ταλαιπωρία που τράβηξες.
Δεν είναι θέμα ηθικής τάξης, στην πολιτική ισχύει ως ένα βαθμό ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Είναι θέμα πρακτικό, ρεαλιστικό: αυτό που προτείνεις δεν γίνεται, έτσι απλά.
Ο μόνος τρόπος γι’ αυτές τις ρήξεις είναι η οδός της Θάτσερ: αποφασιστικότητα μέχρις εσχάτων -κάτι που κι εσύ ο ίδιος το επισημαίνεις («προχωράμε σκληρά έτσι και αλλιώς, προκειμένου οι επόμενοι να αντιληφθούν ότι δεν αστειευόμαστε«). Κανείς έλληνας πολιτικός όμως δεν έχει τα κότσια για να φτάσει σε τέτοια άκρα.

22 10 2007
akamas

Μάλλον θα χρειαστείτε είτε πολλά καρότα είτε πολλά μαστίγια.

22 10 2007
FILELEYTHEROS_154

Σπύρο το κείμενο είναι χρήσιμο αλλα δεν νομίζω οτι είναι του παρόντος.
Κατα την γνώμη μου ουτε η ‘εξαγορα’ απο μόνης της ουτε η φοβέρα απο μόνη της μπορούν να δώσουν λύσεις.
Πριν όμως φτάσουμε στην εξαγορα και στην φοβέρα, αυτό που πρέπει να αναπτυχθεί ειναι η ρητορική.
Μια ρητορική που θα εμπνευσει για να ξεφύγουμε απο την προστατευτισμό σε όλες του τις μορφές και θα καταρρίψει τους κρατικιστικούς μύθους της μεταπολίτευσης.

Απο εκει και περα χρειάζεται και πολιτική τακτική, το ζήτημα ειναι να διασφαλίσεις την υποστήριξή η έστω την ανοχή της σιωπηλής πλειοψηφείας που ενώ εχει αρχίσει να αγανακτεί με τα καπρίτσια των διαφόρων προνομιούχων δεν έχει αποδεχτεί τις λύσεις είτε γιατι δεν τις γνωρίζει ειτε γιατι φοβάται την εναλλακτική λύση (φιλελευθερισμό)

Ας ελπίσουμε οτι η ΦΣ θα ξεκινήσει και θα αναπτύξει αυτην την ρητορική και μετα αν υπάρξει μεγάλο ποσοστό των πολιτών που θα εμπνευστούν και θα δεχθούν το φιλελευθερο όραμα, τότε θα δεις οτι η εφαρμογή δεν ειναι καθόλου δύσκολη.

23 10 2007
Σπύρος Ντόβας

@(Α)θανάσης: Από το σχόλιο σου δυστυχώς προκύπτει ότι το κείμενό μου ήταν για σένα αξιοσημείωτα συσκωτιστικό…
Το post αυτό δεν μιλά για την πολιτική πρόταση του φιλελευθερισμού και τα ωφέλη που προκύπτουν από την εφαρμογή ενός φιλελεύθερου συστήματος. Ξεκινά με την υπόθεση ότι η πρόταση έχει γίνει αποδεκτή από την πλειοψηφία, και πραγματεύεται πιθανούς χειρισμούς των ολιγάριθμων αλλά σαματατζήδικων ομάδων που θα χάσουν τα προνόμιά τους.
Το «τελευταίο νταβατζιλίκι» είναι αυτό που θα κληθούν να πληρώσουν οι φορολογούμενοι στις παρασιτικές αυτές ομάδες προκειμένου η αφαίρεση των προνομίων τους να μην οδηγήσει σε ευρείας έκτασης κοινωνική αναταραχή.

@κουνούπι: Και όμως, το άρθρο έχει γραφεί εν ψυχρώ. Όταν βρισκόμουν εν θερμώ σκεφτόμουν μπαταριές πυροβολικού και βολές όλμων.
Δεν ξέρω πως ήταν η κοινωνική κατάσταση στην Αγγλία του ’80, αλλά φοβάμαι ότι στην Ελλάδα της γενικής χαλάρωσης και της «ασύμμετρης» διαμαρτυρίας, δεν θα είναι αποτελεσματικό να πας «σκληρά». Άσε που δεν αποκλείω, εν μέσω της έντασης, να έχεις να αντιμετωπίσεις και καμία λευκή απεργία των αστυνομικών…
Για το «μακιαβελικό», ποιο κείμενο το οποίο θα ξέφευγε από την γενικόλογη μπουρδολογία της «ήπιας προσαρμογής» ή της «κοινωνικής δικαιοσύνης» και θα ασχολούνταν με τα nuts and bolts της πολιτικής δεν θα χαρακτηρίζονταν ως τέτοιο?

@akamas: Για την ώρα, προτιμώ τα πολλά καρότα. Αν αποδειχθεί ότι είναι τόοοοσο πολλά ώστε να μην συμφέρει, το μόνο που μένει είναι, όσοι μπορούμε, να σηκωθούμε να φύγουμε.

@FILELEYTHEROS_154: Το μόνο που μπορείς να πετύχεις ακόμα και με την πιο τέλεια ρητορική είναι να αφυπνίσεις τα υποζύγια, αυτούς δηλαδή που χρηματοδοτούν τα προνόμια των άλλων.
Οι προνομιούχοι δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να πειστούν να τα εγκαταλείψουν. Θα παλέψουν λυσσαλέα να τα διατηρήσουν. Η όποια τότε αντιπολίτευση θα τους προσφέρει πολιτική κάλυψη. Φοβάμαι ότι και με 70% να έχεις εκλεγεί, η εφαρμογή θα συνεχίσει να είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο.

23 10 2007
(Α)θανάσης

Το post σου περιγράφει τον τρόπο που (κατά την γνώμη σου) θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί ένα σοβαρό πρόβλημα (κατά την γνώμη σου το σημαντικότερο) από κάποιο υποτιθέμενο πολιτικό μόρφωμα που μελλοντικά θα κυβερνήσει την Ελλάδα υπό τον μανδύα του φιλελευθερισμού.
Σωστά?
Σωστά.

Αν αυτό δεν αποτελεί πολιτική πρόταση, τότε μιλάμε ΑΛΛΗ γλώσσα.

Να γιατί αγαπητέ Σπύρο η πολιτική ΔΕΝ είναι μάνατζμεντ. Διότι, παρά την Πανούσειο ρήση, στην νέα τάξη πραγμάτων τα πράγματα ΔΕΝ είμαστε εμείς. Η εμμονή του φιλελευθερισμού να αντιμετωπίζει ΤΑ ΠΑΝΤΑ ( μα ΤΑ ΠΑΝΤΑ όμως) με το χρήμα και τα νούμερα, (άντε να το ωραιοποιήσω και να το πώ «οικονομία») είναι και η μεγάλη αναπηρία του (με την έννοια των κουκιών και των εκλογών).

Αφού θέλετε να μαθηματικοποιήσετε σώνει και καλά την κοινωνία, τουλάχιστον κάντε το αυτονόητο και χρησιμοποιείστε τα μαθηματικά του Χάους…

23 10 2007
FILELEYTHEROS_154

Σπύρο, αν έχεις εκλεγείς με 70% αλλα και με λιγότερο απο αυτό, έχεις την λαική εντολή και ο κόσμος σε ψήφισε και περιμένει να κανεις οτι έχεις πεί προεκλογικά. Αν εχεις υποσχεθεί αποκρατικοποιήσεις θα πρέπει να τις κάνεις και να είσαι αμετακίνητος σε αυτό σε οποιεσδήποτε απεργείες απο οποιουςδήποτε.
Αν κλεισουν δρόμους έχεις την λαική εντολή, χωρίς περισσότερη δυναμη απ’οση χρειάζεται να τους ανοίξεις ετσι ωστε το ευρύ κοινό να μπορεί να πάει εκει που θέλει.
Αν έχεις τάξει ιδιωτικά και ελευθερα πανεπιστήμια τοτε το κανεις, και αφήνεις τα δημόσια κατελημενα απο τους φοιτητες που δεν θελουν να φοιτήσουν.

Το πρόβλημα όταν δεν έχεις ισχυρή πλειοψηφεία ειναι οτι οι επενδυτές που υποτίθεται θα σε βοηθήσουν να απελευθερώσεις την αγορα, να στηρίξουν την οικονομία και να δημιουργήσουν τις θέσεις εργασίας , φοβούμενοι τον ενδημικό λαικισμό δεν θα επενδύσουν διοτι αν εσυ σε τεσσερα χρόνια δεν εισαι στην εξουσία και έρθει κανα λαικοΠΑΣΟΚ η κανα ΝΔ-ΛΆΟΣ, και αρχίσει να κρατικοποιεί πάλι οι επενδυτές θα χασουν τα λεφτά τους.

23 10 2007
Lambros Sdr

Σπύρο, για να καταλήξεις στον (Γ) προβληματισμό, οφείλεις να περάσεις από τον (Α). Αναρωτιέμαι πως είσαι τόσο βέβαιος πως η πλειοψηφία των συμπολιτών σου αξιολογεί τη σημερινή ατομική τους κατάσταση ως κακή. Οι εκλογές των τελευταίων ετών, μια ματιά στο πραγματικό βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, η απήχηση της ΦιΣ στην κάλπη, και πολλά άλλα, δυστυχώς (και το τονίζω αυτό το επίρρημα) άλλα μου επισημαίνουν. Το όνειρο των Νεοελλήνων δεν είναι η μετάβαση σε μιαν άλλη κοινωνία μέσω μιας άλλης πολιτικής. Είναι και παραμένει η ένταξη στις ομάδες των προνομιούχων και των παρασίτων του δημοσίου ή η διατήρησή τους σε αυτές. Με στρεβλό τρόπο ανάπτυξης, θεμελίωσης της ατομικής ελευθερίας και δημοκρατίας, ίσως και ανήθικο, οι συμπατριώτες μας περνάνε καλά και ευγενικά γυρίζουν την πλάτη σε προβληματισμούς σαν κι αυτούς που θέτεις, επικροτώντας τους ως υγιείς.
Όσο για το τρίτο σκέλος των θέσεών σου, αν το δούμε μεμονωμένα και δεχτούμε χάριν εργασίας τη θετική υπέρβαση των δύο πρώτων, θα σου θυμίσω το παράδειγμα της ρύθμισης των χρεών των ΠΑΕ. Κάθε φορά ήταν και η τελευταία. Ο πίθος στο πιθάρι των Δαναΐδων δεν υπάρχει…

24 10 2007
Δημήτρης

@ (Α)θανάσης:

Νομίζω πιο σωστό θα ήταν να λέγατε: «εμμονή του φιλελευθερισμού να αντιμετωπίζει ΤΑ ΠΑΝΤΑ με το κριτήριο της ελεύθερης επιλογής και το σεβασμό της διαφορετικότητας». Κι αυτό γιατί:

– χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους
– σεβασμός της ιδιαιτερότητας των επιλογών
– σεβασμός των μειονοτικών δικαιωμάτων
– κατάργηση υποχρεωτικής στράτευσης
– δημοψήφισμα και θεσμοθέτηση του 10% των υπογραφών των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων

αναφέρονται όλα στο πρόγραμμά μας:

http://www.greekliberals.net/civilaction/documents/PROGRAMMA.pdf

και δε νομίζω ότι μετριούνται με χρήμα και νούμερα.

24 10 2007
Δημήτρης

… αλλά συμφωνώ μαζί σας ότι τα μαθηματικά του χάους μπορούν να περιγράψουν πιο αποτελεσματικά τον κόσμο!

24 10 2007
akamas

Το χάος μπορεί να περιγράψει απλά και μόνο τη φιλελεύθερη πολιτική, γιατί αν επικρατήσει οι λίγοι θα γίνουν ακόμη πλουσιότεροι και ο υπόλοιπος λαός θα λιμοκτονεί. Δεν μπορούμε να λύσουμε τα πάντα με την ανυπαρξία κρατικού μηχανισμού και την ασυδοσία της αγοράς.

24 10 2007
(Α)θανάσης

Προς Δημήτρη:

Διαβάστε καλά καλά το άρθρο που σχολιάζουμε.

Το συμπέρασμα που βγαίνει από αυτό είναι (επιλέξτε αμερόληπτα):

α) Ο φιλελευθερισμός αντιμετωπίζει τα πάντα με το χρήμα και τα νούμερα.
β) Ο φιλελευθερισμός αντιμετωπίζει τα πάντα με το κριτήριο της ελεύθερης επιλογής και το σεβασμό της διαφορετικότητας.

Η αλλιώς, παρ’όλο που άλλα βλεπω και ακούω, άλλα καλούμαι να πιστέψω. Ακόμα και εμεις οι παρασιτικοί, βολεμένοι, λυμαινόμενοι και λιμασμένοι συνΈλληνες σας, έχουμε ξεπεράσει το στάδιο του «είσαι ότι δηλώσεις».

24 10 2007
Δημήτρης

To Χάος μπορεί να περιγράψει μόνο την τωρινή κρατικίστικη πολιτική στην Ελλάδα, που έχει οδηγήσει στην καταρράκωση κάθε αξίας, στο θρίαμβο του ανορθολογισμού και σε οικονομικά αδιέξοδα για όλο και περισσότερα νοικοκυριά. Το βιώνουμε κάθε μέρα, σε κάθε μας βήμα.
Η απουσία κανόνων, η ανυπαρξία κρατικού μηχανισμού και η ασυδοσία της αγοράς δεν είναι φιλελευθερισμός, διότι αυτά υπάρχουν τώρα, στη μη-φιλελεύθερη Ελλάδα.
Απλούστατα ο φι/μός δίνει μεγάλη σημασία σε ένα ξεκάθαρα διατυπωμένο (και όσο γίνεται απλό) πλαίσιο κανόνων σε υψηλό επίπεδο και σε ένα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ (όχι επιχειρηματικό) κράτος που προστατεύει την κοινωνία και την αγορά από κάθε είδους ασυδοσίες.
Παράδειγμα: την καταδίκη της Μicrosoft από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την επιβολή προστίμου-μαμούθ τη θεωρείτε φιλελεύθερο μέτρο που προστατεύει τον ελεύθερο ανταγωνισμό, ή όχι;
Από ‘κει και πέρα, αφήνεται να λειτουργήσει ελεύθερα και το πλαίσιο άτυπων κανόνων, ο κώδικας αξιών, που εκλείπει όλο και περισσότερο στις μέρες μας.

28 10 2007
FILELEYTHEROS_154

Παντώς Σπύρο με τις αναζητήσεις σου στα ‘μεταβατικά θέματα’ μεχρι στιγμής έχουμε:

Με τον λαικισμό στον φιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό και τελος στον σοσιαλισμό.
🙂 🙂 🙂

Πότε θα φτάσουμε στο διάστημα; 🙂

20 09 2008
Κουπόνια εκπαίδευσης in our lifetime « Πολιτεύομαι!

[…] για πραγματικά δημιουργικό πολιτικό προβληματισμό. Το έχω άλλωστε ξαναγράψει ότι μικρή αξία έχει να μιλάς για κάποια γη της επαγγελίας αν δεν […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: