Κρατικό ή Ιδιωτικό;… Ιδιωτικό, φυσικά!

8 01 2008

public_private.jpgΟ vrypan έγραψε προ ολίγων ημερών ένα ενδιαφέρον άρθρο στο REC (on) με τίτλο «Κρατικό ή Ιδιωτικό?».

Δεν γράφω το post αυτό μόνον γιατί πιστεύω ότι το άρθρο δεν έλαβε όλη την προσοχή που του άξιζε. Ούτε επειδή, προφανώς, αποτελεί τεράστια πρόκληση σε κάτι τύπους σαν και μένα έναν άρθρο με τέτοιο τίτλο. Κυρίως γράφω γιατί η εντύπωση που μου έμεινε είναι ότι το ίδιο αυτό άρθρο, με ελάχιστες ελάσσονες διαφοροποιήσεις, θα μπορούσε να έχει τίτλο «Ιδιωτικό, φυσικά!».

Σας προτείνω να διαβάσετε το post του Παναγιώτη ολόκληρο στο REC (on) πριν προχωρήσετε, μιας και εγώ θα το κόψω φέτες με τα επιμέρους σχόλιά μου, και αυτό ίσως το αδικήσει.

Με πράσινο το κείμενο του Παναγιώτη, με μωβ τα δικά μου σχόλια 🙂 :

Βρισκόμαστε συνεχώς μπροστά στο δίλημμα των ιδιωτικοποιήσεων. Πρέπει η Ολυμπιακή, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, η ΕΡΤ, η ασφάλισή μας, η παιδεία μας κ.λ. να είναι κρατικά ή ιδιωτικά;

Δεν είμαι από αυτούς που θεωρούν δογματικά ότι υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση. Αλλά συχνά αισθάνομαι ότι το ερώτημα τίθεται λίγο «στημένα», υπονοώντας: «Με κριτήριο την οικονομική ευρωστία ενός οργανισμού, προτιμάτε να είναι κάτω από τον έλεγχο της αναποτελεσματικής κρατικής μηχανής ή ενός της αποτελεσματικής και αποδοτικής αγοράς;»

Σε αυτή την διατύπωση, έχω αρκετές ενστάσεις. Παραθέτω εδώ μερικές σκέψεις μου.

– «Δημόσιο» δεν είναι μόνο το «κρατικό» (σε πολλές χώρες για παράδειγμα, τα δημόσια σχολεία είναι στον έλεγχο της τοπικής αυτοδιοίκησης)

Οι παθογένειες που μας απασχολούν είναι εγγενείς του «Δημοσίου» χαρακτήρα και όχι του «Κρατικού». Οι ΟΤΑ μας, στον σύντομο χρονικό διάστημα που έχουν αναλάβει αυξημένες αρμοδιότητες, έχουν φροντίσει να το αποδείξουν αυτό. Μάλιστα, κατ’ αναλογίαν με την «κρατική» κλίμακα, τα φαινόμενα δεν έχουν κομματικό χρώμα. Όπως έλεγε και η παλιά διαφήμιση, «Φταίει το σύστημα…»

– Η ελεύθερη αγορά είναι αποδοτική μόνο υπό προϋποθέσεις.

Σωστό αυτό, το ζήτημα είναι αν οι προϋποθέσεις που τίθενται είναι ρεαλιστικές και επιτεύξιμες, συγκρινόμενες μάλιστα με τις προϋποθέσεις για την κρατική αποδοτικότητα, που αναφέρονται παρακάτω.

– Η απόδοση με κριτήρια αγοράς δεν είναι το μόνο μέτρο.

Και όμως, για υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει και ο ιδιωτικός τομέας, τα κριτήρια της αγοράς (τιμή και ποιότητα) είναι το μόνο μέτρο. π.χ: Θέλει η κυβέρνηση να στρώσει με οπτική ίνα την Ελλάδα. Πρέπει να το αναθέσει στον ΟΤΕ? Με ποια λογική? Είναι η μόνη εταιρεία στην Ελλάδα (ή καλύτερα, στον κόσμο) που μπορεί να απλώσει οπτική ίνα? Όχι βέβαια. Το λογικό είναι να κάνει μειοδοτικό διαγωνισμό και να προσκαλέσει ιδιωτικές εταιρείες να υποβάλουν προσφορές. Με τον τρόπο αυτό θα έχει πετύχει το ζητούμενο με τους συμφερότερους για το Δημόσιο όρους. Δεν χρειάζεται να συντηρεί μια ολόκληρη ΔΕΚΟ για αυτό!

– Η δημόσια διαχείριση ενός οργανισμού συχνά μοιάζει λιγότερο αποδοτική γιατί ενσωματώνει τα «externalities» (τις επιπτώσεις της δραστηριότητάς του στο περιβάλλον του), όπως π.χ. το κοινωνικό κόστος που έχουν οι απολύσεις στις οικογένειες των απολυμένων, κάτι που μία ιδιωτική εταιρεία δεν κάνει.

Προφανώς η συντήρηση υπεράριθμων υπαλλήλων είναι ένας από τους λόγους της χαμηλής αποδοτικότητας, αλλά αυτό γίνεται καθαρά επί τη βάση υπολογισμών του πολιτικού κόστους (και κέρδους) και όχι του «κοινωνικού κόστους», το οποίο, εν τέλει είναι συνολικά μεγαλύτερο για την κοινωνία λόγω της συντήρησης μη παραγωγικών δραστηριοτήτων που στρεβλώνουν την αγορά και σπαταλούν παραγωγικό δυναμικό.

Άλλωστε, αυτή η προσέγγιση (της παρουσιαζόμενης εδώ ως θεμιτής) ενσωμάτωσης «κοινωνικού κόστους» στις δημόσιες υπηρεσίες, μπορεί (προεκτεινόμενη και χωρίς λογική υπέρβαση) να χρησιμοποιηθεί υπέρ της άμεσης πρόσληψης όλων των ανέργων στις δημόσιες υπηρεσίες, ή τουλάχιστον, στο rotation μεταξύ υπαρχόντων Δ.Υ. και ανέργων στις υπάρχουσες θέσεις.

– Το πρόβλημα δεν είναι πόσο αποδοτικά διαχειρίζεται το δημόσιο ένα οργανισμό αλλά πόσο υπεύθυνα. Χρειάζεται διαφάνεια στις επιλογές και ξεκάθαρη διατύπωση στόχων που θα έχουν την αποδοχή των πολιτών. Χρειάζεται κοινωνική λογοδοσία.

Και ερχόμαστε στο ίσως πιο ενδιαφέρον σημείο. Την αποδοχή των πολιτών. Πως εξασφαλίζεται αυτή? Πως μετριέται? Θα πηγαίνω ας πούμε στην γενική συνέλευση των μετόχων της ΕΡΤ και θα λέω την άποψή μου για το πρόγραμμα? Θα έχουμε όλοι μια ψήφο επ’ αυτού? Ή μήπως ανάλογα με τους φόρους που πληρώνουμε? Ή μήπως ανάλογα με τον βαθμό στον οποίο η λειτουργία του οργανισμού επηρεάζει την ζωή μας? Οι διαφωνούντες θα μπορούν να κάνουν opt out, ή θα είναι αναγκασμένοι με τους πόρους τους να χρηματοδοτούν τους στόχους των άλλων?

Ωραίο κλισέ η «συμμετοχικότητα», αλλά μέχρι να συγκεκριμενοποιηθεί σε ότι αφορά τα πρακτικά θέματα, δεν διαφέρει από την «λαϊκή κυριαρχία» του αείμνηστου.

– Το δημόσιο, αν θέλει να νομιμοποιείται (με την πολιτική έννοια) στον ρόλο του διαχειριστή κάποιων οργανισμών δεν μπορεί να θέτει οικονομικούς στόχους. Η σωστή οικονομική διαχείριση (όπου σωστή = διαφανής) πρέπει να είναι απλά το μέσο για να πετύχει άλλους στόχους (αναπτυξιακούς, κοινωνικούς, στρατηγικούς). Οι στόχοι αυτοί μπορεί να είναι με στενά οικονομικά κριτήρια ακόμη και ασύμφοροι, αλλά το κόστος τους θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο και προκαθορισμένο.

Άσχετα με το αν οι στόχοι του δημοσίου μπορεί να είναι ασύμφοροι με οικονομικά κριτήρια (αντικείμενο άλλης κουβέντας αυτό), δεν έχει κανένα λόγο να τους κάνει ακόμα περισσότερο ασύμφορους συντηρώντας εκ φύσεως αναποτελεσματικούς οργανισμούς για να τους διεκπεραιώνει. Ας κάνει η κυβέρνηση τον μάκρο-σχεδιασμό της (και ας κριθεί πολιτικά για αυτό στις εκλογές) και ας αγοράσει σε καλή τιμή την εκτέλεσή του.

– Οι πολίτες, αν θέλουν πραγματικά το δημόσιο να διευθύνει κάποιους οργανισμούς, πρέπει να συμμετέχουν. Να απαιτούν διαφάνεια στην διαχείριση των οικονομικών, στην επιλογή των στελεχών, να ελέγχουν, να ενημερώνονται, να έχουν άποψη για την πορεία και τους στόχους -αυτό που συχνά αποκαλούμε συμμετοχικότητα.

Αχ, αυτή η συμμετοχικότητα… Πρόχειρα, βλέπω στην παραπάνω πρόταση τα εξής ζητήματα:

1) Δεν προφταίνω! Από τους φόρους μου χρηματοδοτούνται εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες οργανισμοί, ΝΠΔΔ κλπ. Με ποιον να πρωτοασχοληθώ? Δεν θα πρέπει να υπάρξει μια συνεννόηση με τους υπόλοιπους συμπολίτες μου? Πόσοι χρειαζόμαστε για τον αποτελεσματικό έλεγχο π.χ. του ΟΣΕ? Θα χρειαστούμε ειδικά skills? Θα έχουμε πρόσβαση στα αρχεία τους? Πόσο συχνά? Θα πρέπει να φτιάξουμε ΜΚΟ ή θα μπορεί ο καθένας κατά μόνας να ασκεί έλεγχο?

2) Έστω ότι σχημάτισα άποψη για την πορεία και τους στόχους του ΟΣΕ. Σε ποιον θα την πω? Τι βαρύτητα θα έχει? κλπ (τα’ παμε και παραπάνω)

3) Εν τέλει, έχω και καλύτερα πράγματα να κάνω. Το γεγονός ότι φορολογούμαι υποχρεωτικά και υπέρ των ΔΕΚΟ με «αναγκάζει» σήμερα να γράφω αυτό το post και να μην βλέπω π.χ. μια ταινία. Στην ουσία, το να συζητώ περί ή ακόμα περισσότερο το να ελέγχω δημόσιους οργανισμούς είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει. Έχουν την ηθική νομιμοποίηση οι συμπολίτες μου που -έστω- κατά πλειοψηφία επιθυμούν να υπάρχουν ΔΕΚΟ, να αποσπούν και τους δικούς μου φόρους, και έτσι να με αναγκάζουν να εμπλακώ σε αυτό το απολύτως αδιάφορο θέμα που είναι η διαχείριση των ΔΕΚΟ? Σας παρακαλώ, μπορώ να μην έχω καμμία σχέση με τις ΔΕΚΟ? (αυτό περιλαμβάνει και τους φόρους μου). Γιατί δεν δοκιμάζουν οι οπαδοί της συμμετοχικότητας την δημιουργία «εθελοντικών» ΔΕΚΟ?

Τα παραπάνω δεν είναι επιχειρήματα υπέρ του κρατικού ελέγχου διαφόρων οργανισμών και τομέων της οικονομίας.

Το σημερινό κράτος, σύμφωνα με τα παραπάνω, σε μεγάλο βαθμό, δεν δικαιούται να διαχειρίζεται μεγάλους οργανισμούς -είναι αναξιόπιστο, αδιαφανές, δεν έχει πολιτικούς στόχους και προσπαθεί να κάνει μόνο οικονομική διαχείριση, λεηλατεί τους πόρους των οργανισμών αυτών και τους χρησιμοποιεί για να εξυπηρετεί κομματικά συμφέροντα, αδυνατεί να συζητήσει με όλους όσους θα ήθελαν να συνδιαμορφώσουν τις στρατηγικές των οργανισμών αυτών.

Σε μεγάλο βαθμό και οι πολίτες δείχνουν ανέτοιμοι για την ευθύνη που συνεπάγεται ο κρατικός ή δημόσιος χαρακτήρας ενός οργανισμού -πολλά συνδικάτα εργαζομένων συμπεριφέρονται αποκλειστικά ως εκφραστές συντεχνιακών συμφερόντων, οι πολίτες δεν απαιτούν έλεγχο και διαφάνεια, η συμμετοχή τους στα κοινά, ακόμη και σε τοπικό επίπεδο είναι περιορισμένη και συχνά έχει ως κύριο γνώμονα το στενό προσωπικό συμφέρον.

Αυτά μέσες-άκρες λέμε και εμείς στην ιδρυτική μας διακήρυξη 🙂

Για εμένα, όταν εξετάζουμε αν ένας οργανισμός θα αφεθεί στον έλεγχο της αγοράς, το πρώτο ερώτημα δεν είναι «να είναι κρατικό ή ιδιωτικό». Το πρώτο ερώτημα είναι αν είμαστε διατεθειμένοι ως κράτος, ως πολίτες και ως κοινωνία να αναλάβουμε τις ευθύνες μας -να εκλέξουμε πολιτικούς που να ασπάζονται τα παραπάνω και να έχουν όραμα, να συμμετέχουμε πιεστικά, να απαιτούμε να συνδιαμορφώνουμε την στρατηγική, να τους κρίνουμε σε κάθε βήμα τους, να έχουμε την όρεξη και την διάθεση να ενημερωθούμε, να απαιτήσουμε διαφάνεια και αντικειμενική ενημέρωση, να μάθουμε να πληρώνουμε το κόστος των επιλογών μας και να μην το φορτώνουμε σε άλλους.

Νομίζω ότι αν αυτά τίθενται ως προαπαιτούμενα, ή μάλλον, ακριβώς επειδή αυτά όντως είναι τα προαπαιτούμενα για την καλή λειτουργία των Δημοσίων οργανισμών, η απάντηση νομίζω προκύπτει αβίαστα: Ιδιωτικό, φυσικά!

Το πολιτικό προσωπικό είναι αυτό που είναι και δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι το πολιτικό σύστημα θα επιλέξει (ή επιτρέψει) αυτοβούλως να το αλλάξει.

Οι συμπολίτες μας και εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που είμαστε και δεν έχουμε κανένα λόγο να πιστεύουμε ότι αυτό μπορεί να αλλάξει σε λιγότερο από μια γενιά (ειδικά όταν άλλοι προσπάθησαν μάταια να το αλλάξουν επί 3 γενεές).

Έχοντας συμφωνήσει στην αποτύπωση της σημερινής πραγματικότητας, και μην έχοντας επαρκή δείγματα για θεαματική αλλαγή των κοινωνικών συντελεστών (πολιτών και πολιτικού προσωπικού), είναι σκόπιμο να συνεχίσουμε να συντηρούμε και να διευρύνουμε τον ήδη αχανή Δημόσιο τομέα? Σε τι ακριβώς ελπίζουμε?

Ακόμα όμως και αν η σημερινή κατασταση -ανέλπιστα- αλλάξει άρδην, και σε σύντομο χρόνο ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών αποφασίσει να εμπλακεί «αλτρουϊστικά» με τα κοινά, είναι και πάλι τακτικώς σκοπιμότερο να περιορίσουμε τη δημόσια σφαίρα σε εκείνους τους τομείς που δεν μπορούν να εκχωρηθούν στον ιδιωτικό τομέα για την διεκπεραίωσή τους (δηλαδή Δικαιοσύνη, Εθνική Άμυνα, Δημόσια Τάξη), έτσι ώστε να είμαστε σίγουροι ότι υπάρχει επαρκής εστίαση του κοινωνικού ελέγχου στις πραγματικά ζωτικές κρατικές λειτουργίες.

Advertisements

Ενέργειες

Information

12 Σχόλια

8 01 2008
vrypan

Απαντήσεις και ερωτήσεις νέο άρθρο μου στο rec(on) 🙂

8 01 2008
newinka

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΕΗ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΣΧΟΛΙΟ …. ΔΕΝ ΔΙΑΦΩΝΩ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ Η ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ , ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΙΣΗ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΖΟΥΣΑΣ ΘΕΣΗΣ ΟΠΟΥ ΑΥΤΗ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ.

8 01 2008
Kourtgeo

ΘΑ ΔΙΑΛΕΞΩ ΙΔΙΩΤΙΚΟ!!! ΕΤΣΙ ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ!!ΑΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΛΘ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΛΠ ΣΤΗΝ ΛΙΣΤΑ

8 01 2008
underinformation

Τα κόμματα με την τοποθέτηση κομματικών τοποτηρητών ξεφτύλισαν τον δημόσιο τομέα με αποτέλεσμα σήμερα αντι να διατηρούμε τον τομέα αυτό να τον ξεπουλάμε σαν τα ασημικά ενός σπιτιού.

10 01 2008
silva

Να ρωτήσω Σπύρο ποια είναι η επαγγελματική σου ενασχόληση ή θα με χαρακτηρήσεις προβοκάτορα?

11 01 2008
Σπύρος Ντόβας

@vrypan: Έρχομαι από κει

@newinka: Η δεσπόζουσα θέση μπορεί να προκύψει με δύο τρόπους: Ο ένας είναι μέσα από την αριστεία (είμαι καινοτόμος, αποτελεσματικός, προσιτός στις τιμές, ή, τέλος πάντων, ότι επιθυμούν οι καταναλωτές μου να είμαι, και αποσπώ το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς). Δεν βλέπω κανένα πρόβλημα εδώ, οι καταναλωτές έδωσαν σε κάποιον δεσπόζουσα θέση, και με τον ίδιο τρόπο μπορούν να του την αφαιρέσουν, εφόσον βέβαια…

…δεν υπάρχει κρατική παρέμβαση που να εμποδίζει την είσοδο νέων παικτών στην αγορά, οι οποίοι θα εκμεταλλευτούν το στραβοπάτημα του «ηγεμόνα» και θα του αποσπάσουν πελατεία παρέχοντας ακόμα καλύτερες υπηρεσίες ή προϊόντα. ΟΚ, υπάρχουν θέματα στις περιπτώσεις που οι καταναλωτές δεν έχουν πρόσβαση σε εναλλακτικές επιλογές λόγω πχ γεωγραφίας, και αυτές μπορούν να εξεταστούν μία προς μία. Ακόμα και για αυτές τις περιπτώσεις, συνήθως είναι αποτελεσματικότερο να δώσεις (ως κράτος) χρήματα για να κάνεις αυτούς τους καταναλωτές ελκυστικότερους σε εταιρείες (π.χ. επιδοτώντας το εισιτήριο πλοίων και αεροπλάνων) παρά να συντηρείς δικό σου στόλο και δική σου αεροπορική εταιρεία για να κάνει την ίδια δουλειά.

@Kourtgeo: Για τα λιμάνια, δεν μπορώ να μιλήσω επαρκώς καλά. Είναι «ειδική αγορά» και η προσφορά υπηρεσιών «λιμενικής», εξαρτάται από την ύπαρξη υποδομών που συνήθως δημιουργεί το κράτος (δρόμοι, τρένα κλπ). Ας δούμε τα υπόλοιπα πρώτα, και φτάνουμε με το καλό και σε αυτό…

@underinformation: σωστό το πρώτο σκέλος, στο δεύτερο η αναλογία με τα ασημικά δεν ισχύει. Τα ασημικά δεν έχουν ελλείματα, ούτε σου πουλάνε μονοπωλιακά υπηρεσίες.

11 01 2008
Σπύρος Ντόβας

@silva: Σχετικές πληροφορίες εδώ.

Πως και ρωτάς?

11 01 2008
silva

αγαθές προθέσεις είχα. Ήθελα να γνωρίζω το προφίλ σου μιας και υπερασπίζεσαι τον ιδιωτικό τομέα. Το ίδιο θα ρωτούσα αν υποστήριζες τον δημόσιο. Προσωπικά, είμαι υπέρ του ιδιωτικού, όμως υπηρεσίες στις οποίες οι περισσότεροι ή όλοι οι άνθρωποι χρειάζεται να έχουν πρόσβαση σε τακτική βάση, θα πρέπει να κοινωνικοποιηθούν. Ιδιωτικές επιχειρήσεις όπως είναι το μανάβικο της γειτονιάς, το κατάστημα με είδη υπολογιστή κτλ. θα πρέπει να παραμείνουν ιδιωτικές, εμπνέοντας άλλους να τις ανταγωνιστούν και να δημιουργήσουν κάτι καλύτερο.
Να χαίρεσαι τον γιο!

12 01 2008
Σπύρος Ντόβας

@silva: Το να έχουν όλοι πρόσβαση σε κάποια αγαθά είναι ένα θέμα εντελώς διαφορετικό από το ποιος παράγει τα αγαθά. Δεν είναι ανάγκη το κράτος να παράγει υπηρεσίες υγείας για να έχουν όλοι πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας. Μπορεί το κράτος να δίνει χρήματα σε αυτούς που δεν έχουν ώστε να λάβουν υπηρεσίες υγείας από όποιον αυτοί επιλέξουν. Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να έχουμε μια αγορά υπηρεσιών υγείας οι οποίες θα είναι πολύ υψηλότερης ποιότητας για το ίδιο ποσό χρημάτων που ξοδεύονται.

12 01 2008
silva

Ποιος μίλησε για κράτος; Εγώ «μίλησα» για κοινωνικοποίηση.
Quote: «Μπορεί το κράτος να δίνει χρήματα σε αυτούς που δεν έχουν ώστε να λάβουν υπηρεσίες υγείας από όποιον αυτοί επιλέξουν» (πού στο καλό είναι τα bold?!) Σε αυτούς που δεν έχουν; Δηλαδή σε άπορους; Από όποιον αυτοί επιλέξουν; Τι… επιλογές θα έχουν; Πολύ υψηλότερης ποιότητας για το ίδιο ποσό χρημάτων που ξοδεύονται; Οι φτωχοί δηλαδή να πηγαίνουν σαν «το σκυλί στ’ αμπέλι» και οι πλούσιοι να αγοράζουν μοσχεύματα!

13 01 2008
Σπύρος Ντόβας

«κοινωνικοποίηση» χωρίς κρατικό καταναγκασμό? Θα ήθελα να ακούσω περισσότερα επ’ αυτού…

για τα άλλα έχουμε συζητήσει και παλαιότερα, εδώ

Μιας και, όπως φαίνεται, θα έχουμε στο μέλλον συχνότερα συζητήσεις, θα με βοηθούσε και μένα να ξέρω σε ποια φάση της ζωής σου βρίσκεσαι (φοιτάς, εργάζεσαι, έχεις την ευθύνη και άλλων?)

19 01 2008
urfurshlaag

Συγνώμη που διακόπτω αλλά χρειάζομαι λίγο τον κύριο Ντόβα για να συμμετάσχει σε ένα μπλογκοπαιχνίδι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: