Ελάσσονες παρατηρήσεις και σκέψεις με έναυσμα την υπόθεση «Ζιγκ-Ζαγκ»

22 04 2008

1) Υπάρχουν κρατικά βραβεία λογοτεχνίας!

ο_Ο

Τι δουλειά έχει το κράτος να στήνει επιτροπές για να κρίνει την τέχνη? Με ποια κριτήρια την κρίνει? Εννοώ, ότι στις άλλες δουλειές που κάνει το κράτος έχει κάποιες κατευθύνσεις από το Σύνταγμα (έστω με τα στραβά που αυτό έχει). Όταν διορίζει μια επιτροπή να κρίνει λογοτεχνικά κείμενα, με ποια κριτήρια αποφασίζει την σύνθεσή της? Δίνει στα μέλη της κατευθύνσεις? Υπάρχει δευτεροβάθμια επιτροπή που την ελέγχει αν έκανε καλά την δουλειά της?

2) Ποιο είναι το κοινωνικό όφελος από την κρατική βράβευση ενός έργου τέχνης?

3) Η απονομή βραβείου δεν «πατρονάρει» την μελλοντική λογοτεχνική δημιουργία? Ειδικά αν η βράβευση σημαίνει και «πρόκριση» για την προμήθεια από το κράτος αντιτύπων για αποστολή σε σχολικές και εν γένει δημόσιες βιβλιοθήκες?

4) Τι φανερώνει για ένα έργο το γεγονός ότι έχει κερδίσει ένα κρατικό βραβείο? Ότι ξεχώρισε στην κρίση μιας κρατικής επιτροπής? Ότι είναι συμβατό με τις κρατικές «ιδεοληψίες»? Ότι είναι mainstream? Είναι εν τέλει τιμητικός τίτλος?

5) Όσο η παιδεία είναι κρατικά ελεγχόμενη και καθοριζόμενη, ο κάθε Πλεύρης θα μπορεί να προσφεύγει στα δικαστήρια για να υπερασπιστεί τα -κατ’ αυτόν νοούμενα- «συμφέροντα» των παιδιών και των εγγονών του, και ενίοτε θα βρίσκει ευήκοα δικαστικά ώτα, ο κάθε Δντης 2βάθμιας εκπαίδευσης θα απαγορεύει τις σχολικές επισκέψεις σε καλλιτεχνικές εκθέσεις στα παιδιά που βρίσκονται στην δικαιοδοσία του κ.ο.κ.

6) Το έχουμε παρακάνει με την χρήση της λέξης «λογοκρισία». Λογοκρισία είναι η καθολική απαγόρευση δημοσίευσης κειμένων, έκθεσης έργνω τέχνης κλπ που αποκλείει όλον τον πληθυσμό από την πρόσβαση σε αυτά, σε κάθε περίσταση. Λογοκρισία ήταν αυτό που έκανε ο Βενιζέλος στην έκθεση Outlook. Λογοκρισία ήταν η δίκη Πλεύρη. Για μένα δεν ήταν λογοκρισία η απαγόρευση σχολικών επισκέψεων στην έκθεση του Πικάσο (ήταν κακή κρίση – άλλο αυτό), μιας και οι γονείς μπορούσαν να πάνε με τα παιδιά τους να την δουν. Δεν είναι λογοκρισία η πρόσφατη απόφαση για το Ζικ-Ζακ (δεν έχω άποψη αν είναι καλή ή κακή κρίση – δεν έχω διαβάσει το βιβλίο – το σκεπτικό ήταν θλιβερά αστείο), μιας και κανένας δεν απαγορεύει σε έναν γονέα να το αγοράσει για το παιδί του. Δεν είναι λογοκρισία η ένδειξη «ακατάλληλο για παιδιά» σε μια ταινία. Είναι συμβουλή. Αν θέλω την δέχομαι, αν δεν θέλω όχι.

Advertisements

Ενέργειες

Information

11 Σχόλια

23 04 2008
urfurshlaag

Το κράτος βάση του συντάγματος είναι υποχρεωμένο να ενισχύει την καλλιτεχνική παραγωγή. Τα κρατικά βραβεία και οι επιδοτήσεις είναι ο τρόπος που ισχύει σήμερα για να επιδοτείται η τέχνη. Αν σου φαίνεται ανεπαρκής πρότεινε κάποιον άλλο, μη γκρινιάζεις απλώς.

Αν ο άλλος τρόπος είναι «να το αφήσουμε στους ιδιώτες» , εμένα δεν με καλύπτει. Το κοινωνικό όφελος από την ενίσχυση της τέχνης -από όπου και αν προέρχεται αυτη η ενίσχυση- ειναι προφανές. Τουλάχιστον πρέπει να είναι προφανές όπως πρέπει να είναι προφανης η αναγκαιότητα της τέχνης (τουλάχιστον σε έναν νέο πολιτικό όπως εσυ).

23 04 2008
Sarastro

Καλημέρα.
Θα προσπαθήσω να τοποθετηθώ τόσο ως «σύμμαχος’ του Σπύρου, όσο και ως συνάδελφος του Urf.
Όπως εύκολα κανείς αντιλαμβάνεται απο το παραπάνω, το θέμα το βιώνω, προσωπικά, ως δίκοπο μαχαίρι: Με δεδομένη την αποδοχή της αναγκαιότητας της πολιτιστικής δημιουργίας ως βασικού κινητήριου άξονα για την κοινωνική πρόοδο, ναι, φυσικά και πιστεύω πως το κράτος πρέπει να τη στηρίζει. Από την άλλη, όταν το κράτος φτάνει στο σημείο να επιβραβεύει (βάσει ποίων, άραγε, κριτηρίων; φορμαλιστικών, ιδεολογικών; ) όπως – σωστά – επισημαίνει ο Σπύρος, άλλο τόσο έχει και τη δυνατότητα να «τιμωρεί» και να απαγορεύει. Υπάρχει άραγε μέση λύση;
Ίσως αυτή η μέση λύση να μην είναι τίποτε άλλο παρά η πεζότατη ιδέα της οικονομικής (και μόνον οικονομικής) ενίσχυσης των πολιτιστικών φορέων (σημ: με την ευρύτερη έννοια – π.χ., έναν καλλιτέχνη, τον ορίζω εδώ, χάριν της συζήτησης ως τέτοιον) που αποδεδειγμένα στερούνται τέτοιας δυνατότητας. (Ας φανταστεί π.χ. κανείς, πόσα λεφτά θα εξοικονομούντο αν έπαυαν να πηγαίνουν σε μισθούς θρησκευτικών λειτουργών – δημ. υπαλλήλων. Λέμε τώρα… )
Από κει και πέρα, η βεντάλια της συζήτησης μπορεί να ανοίξει και σε άλλα θέματα όπως η σχέση παιδείας – πολιτισμού. Στη χώρα μας έχουμε «υπουργείο εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων» και όχι «παιδείας και πολιτισμού»…
Όπως και να ‘χει το πράμα, παιδιά, συνεχίστε αυτον τον τόσο ενδιαφέροντα διάλογο. Θα σας παρακολουθώ ανελλιπως.

23 04 2008
Πάρης

Γενικά δεν διαφωνώ με το ποστ σου. Ειδικά το 4 έχει τα σημαντικά ερωτήματα.

Μόνο για το 5 έχω αμφιβολίες. Και ιδιωτική να ήτανε όλη η εκπαίδευση δεν νομίζω ότι αυτό θα απέτρεπε τον κάθε κολλημένο να προσφύγει στις υπηρεσίες του κράτους ή στα δικαστήρια. Και στην Αμερική των πολλών ιδιωτικών σχολείων δεν απετράπη η παρέμβαση διάφορων κολλημένων κατά της εξελικτικής θεωρίας.
Το θέμα έχει να κάνει με τη λειτουργία και τις ιδεοληψίες ολόκληρης της κοινωνίας.

23 04 2008
Σπύρος Ντόβας

@Urf:
Το άτιμο το 16, θέλει όλο ξεπάτωμα.

Πάντως, ακόμη και έτσι που είναι, δεν μιλά για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής παραγωγής:

“H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες, η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους.” Άρθρο 16, παρ 1.

Τώρα, με ποιον τρόπο ένα κρατικό βραβείο προάγει την ανάπτυξη της τέχνης ενώ δεν περιορίζει την ελευθερία της, παρακαλώ ας μου εξηγηθεί.

Δεν μιλάμε για ανεπαρκή τρόπο. Μιλάμε για ουδέτερο ως αρνητικό τρόπο.

Όλα τα remarks που έκανα στο post μου παραμένουν ισχύοντα.

Σχετικά με τις επιδοτήσεις, στο post μου δεν έθεσα καθόλου αυτό το θέμα, αλλά μιας και το αναφέρεις, ας μην το αφήσουμε να πέσει κάτω.

Οι άνθρωποι σε όλη την ιστορία τους έκαναν τέχνη. Είναι εσωτερική τους ανάγκη. Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας καλλιτεχνικής «παραγωγής» έχει «παραχθεί» χωρίς κρατική επιχορήγηση. Αν μάλιστα σκεφτούμε τα χρήματα που ξοδεύονται για την τέχνη και το τελικό impact που αυτά έχουν στην κοινωνία, μάλλον δεν μπορούμε να μιλάμε για value. Τα ίδια χρήματα θα ήταν πολύ καλύτερα ξοδεμένα αλλού, όπως π.χ. στην παιδεία, όπου θα είχαν πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα σε ότι αφορά και την τέχνη άλλα και όλες τις υπόλοιπες πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Είμαι λοιπόν, κατ’ αρχήν, εναντίον της κρατικής επιχορήγησης στην τέχνη. Ακόμα όμως και αν θέλαμε να ρίξουμε χρήματα στην «πολιτιστική» αγορά, εγώ σίγουρα δεν θα τα έριχνα στο supply-side. Θα προτιμούσα να δώσω κίνητρα μέσα από φοροαπαλλαγές στις «πολιτιστικές» δαπάνες και allowance για πολιτιστικές δραστηριότητες (το σκέφτομαι σαν art-card) στους ανθρώπους να ξοδεύουν χρήματα για να απολαμβάνουν πολιτιστικά αγαθά. Σίγουρα δεν θα επιδοτούσα καλλιτέχνες. Και επειδή δεν υπάρχει αντικειμενικός τρόπος να τους αξιολογήσει κάποιος και γιατί μια τέτοια πολιτική άμεσων επιχορηγήσεων παράγει τα γνωστά εκφυλιστικά φαινόμενα που παρατηρούνται πέριξ του Υπ.Πο. και αναγκάζουν την τέχνη να ξεπουλιέται στην εξουσία για πενταροδεκάρες.

Θα είχαν γραφτεί επιδοτούμενα από το κράτος τα ρεμπέτικα του 20 και του 30 που τόσο αγαπάς?

@Sarastro:
Νομίζω ότι η απάντηση μου στον Urf καλύπτει και το δικό σου σχόλιο. Δεν είναι ζήτημα έλλειψης πόρων. Είναι θέμα βέλτιστης διάθεσης πόρων. Δεν νομίζω ότι βελτιστοποιούμε το αποτέλεσμα επιδοτώντας απ’ευθείας τους καλλιτέχνες.

@Πάρης:
Έχω στο μυαλό μου την πλήρη απεξάρτηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από το κράτος και την μετακύλιση της ευθύνης στους γονείς και ενδεχομένως τους ανεξάρτητους συμβουλευτικούς οργανισμούς που εκείνοι επιλέγουν.

24 04 2008
cobden

Νομίζω πως είναι το πιο εμπεριστατωμένο άρθρο που διάβασα για το θέμα!

24 04 2008
Καημένος Ηθοποιός

Αγαπητέ Ντόβα!
Με χαρά διαβάζω την πρώτη φιλελεύθερη τοποθέτηση πάνω στο ζήτημα της τέχνης. Καλό είναι να κάνετε και μια συζήτηση ώστε να δείτε και τα ουσιώδη και τα τεχνικά μέρη αυτού του προβλήματος που λέγεται κρατική χρηματοδότηση τέχνης.
Το ΥπΠο έχει βάλει κάποιους στόχους οι οποίοι δεν απομακρύνονται από τη λογική της χρηματοδότησης των καλλιτεχνών.
Οι οποίοι καλλιτέχνες, με τη σειρά τους, αξιώνουν ως αυτόματη ανταμοιβή του ρόλου τους την κρατική υιοθεσία.
Προτιμώ τη λογική της παροχής πχ. εισιτηρίων προς το κοινό ώστε να διανέμει εκείνο με τα δικά του κριτήρια τη χρηματοδότηση αυτήν, εάν δεχτούμε πως έχει την ανάγκη της ο χώρος…
Το βασικότερο, κατά τη γνώμη μου, πρόβλημα της τέχνης του θεάτρου (που γνωρίζω καλύτερα) είναι η προβληματική αγορά (υπερκορεσμένη από suppliers στο κέντρο, ανύπαρκτη στην περιφέρεια).
Θα ήθελα να ακούσω περισσότερες σκέψεις από ανθρώπους εντός ή εκτός του χώρου πάνω σ’αυτο.

24 04 2008
Ασμοδαίος

Συμφωνώ με την έκτη παρατήρηση και σημειώνω ότι -imho- είναι προτιμότερη η οργάνωση της κρατικής χρηματοδότησης του πολιτισμού κατά τον τρόπο που περιγράφεται στο άρθρο που λινκάρεται: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_07/03/2004_96224

25 04 2008
Σπύρος Ντόβας

Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. Φεύγω για Λιτόχωρο τα χαράματα και δεν προκάνω να σας απαντήσω. Ας ελπίσουμε ότι θα ακούσουμε περισσότερες σκέψεις από ανθρώπους εντός ή εκτός του χώρου πάνω σ’αυτο (όπως είπε και ο καημένος ηθοποιός) μέχρι την Τρίτη του Πάσχα που θα είμαι πάλι πίσω. Καλά να περάσετε.

3 05 2008
Sakoulakis

Θεωρω αρκετα ευστοχα τα ερωτηματα του αρθρου και εστερνιζομαι τις προτασεις της «δευτερολογιας» του Σπύρου και του Καημενου Ηθοποιου (κουραγιο).

Υπαρχουν μερικα παρα πολυ σοβαρα προβληματα στην κρατικη επιδοτηση των καλλιτεχνων:

– Ειναι αδικο για τους πολιτες. Ακομα κι αν δεν θελω για καποιο λογο να παρακολουθησω οποιαδηποτε μορφη τεχνης, θα πρεπει να την επιδοτησω με μερος των φορων μου.
– Ειναι αδικο για τους καλλιτεχνες. Ειναι ατοπο το να υποθεσουμε οτι το κρατος μπορει με καποιο τροπο να ορισει το τι ειναι «καλη τεχνη» ή/και να αποφασισει ποιος πρεπει να επιδοτηθει. Το μονο κριτηριο που ειναι δυνατον να εχει το κρατος ειναι το συμφερον του. Θα δωσει τα λεφτα στους φιλικα προσκειμενους καλλιτεχνες.
– Ειναι κακο για την τεχνη. Ειτε επιδοτηθει ειτε οχι, η τεχνη θα συνυφαστει με τον έναν ή τον άλλον πολιτικό παρονομαστή.
– Ειναι προσεγγιση σοβιετικου τυπου. Το κρατος, σιωπηρα (αλλά με σαφηνεια) υποθετει οτι διαθετει τα προσοντα για να παρακολουθει, να εγκρινει, να κρινει, να επιδοτει και να επιβραβευει την τεχνη για λογαριασμο των πολιτων (εδω χωρανε μερικοι τομοι κραξιματος σ’ αυτην την προσεγγιση).

Το κρατος λοιπον πανω απο το ατομο; Οχι, το ατομο πανω απο το κρατος.

Αν υποθεσουμε οτι θελουμε μια κοινωνια που να επιδοτει την τεχνη (συζητησιμο statement αλλά το δεχομαι), τοτε θα πρεπει σιγουρα να επιδοτησουμε τους πολιτες, π.χ. με κουπονια που να χρησιμοποιουνται υποχρεωτικα για αγορα τεχνης. Εδω εχουμε σημαντικα πλεονεκτηματα:

– Πιο ισχυρη δημοκρατια. Οι πολιτες (και οχι καποια επιτροπη) αποφασιζουν ποια ειναι η καλυτερη τεχνη, σχεδον δι’ ανατασεως της χειρος.
– Δεν χανουμε λεφτα σε επιτροπες, εργαοτώρες γραφειοκρατών και σπαταλες επιδοτησεις. Αρα διαθετουμε περισσοτερα λεφτα και κατα συνεπεια επιδοτουμε περισσοτερη τεχνη.
– Επιβραβευονται αυτοι που «πραγματικα» το αξιζουν. Εδώ το «πραγματικα» εχει την εννοια του οτι περισσοτεροι ανθρωποι συμφωνουν για την αξια καποιου.
– Ειναι φιλελευθερο. Δινει σε καθε ανθρωπο την επιλογη -αρα και την ευθυνη- να αποφασισει ποια τεχνη θα παρακολουθησει.
– Ειναι διαφανες. Το κρατος ακυρωνει τα ερωτηματικα που κρυβονται πισω απο τις επιτροπες του με μια ευθεια διαδικασια. Μετρα υπερ της διαφανειας εχουν πολλαπλα οφελη για την ευρυτερη λειτουργια του κρατους και την αντιμετωπιση που χαιρει απο τους πολιτες.

Και τελος.. εχω την εντυπωση οτι οσο πιο πολυ το συζηταει κανεις θα βρισκει ολο και περισσοτερα επιχειρηματα κατα της πρωτης προσεγγισης και υπερ της δευτερης.

4 05 2008
Σπύρος Ντόβας

Με αρκετή καθυστέρηση,

@Καημένος Ηθοποιός:
Μέσες άκρες συμφωνούμε μου φαίνεται. Όντως υπάρχουν τεχνικά θέματα στην επιδότηση του demand, μερικά από τα οποία είναι ίδιας φύσης με την επιδότηση του supply. π.χ. είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα στήνονταν ολόκληρη βιομηχανία παραγωγής «ψευτοεισητηρίων». Παρ’όλα αυτά, πιστεύω αξίζει να μελετηθεί.
Για την «ανισοκατανομή» του supply δεν βλέπω τι μπορεί να γίνει (και δεν είμαι σίγουρος αν θα έπρεπε κιόλας). Πάντως πριν αρχίσω να σκέφτομαι πως θα δώσω κίνητρα σε καλλιτέχνες να «αποκεντρωθούν» θα κοιτούσα πως θα μπορούσα να κάνω καλούς δασκάλους και καλούς γιατρούς να «αποκεντρωθούν» (παιδεία και υγεία εμφανίζουν το ίδιο πρόβλημα, no?)
Άσχετο: Το blog γιατί αργεί? (αν είσαι αυτός που νομίζω)

@Ασμοδαίος:
Συμφωνώ (προφανώς) με την πρόταση για την κατάργηση του Υπ.Πο. Κατά τα άλλα η μετακύλιση της ευθύνης αξιολόγησης σε ένα ενδιάμεσο layer, δεν λύνει ουσιαστικά κανένα πρόβλημα. Οι ίδιες παθογένειες θα εμφανίζονταν, ενδεχομένως λίγο διαφοροποιημένες. Τρίτοι θα ξόδευαν χρήματα τρίτων, υπέρ τρίτων.

@Sakoulakis:
Όπως έγραψα και παραπάνω, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αν διατίθονταν κουπόνια πολύς κόσμος θα τα αντάλλασε με «ψευτοεισητήρια» και θα μοιράζονταν τα χρήματα με «ψευτοθέατρα» ή μισοάδεια θέατρα. Δηλαδή αν έχω ένα κουπόνι 20Ε, πάω σε ένα θέατρο, τους δίνω το κουπόνι μου δίνουν 10Ε και βγάζουν και αυτοί 10Ε. Πρόβλημα. Αν θέλουμε *οπωσδήποτε* να επιδοτήσουμε την τέχνη, για κάποιον λόγο που δεν έχω καταφέρει να εντοπίσω ακόμη, μάλλον καλύτερη η φοροαπαλλαγή.

Τελικά όμως, σκέφτομαι ότι προς το ύψιστο συμφέρον των καλλιτεχνών και της τέχνης είναι μια ακμάζουσα οικονομία. Όταν υπάρχει περίσσευμα, όταν υπάρχει αισιοδοξία, το wallet share που πάει για τέχνη αυξάνεται. Όταν υπάρχουν σφίξεις, το πρώτο που κόβεται είναι οι δαπάνες για τέχνη.

Καταλήγω λοιπόν ότι ο καλλιτεχνικός χώρος θα πρέπει να ψηφίζει με βάση αυτό το κριτήριο, και με αυτό το κριτήριο η ΦΣ είναι το πλέον φιλοκαλλιτεχνικό κόμμα 🙂 (να πω και το κομματικό μου)

5 05 2008
Sakoulakis

Χμμ.. χμμ.. το προβλημα που λες υπαρχει πραγματι, γιατι η λυση που προτεινα ειναι σαπια γραφειοκρατια! Εξαλειφω τελειως τα κωλοκουπονια και δινω τα λεφτα κατευθειαν στους πολιτες να τα κανουν ο,τι θελουν. Ακομα καλυτερα, δεν τους τα παιρνω ποτε. Εξεταζω τωρα αν αυτο θα εχει καλα ή καλα αποτελεσματα για την τεχνη:

Χωριζω τους πολιτες σε τεσσερις κατηγοριες, αναλογα με το αν τους ενδιαφερει η τεχνη ή οχι, και αναλογα με το αν εχουν αρκετα λεφτα για να αγορασουν τεχνη ή οχι.

– Τους ενδιαφερει η τεχνη και εχουν λεφτα. Θα εχουν περισσοτερα λεφτα γενικα, αρα θα μπορουν να διαθεσουν και πιο πολλα για να αγορασουν τεχνη. Αρα εδω δημιουργουμε κινητρο για να μεγαλωσει η αγορα της τεχνης.

– Δεν τους ενδιαφερει η τεχνη και εχουν λεφτα. Ουτος ή αλλος δεν θα αγοραζαν τεχνη, απλά τωρα δεν αδικουνται πληρωνοντας τα εισητηρια των αλλων.

– Τους ενδιαφερει η τεχνη αλλά δεν εχουν λεφτα. Θα μπορουν να τα βγαλουν περα καλυτερα, οποτε ισως αγορασουν και λιγη τεχνη. Στην καλυτερη μεγαλωνει η αγορα τεχνης, στη χειροτερη ζουνε πιο ανετα οι φτωχοι.

– Δεν τους ενδιαφερει η τεχνη και δεν εχουν λεφτα. Επιτελους καταφερνουν και βγαινουν πιο ευκολα, χωρις να χρειαζεται να πληρωνουν την τεχνη των ασχετων.

Τωρα οσον αφορα τους καλλιτεχνες, εκει εχουμε εξισου επιθυμητα αποτελεσματα. Χωριζω και τους καλλιτεχνες σε τεσσερις κατηγοριες, αναλογα με το αν εχουν τα λεφτα που χρειαζεται για να παραχθει η τεχνη τους ή οχι, και με το αν επιδοτουνται ή οχι.

– Εχουν λεφτα και επιδοτουνται. Εδω προφανως ειναι πολυ θετικο το οτι σταματανε να παιρνουν τα λεφτα των πολιτων, τα οποια ποτε δεν χρειαζοντουσαν.

– Εχουν λεφτα και δεν επιδοτουνται. Ενα και το αυτο για την τεχνη που θα παραγουν, αλλα πολυ πιθανον να βγουν με μεγαλυτερα εσοδα, αν ειναι καλοι και τους προτιμησει ο κοσμος.

– Δεν εχουν λεφτα και επιδοτουνται. Θα ζοριστουν ισως, ενδεχομενως να παραγουν λιγοτερη τεχνη, αλλα με πολυ καλυτερο value for money. Θα εξορθολογισουν τις δαπανες και τις αλογιστες σπαταλες.

– Δεν εχουν λεφτα και δεν επιδοτουνται. Μεγαλυτερες πιθανοτητες για περισσοτερα κερδη, αρα και περισσοτερη παραγωγη τεχνης με τα κερδη αυτα.

Ουσιαστικα αν καταργησουμε το ΥΠΠΟ θα εχουμε παρομοια αποτελεσματα με την ακμαζουσα οικονομια (κι αλλωστε κρατικοι μηχανισμοι σαν το ΥΠΠΟ απλα πινουν το αιμα της οικονομιας). Και το πιο σημαντικο ειναι οτι ενα τετοιο μετρο θα ευνοησει ΕΙΔΙΚΑ τις ασθενεστερες κατηγοριες και των πολιτων και των καλλιτεχνων (τους δεν-δεν).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: