Eίμαι δίπλα–>

5 07 2008

Με χαρά δημοσιεύω σήμερα το πρώτο μου άρθρο στο NYLON, μετά από την τιμητική πρόσκληση του Νίκου. Αφορά την προσβασιμότητα στις βάσεις δεδομένων των δημόσιων και διεθνών οργανισμών και την αξία των στοιχείων αυτών ως εργαλεία στον πολιτικό διάλογο.

Ελπίζω να είναι η αρχή μιας μακράς συνεργασίας. Τα όποια σχόλιά σας, καλύτερα να γίνουν εκεί.

Advertisements

Ενέργειες

Information

12 Σχόλια

6 07 2008
Nikos

Χαίρομαι που είσαι μαζί μας Σπύρο. Και το λογκο επίσης στο πλάϊ φυσάει!

Χρωστάω καφεδάκι…..

6 07 2008
Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης

Το link εκείνο που πηγαίνει στο γράφημα της ανθρωπότητας που δήθεν πάει «απ’το κακό στο χειρότερο» είναι πάρα μα πάρα πολύ χρήσιμο.

Εύγε Σπύρο! 🙂

8 07 2008
Ermippos

Πάντως αγαπητέ Σπύρο οι βουλευτές (τουλάχιστον αυτοί) θα ενθουσιαστούν παράφορα όταν τους γίνουν οι προτάσεις που διάβασα στο Nylon. Ακόμη και αν δεν καταλάβουν για τι πράγμα τους μιλάς, όπερ και το πιθανότερο.

Αλλά για να σοβαρευτούμε λίγο. Υπάρχει περίπτωση άνθρωπος με στοιχειώδες ένστικτο αυτοπροστασίας να συναινέσει όταν του ζητήσεις να στερηθεί το μεροκάματο του; Ή να συνυπογράψει την κατάργηση του; Είναι αυτονόητο ότι κάθε σοβαρή πρόταση που στοχεύει στην βελτίωση των πραγμάτων στην χώρα ταυτίζεται πλέον με την εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Που όσο χαζοί και να’ ναι κάτι θα βρουν να κάνουν για την διατήρηση τους.

9 07 2008
Σπύρος Ντόβας

Αγαπητέ Έρμιππε, σύμφωνοι. Κανείς δεν πιστεύει ότι θα πετάξουν την σκούφια τους. Αυτό όμως από την άλλη δεν δικαιολογεί δική μας αδράνεια.

Όσοι είναι δυσαρεστημένοι από την κατάσταση των πραγμάτων και θεωρούν ότι πρέπει να αλλάξουν, πρέπει να δράσουν. Ο καθένας κατά πως κρίνει.

Το ενδιαφέρον με την συγκεκριμένη πρόταση είναι ότι μπορεί να βρει οριζόντια υποστήριξη, γιατί δεν μιλά επί του πολιτικώς πρακτέου που στις περισσότερες των περιπτώσεων έχει να κάνει με αναδιανομή πλούτου. Μιλά για διαφάνεια. Είναι ένα ιδεολογικά ουδέτερο αίτημα.

Μπορεί κάτω από την «ομπρέλα» του να φιλοξενήσει ένα τεράστιο εύρος από ελαφρά ως καθόλου συνδεδεμένες πρωτοβουλίες, οι οποίες σταθερά να εκπέμπουν το αίτημα αυτό. Η συγκυρία είναι καλή. Από μας εξαρτάται αν θα μπει στην πολιτική ατζέντα.

Λέω, ας δράσουμε προς την κατεύθυνση αυτή. Ας σχηματοποιήσουμε ένα εύληπτο μήνυμα, ας το οπτικοποιήσουμε και ας καλέσουμε και άλλους να αναλάβουν πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή. Ακόμα και αν δεν πετύχουμε, θα έχουμε προσπαθήσει, θα έχουμε μάθει από τα λάθη μας και στην επόμενη μας προσπάθεια θα είμαστε αποτελεσματικότεροι.

Υπάρχει καμμια καλύτερη πρόταση? – Εννοώ εκτός από το να περιμένουμε μοιρολατρικά ένα κοινωνικό κραχ?

9 07 2008
Ermippos

Η κίνηση είναι επαινετέα και σκόπιμη. Δεν μίλησα γι’ αυτήν. Η ειρωνεία στρεφόταν μόνο κατά των εκπροσώπων του συστήματος, που το μόνο που τους αξίζει είναι η απόλυτη περιφρόνηση. Κάθε εμπλοκή τους σε σοβαρά ζητήματα αφαιρεί σοβαρότητα και προσθέτει ευτέλεια.

Βέβαια τώρα για να μπούμε και λίγο στην ουσία του ζητήματος, με βάση αυτά που λες στην απάντηση σου, πιστεύω πως οτιδήποτε μπαίνει στην «πολιτική ατζέντα» φθείρεται ταχύτατα και καταστρέφεται. Πραγματική πολιτική ατζέντα στον τόπο δεν υπάρχει. Από αυτούς που μας κυβερνούν δεν υπάρχει σήμερα ούτε ένας ικανός να σηκώσει το βάρος έστω και στοιχειώδους σχεδιασμού και υλοποίησης ενός προγράμματος που να αφορά προβλήματα του τόπου. Οι πάντες αντιλαμβάνονται την πολιτική ως άσκηση δημοσίων σχέσεων και τίποτε περισσότερο. Και την αντιλαμβάνονται έτσι όχι επειδή είναι εγγενώς κακοί αλλά επειδή αυτή είναι και η αντίληψη της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών. Η Ελλάδα είναι χώρα δημοκρατική, όσο και αν αυτό ακούγεται περίεργο, και αυτό που κυριαρχεί είναι η θέληση του κόσμου. Η δημόσια ζωή εξαντλείται σε ένα τηλεοπτικό θέαμα που συνίσταται από ένα μείγμα λάσπης, εντυπώσεων και κολακείας επειδή έτσι την αντιλαμβάνονται οι έλληνες, που αδυνατούν να συνδέσουν αυτά που αξιολογούν ως σοβαρά πραγματικά τους προβλήματα με όσα συμβαίνουν στην δημόσια σφαίρα. Γι’ αυτό και κάθε τέτοια συζήτηση συγκινεί μόνον έναν πολύ μικρό αριθμό ονειροπόλων και κατά τα λοιπά πέφτει στο κενό.

Μην πας πολύ μακρυά. Δες τις αντιδράσεις των μπλόγκερς για το θέμα των δαπανών της υγείας που έθεσα προ ημερών (για δεύτερη μάλιστα φορά) στην ιστοσελίδα μου. Πλήρης αδιαφορία με ισχυρές δόσεις καχυποψίας. Για ένα θέμα κολοσσιαίας οικονομικής σημασίας που αγγίζει άμεσα την ζωή όλων μας. Και δεν υπάρχει το παραμικρό λάθος σε όλα αυτά που έγραψα. Όλα είναι έτσι ακριβώς. Οι πάντες όμως τα προσπέρασαν σαν να μην τους αφορούν διόλου. Και υποτίθεται ότι αυτοί που κυκλοφορούν στην μπλογκόσφαιρα ανήκουν στην κατηγορία των δήθεν υποψιασμένων. Που μάλιστα καίγονται και για την δικαίωση της Αμαλίας. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια μαζική εκδήλωση ηλιθιότητας όπως αυτή που έχει σχέση με την Αμαλία. Ας είναι όμως. Ετσι δικαιώνονται οι Αμαλίες αυτού του κόσμου. Με συγκινητικά μπάνερς στα ιστολόγια και μετά με ψήφους εμπιστοσύνης στον κάθε γελοίο Αβραμόπουλο, την στιγμή που οι δομές του συστήματος υγείας καταρρέουν και οι θύτες συσσωρεύουν στις πλάτες των επόμενων θυμάτων τα νέα τους υπερκέρδη.

Λυπάμαι που το λέω αλλά σύμφωνα με την προσωπική μου άποψη το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε μοιρολατρικά αυτό που αποκαλείς κοινωνικό κραχ. Και δεν φταίνε οι πολιτικοί αλλά οι πολίτες.

9 07 2008
Σπύρος Ντόβας

Δεν διαφωνώ σχεδόν σε καμία από τις διαπιστώσεις σου. Διαφωνώ ως προς το πρακτέο. Δεν λέω ότι η ανάληψη της όποιας δράσης έχει σοβαρές πιθανότητες να κάνει την διαφορά. Έχει όμως κάποιες, μη-μηδενικές πιθανότητες. Αυτές τις λίγες πιθανότητες λέω να τις κυνηγήσω. Έστω και για το γαμώτο. Έστω και για να μπορώ να πω κάτι αξιοπρεπές όταν τα παιδιά μου μεγαλώνοντας μου πουν «ρε συ πατέρα, σκατά τα κάνατε». Έστω και για τις μικρές στιγμές χαράς που μπορεί να κρύβει αυτή η προσπάθεια. Δεν ξέρω αν μετά από μερικές αποτυχίες θα λέω τα ίδια. Θα δείξει.

9 07 2008
Σπύρος Ντόβας

Όσο για το θέμα των δαπανών υγείας που ανέδειξες, πέραν του ότι είναι έτσι και αλλιώς ένα μη «ευπώλητο» θέμα, φοβάμαι ότι έμεινε στην αφάνεια λόγω ενός συνδυασμού -ανάξιων σε σχέση με το ζήτημα, αλλά αποφασιστικών- παραγόντων:

-Timing: αν το είχες βγάλει επί Αμαλίας θα είχε πολύ μεγαλύτερη επίδραση. Το έβγαλες σε μια περίοδο «νεκρή» από σχετικά θέματα
-«Packaging»: Μεγάλο κείμενο + βαθιά ανάλυση = λίγες αναγνώσεις.
-Marketing: Ελλειπής ως ανύπαρκτη προώθηση. Πόσοι αντελήφθησαν την ύπαρξή του; Πως το «προώθησες».

Ταπεινά, χαμερπή κριτήρια, δεν λέω. Αλλά δυστυχώς το παιχνίδι αυτό είναι.

Επί της ουσίας ελπίζω να μπορέσουμε να τα πούμε από κοντά – είμαστε off-topic και σηκώνει πολλή κουβέντα.

11 07 2008
Ermippos

Πρώτα από όλα συγγνώμη για την καθυστερημένη ανταπόκριση.

Λες, «Έστω και για τις μικρές στιγμές χαράς που μπορεί να κρύβει αυτή η προσπάθεια»

Μόνο σε αυτό μπορώ να πω ότι, όχι μόνο συμφωνώ απόλυτα αλλά και επαυξάνω. Χωρίς περαιτέρω σχόλια.

Για τα υπόλοιπα τώρα. Αιτιολογείς την αποτυχία της κίνησης για το ζήτημα των δαπανών υγείας λέγοντας ότι δεν είναι «ευπώλητο». Μα το ερώτημα δεν αφορούσε αυτά καθεαυτά τα αίτια της αποτυχία της πρωτοβουλίας. Αντίθετα ζητούσε εξήγηση ακριβώς για το πως είναι δυνατόν τόσο σοβαρά ζητήματα να καταντούν μη ευπώλητα και να περνάνε απαρατήρητα (σήμερα μάλιστα ο τύπος μιλούσε για την «χαώδη» μαύρη τρύπα της υστέρησης στην είσπραξη των δημοσίων εσόδων – το ποσό είναι 1,5 δισ €, όσο δηλαδή υπολογίζονται χοντρικά τα κλοπιμαία στον επίμαχο τομέα). Και εξέφραζε παράλληλα απαισιοδοξία για το ορατό μέλλον της χώρας.
Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα τίποτε από την συγκεκριμένη ανάρτηση. Απλά είπα να κάνω κάποιο πείραμα για να δω πως θα αντιδράσει σε κάτι πραγματικά σημαντικό ο κόσμος του μπαζ, που έχω την αίσθηση μετά από παρατήρηση 2-3 μηνών ότι έχει κάποια στοιχεία διαμορφωμένης ομάδας. Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό.

Όταν πρωτοδημοσιεύτηκε το κείμενο έκανα σε αρκετά μεγάλη έκταση όλα αυτά που αναφέρεις. Ήρθα σε επαφή με αρκετούς μπλόγκερς, με τους οποίους δεν είχα μέχρι τότε σχέσεις, και τους ζήτησα να αναρτήσουν και αυτοί το κείμενο ή έστω μια αναφορά σε αυτό. Ομολογώ πως η ανταπόκριση ήταν ιδιαίτερα θετική και ακόμη και σήμερα μπορείς να βρεις το ίδιο το ποστ ή αναφορές σε αυτό σε αρκετές ιστοσελίδες. Τις ημέρες εκείνες η δική μου σελίδα έσπασε ρεκόρ επισκεψιμότητας (για τα μέτρα της ασφαλώς) . Πλην όμως η ανταπόκριση έμεινε στα σχόλια και τις θετικές γνώμες και ελάχιστοι προχώρησαν στην πράξη, δηλαδή στην αποστολή των μηνυμάτων διαμαρτυρίας. Είναι γιατί ο κόσμος βλέπει τον εαυτό του μόνο ως σχολιαστή και παρατηρητή πραγμάτων που είναι μεν ενδιαφέροντα αλλά δεν τον αφορούν. Οι πάντες συμπεριφέρονται σαν χομπίστες αναγνώστες μυθιστορημάτων φρίκης. Που συγκινούνται, συναρπάζονται, θυμώνουν αλλά όλα αυτά μέχρι να κλείσουν το βιβλίο και να επιστρέψουν σε αυτό που θεωρούν πραγματικό γιαυτούς κόσμο.

Το ζήτημα λοιπόν είναι πως θα κάνεις τον κόσμο να αντιληφθεί ότι ότι συμβαίνει στην δημόσια ζωή είναι κάτι που στην ουσία συμβαίνει στην δική του. Όταν ξεπεραστεί αυτό το θεμελιώδες πρόβλημα όλα τα υπόλοιπα, που δεν είναι παρά εξειδικεύσεις και ασκήσεις διαχείρισης της καθημερινής ρουτίνας, θα έρθουν από μόνα τους. Είναι φυσική συνέπεια στις δημοκρατίες. Μιλήσατε για διαφάνεια και ανοικτή πρόσβαση στις πληροφορίες της δημόσιας σφαίρας. Η πρόκληση που προβάλλει από ένα τέτοιο εγχείρημα δεν έχει να κάνει ούτε με τους τρόπους και τις μεθόδους, ούτε με τα τεχνικά μέσα, ούτε με την οργάνωση, ούτε με την συμπαράσταση κάποιων πολιτικών και την (αναγκαστική) ανοχή κάποιων άλλων. Αντίθετα έχει να κάνει με το γεγονός ότι η πλειοψηφία δεν ενδιαφέρεται. Το πρόβλημα είναι στα θεμέλια και όσο ασχολούμεθα με τα μερεμέτια στους ορόφους τόσο η οικοδομεί θα γέρνει και θα καταρρέει.

12 07 2008
Σπύρος Ντόβας

Δεν διαφωνούμε πουθενά.

Οι συνέπειες της κακής κατάστασης των θεσμών μας φαίνεται ότι θα γίνουν πολύ σύντομα όχι μόνο αντιληπτές αλλά δυσβάσταχτες από την μάζα.

Εκείνο είναι το κρίσιμο, το αποφασιστικό σημείο στο οποίο θα κριθεί αν η κρίση θα είναι η αφορμή προκειμένου να πορευθούμε προς κάτι καλύτερο, ή αν, απλά θα «ανακυκλώσουμε» τα υλικά των αιτιών της κρίσης χωρίς να κάνουμε καμμιά ουσιαστική αλλαγή.

Αυτοί που σήμερα διαχειρίζονται το σύστημα, εκείνη την κρίσιμη στιγμή θα έχουν κάθε συμφέρον να αποπροσανατολίσουν «φορτώνοντας» την κρίση είτε σε «φανταστικούς» εχθρούς είτε σε αποδίδοντάς της σε ελάσσονες συντελεστές, προκειμένου να επιβιώσουν. Ήδη βλέπουμε τον ΥΠΟΙΟ να φορτώνει την κακή κατάσταση της Ελληνικής Οικονομίας στην «εισαγόμενη» κρίση, αποσιωπόντας -και διαιωνίζοντας- τα βαθιά δομικά της προβλήματα και τις θεσμικές αγκυλώσεις.

Αυτοί θα δράσουν έτσι ανεξάρτητα από τι θα κάνουμε. Θα είναι συμφορά αν οι άνθρωποι που βλέπουν διαφορετικά τα πράγματα και δεν έχουν κωλύματα να μιλήσουν, σιωπήσουν. Για αυτούς, δεν υπάρχει δικαιολογία. Τα τεχνικά εμπόδια του παρελθόντος έχουν καταπέσει. Πρέπει να φωνάξουμε αυτό που πιστεύουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε. Δυστυχώς το ζήτημα είναι και ποσοτικό. Μια καλή ιδέα η οποία εκφέρεται μόνο από έναν, όσο μεγάλης αξίας και να είναι, ξεκινά επισημασμένη ως «περιθωριακή».

Λέω λοιπόν, συνέχισε να γράφεις και να μιλάς. Συνείσφερε και συ όσα Newton μπορείς στην διελκυνστίδα των ιδεών. Δεν μας περισσεύουν.

12 07 2008
Σπύρος Ντόβας

Εντάξει, ξαναδιάβασα το παραπάνω σχόλιο και μου φάνηκε κάπως αιθεροβάμον και γλυκανάλατο, που «κλείνει» την κουβέντα ενώ το ζήτημα δεν έχει κλείσει.

Το ερώτημα είναι: Στα θεμέλια υπάρχει το πρόβλημα. ΟΚ. Ποιο θα ήταν το ανάλογο των τσιμεντοενέσεων? Ή θεωρείς ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα?

12 07 2008
Ermippos

Η άποψη μου για το τι και πως μπορεί να αλλάξει βρίσκεται διάχυτη στην ιστοσελίδα μου. Αν θέλεις όμως διάβασε ειδικά αυτό:

http://ermippos.blogspot.com/2007/09/blog-post.html

Αν βαριέσαι να το διαβάσεις ολόκληρο δες τουλάχιστον πως τελειώνει:

Ακόμη και τα παιδιά του δημοτικού ξέρουν τι χρειάζεται και τι πρέπει να γίνει. Δυστυχώς όμως, δεν θα γίνει τίποτε. Η ελληνική κοινωνία δεν διαθέτει τους συνεκτικούς δεσμούς που είναι απαραίτητοι για να επιτρέψουν την λειτουργία της ως συνόλου. Το αποτέλεσμα είναι η αδυναμία της να αναδείξει κοινούς στόχους και οράματα που με την σειρά τους θα γίνουν, για να υλοποιηθούν, γνήσια και ελεγχόμενη, βάσει της αποτελεσματικότητας της, πολιτική εκπροσώπηση. Υπό τις συνθήκες αυτές, στo πεδίο της καθημερινής επιβίωσης, δρουν ασυντόνιστα, ανταγωνιστικά και συνήθως εχθρικά μεταξύ τους πολλαπλά ατομικά συμφέροντα, με συνέπειες που όλοι βιώνουμε δεκαετίες τώρα.

Λες «… γιατί μπορεί να γίνουν όλα πολύ καλύτερα, αρκεί να το θέλουμε και να το προσπαθήσουμε …». Αυτό όμως είναι ταυτολογία. Εάν το θελήσουμε ασφαλώς και θα το προσπαθήσουμε. Κανείς δεν ενεργεί ενάντια σε αυτό που θεωρεί ότι είναι το συμφέρον του. Κάθε ένας από τους έλληνες πολίτες αυτό ακριβώς κάνει και γιαυτό αγωνίζεται. Για το συμφέρον του. Απλά αδυνατεί να κατανοήσει ότι το ατομικό και το δημόσιο συμφέρον είναι αναπόσπαστα και πολύ στενά συνδεδεμένα και ότι η ταυτόχρονη και ισόρροπη εξυπηρέτηση τους πρέπει να υπόκειται σε διαρκείς και συνεπείς σταθμίσεις. Η διαδικασία αυτή οδηγεί στην συνειδητή απόφαση του ατόμου για αυτοπεριορισμό, που ενώ αρχικά μπορεί να φαίνεται ως απεμπόληση δικαιώματος, στο τέλος αμοίβεται μέσω αυτών που αποκτώνται σε συλλογικό επίπεδο.

Απαραίτητη προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω είναι η ύπαρξη οντολογικής αφετηρίας που θα εφοδιάζει την ζωή μας με νόημα. Νομίζω πως η απουσία αυτού του στοιχείου είναι κραυγαλέα σήμερα στην ελληνική κοινωνία. Συχνά ακούγονται λόγοι για την ελπίδα που θα φέρει μαζί της η νέα γενιά που αναδύεται. Αλλά οι νέοι εκπαιδεύονται από του παλιούς και οι παλιοί δεν ξέρουν άλλο δρόμο. Και επιπλέον, το ζητούμενο στην περίπτωση δεν είναι ούτε η ειδική γνώση, που μπορεί άλλωστε να αποκτηθεί εύκολα από τους ξένους, ούτε η εμπειρία, ούτε η επιστημονική κατάρτιση. Η νοηματοδότηση του βίου κείται βαθύτερα και είναι λιγότερο χειροπιαστή και περιγράψιμη από όλα αυτά.

Σε κάθε περίπτωση δεν πιστεύω ότι υπάρχει διέξοδος από την τραγική θέση στην οποία καθημερινά διολισθαίνουμε. Αν υπάρχει μια και μόνη ελπίδα αυτή θα πρέπει αναγκαστικά να έχει το ίδιο δυσβάστακτο κόστος με το κόστος της παρακμής στην οποία έχουμε οδηγηθεί. Φθηνές λύσεις, αλλοίμονο, δεν υπάρχουν. Υπό την έννοια αυτή εάν υπάρχει ελπίδα αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από μια μείζονα εθνική καταστροφή. Καταστροφή τόσο μεγάλη που θα αγγίξει και θα βασανίσει το κάθε σπίτι και την κάθε γειτονιά της χώρας. Καταστροφή που θα μας κάνει να σκεφτούμε όχι μεθόδους και τρόπους και διαδικασίες αλλά, αντίθετα, το νόημα της ίδιας της ύπαρξης μας. Και θα μας ξαναδώσει εκείνα τα πνευματικά και ηθικά εφόδια που πρέπει να διαθέτουμε για να μπορούμε, όταν χρειασθεί, να δυστυχούμε με αξιοπρέπεια.

——————————————————————–

Σε κάθε περίπτωση αγαπητέ Σπύρο αυτό που κάνει ο καθένας από εμάς ξεχωριστά εξαρτάται πολύ λίγο από το τι και το πόσο ελπίζει. Η πιο υγιής και αυθεντική δύναμη που μας κινεί είναι αυτή που περιέγραψες πολύ εύστοχα εσύ ο ίδιος:

“Έστω και για τις μικρές στιγμές χαράς που μπορεί να κρύβει αυτή η προσπάθεια”

13 07 2008
Σπύρος Ντόβας

While we live according to race, colour or creed
While we rule by blind madness and pure greed
Our lives dictated by tradition, superstition, false religion
Through the eons, and on and on
Oh yes we’ll keep on tryin’
We’ll tread that fine line
Oh we’ll keep on tryin’
Till the end of time
Till the end of time

…ή μέχρι να στερέψει η «αυθεντική δύναμη» που μας κινεί. Τότε όμως θα είμαστε ουσιαστικά νεκροί, no?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: