Ξημερώνει ένας καλύτερος καπιταλισμός

15 10 2008

Εντάξει, δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά μια κατανόηση των αγορών νομίζω ότι την έχω (overstatement που βάζω επίτηδες, για να σε προκαλέσει αναγνώστη μου να το καταρρίψεις στα σχόλια).

Διαβάζοντας αριστερά και δεξιά για την κρίση, και το τι πήγε στραβά, παρατήρω ότι υπήρξε ένας παράγοντας που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο για την δημιουργία της κρίσης ο οποίος περνά σχεδόν απαρατήρητος (σίγουρα πάντως συγκεντρώνει πολύ λιγότερη προσοχή από το πόσο φταίει το κράτος που έκανε αυτό ή που δεν έκανε εκείνο, το πόσο φταίει η απληστία των μεσιτών, τραπεζιτών, επενδυτών κλπ).

Δείτε για παράδειγμα αυτή την ενδιαφέρουσα παρουσίαση [via] για τα Collaterazed debt obligations (CDOs) και πως συνετέλεσαν στην δημιουργία της κρίσης (με πίνακα και μαρκαδόρο):

ή ακόμα, αυτό το σχετικά διασκεδαστικό και παραστατικό slideshow [via] για την αλυσίδα «αξίας» που χτίστηκε πάνω στα subprime loans:

Σας τράβηξε κάτι την προσοχή?

Ένα από τα «γοητευτικά» χαρακτηριστικά της αγοράς είναι ότι, θεωρητικά τουλάχιστον, δεν υπάρχει κανενός είδους καταναγκασμός και βία. Τα δύο συναλλασσόμενα μέρη οικειοθελώς προσέρχονται να συναλλαχθούν και η συναλλαγή γίνεται μόνον όταν και τα δύο μέρη θεωρούν ότι κερδίζουν από αυτή. Έτσι και κατά το κτίσιμο της «φούσκας», όλοι συναλλάσσονταν εντελώς εκούσια, θεωρώντας ότι κέρδιζαν. Κάποιοι όντως κέρδιζαν. Κάποιοι νόμιζαν ότι κέρδιζαν. «Νόμιζαν» γιατί μια σημαντική ασφαλιστική δικλείδα του συστήματος, ένα single point of failure όπως αποδείχθηκε, αστόχησε.

Αναφέρομαι στις εταιρείες αξιολόγησης ρίσκου (Credit Rating Agencies). Είτε από ανικανότητα, είτε από δόλο όπως αρκετοί υπονοούν, υπερτίμησαν την ασφάλεια που προσέφεραν τα σύνθετα επενδυτικά προϊόντα που βασίζονταν σε subprime loans. Η «ασφάλεια» που πρόσφεραν σε συνδυασμό με τις υψηλές αποδόσεις τα έκαναν περιζήτητα στους επενδυτές, ιδιώτες και θεσμικούς. Αφού υπήρχαν αγοράστες, οι πωλητές φυσικά συνέχισαν να δημιουργούν πίστωση, παρέχοντας subprime δάνεια, αφού ήταν βέβαιοι ότι μπορούν να τα ξεφορτωθούν πακετάροντάς τα προς άλλους, με κέρδος.

Συνειδητοποιώντας αυτό, δεν ενθουσιάζομαι και πολύ με τις εξαγγελίες για αυστηρότερη κρατική ρύθμιση στις χρηματοοικονομικές αγορές. Είναι ικανότεροι οι κρατικοί γραφειοκράτες στην εκτίμηση του ρίσκου που κρύβουν τα σύνθετα επενδυτικά προϊόντα; Ή μήπως έχουν μεγαλύτερο κίνητρο να είναι αποτελεσματικοί στις κρίσεις τους, την στιγμή που δεν έχουν τίποτα να χάσουν (είναι μόνιμοι); Τρέμω δε στην ιδέα ότι μπορεί να φτάσουμε στο σημείο να επιτρέπεται η κυκλοφορία μόνο σε χρηματοοικονομικά προϊόντα που μπορεί να κατανοήσει ένας κρατικός γραφειοκράτης.

Αν σε κάτι ελπίζω, είναι ότι οι αγοραστές που κάηκαν*, αλλά και εκείνοι που είδαν τους άλλους να καίγονται, θα γίνουν πιο σώφρωνες στις μελλοντικές επενδυτικές τους επιλογές. Δεν είναι κανένα κορόιδο ο Warren Buffett που λέει «Δεν αγοράζω ποτέ κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω».

Η επόμενη μέρα, πέραν από την αναμενόμενη αυξημένη κρατική ρύθμιση – με την περιορισμένη για μένα ουσιαστική αποτελεσματικότητα – θα μας βρει με πιο σοφούς αγοραστές, και άρα, με έναν καλύτερο καπιταλισμό.

*Αρκεί βέβαια, για το καλό όλων να τους αφήσουμε να καούν για τα καλά.

Advertisements

Ενέργειες

Information

5 Σχόλια

17 10 2008
S G

«Είτε από ανικανότητα, είτε από δόλο όπως αρκετοί υπονοούν, υπερτίμησαν την ασφάλεια που προσέφεραν τα σύνθετα επενδυτικά προϊόντα που βασίζονταν σε subprime loans.»

αγνοια σπυρο αγνοια. Βαδιζαμε σε νεο εδαφος και κανεις δεν ηξερε ακριβως τι συμβαινει.

ΥΓ Εγραψα και κεινο το αρθρο που ειχα υποσχεθει για την κριση στις ΗΠΑ

17 10 2008
Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης

Ένα μέτρο για την πρόληψη και ταχύτερη αποκατάσταση των κρίσεων που θα πρέπει να καθιερωθεί είναι τα αυστηρά όρια για τις επιτρεπόμενες αυξομειώσεις χρηματοοικονομικών τίτλων.

Έχει καταντήσει αηδία να βλέπουμε σε κάθε κρίση (πετρελαϊκή, dot.com, subprime, τραπεζική) τις μετοχές και τα χρηματιστήρια γενικότερα να καίνε τόσο χρήμα μέσα σε μια συνεδρία. Ξέρω πως υπάρχουν ήδη όρια, να μπουν ακόμα αυστηρότερα! Να σταματάνε οι συναλλαγές αν ξεπερνιέται ένα όριο (προς τα πάνω ή προς τα κάτω) έστω και υπερβολικά μικρό πχ 2%. Έτσι ώστε να αποφεύγονται μαζικές σπασμωδικές και αλυσιδωτές κρίσεις των αγορών.

Αν μη τι άλλο, οι χαμένοι είναι σχεδόν πάντα οι μικροεπενδυτές ή γενικότερα αυτοί που δεν έχουν insider ή τις καλύτερες πληροφορίες για τα καθέκαστα. Εν μια νυχτί κάποιοι γίνονται πλούσιοι και κάποιοι άλλοι πτωχοί.

18 10 2008
S G

κωνσταντινε πραγματικα σου φαινεται αυτη μια καλη ιδεα? Αν υπαρχουν πραγματικα νεα που λενε οτι μια μετοχη πρεπει να πεσει 50% το βρισκεις λογικο να περιμενουμε 30 συνεδριασεις για να γινει αυτο? οι αγορες θα γινουν εντελως αναποτελεσματικες, θα γεμισουμε στρεβλωσεις κτλ κτλ

18 10 2008
Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης

S G, όταν μπαίνεις μέσα σ’ένα αστικό λεωφορείο ενδιαφέρεσαι να πας απ’το Α μέρος Στο Β. Παρ’όλα αυτά απαιτείς απ’τον οδηγό να προσέχει στις επιταχύνσεις και στις επιβραδύνσεις καθώς μπορεί να κοιτάς έξω απ’το παράθυρο, να μιλάς μ’έναν συνεπιβάτη, κλπ και σ’ένα απότομο φρενάρισμά του να ταρακουνηθείς για τα καλά ή- μη χειρότερα- να τραυματιστείς.

Έτσι το βλέπω και με τα χρηματιστήρια. Άλλο το 50% μιας μετοχής να χαθεί σε 3 συνεδριάσεις κι άλλο σε 30. Στις 30 ακόμα κι αυτοί που δεν είχαν τα «πραγματικά νέα» (που σχεδόν πάντα βασίζονται στην ασύμμετρη πληροφόρηση λίγων…) έχουν ευκαιρία να αντιδράσουν και να φύγουν κι αυτοί απ’το πλοίο που βουλιάζει.

Άσε που ο μεγάλος χρονικός ορίζοντας μιας αυξομείωσης δίνει χρόνο στην πολιτική ή άλλους οικονομικούς οργανισμούς να λάβουν αποτελεσματικές αποφάσεις για αντίδραση.

Εξήγησέ μου τώρα πού βλέπεις τι στρέβλωση; Αν μια μετοχή δεν αξίζει δεν είπα να την κρατήσουμε πλασματικά ψηλά, απλά να κάνουμε πιο αυστηρά τα όρια καθόδου/ανόδου της, τα οποία φυσικά υπάρχουν και σήμερα αλλά είναι χαλαρά.

Δεν είναι μια εφεύρεση δικιά μου. Κάποτε δεν υπήρχαν καν όρια. Πριν αρκετά χρόνια μπήκαν κάποια χαλαρά. Καιρός αυτά τα χαλαρά όρια να γίνουν αυστηρότερα.

20 10 2008
makelovenotwork

Καλύτερος Καπιταλισμός? χμμμμ
Μάλλον αδύνατο μου ακούγεται. Τα πράγματα πάνε όλο και προς το χειρότερο για τους φτωχότερους και όλο και καλύτερα για τους πλουσιότερους.
Στην τελική αν κλείσουν και 10 τράπεζες από την κρίση οι ιδιοκτήτες τους θα κάνουν 1 εβδομάδα λιγότερες διακοπές στα εξωτικά θέρετρα που συχνάζουν. Δεν θα βγουν στην ζητιανιά. Οι εργαζόμενοι θα τραβήξουν το λούκι που θα χάσουν τις δουλειές τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: