Οι ευθύνες των αποφάσεων

7 11 2008

black_pimp_closeΔήλωσε ο πρωθυπουργός πριν λίγο από τις Βρυξέλλες όπου βρίσκεται:

«Η ένταξη στο σχέδιο (σ.σ. για την ενίσχυση της ρευστόητας) είναι εθελοντική αλλά κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μετακυλήσει στους δανειολήπτες τις επιπτώσεις των δικών του αποφάσεων»

Προφανώς θεωρεί ότι ο μόνος που μπορεί ασυζητητί να μετακυλύει τις επιπτώσεις των δικών του αποφάσεων στους φορολογουμένους είναι ο ίδιος, και επιμένει να μας βάλει το φέσι των 28 δις ευρώ.

Δεν ξέρω αν το έχει παρατηρήσει κανένας άλλος, αλλά εδώ φαίνεται να επαναλαμβάνεται ένα pattern που το είδαμε στις ΗΠΑ τα προηγούμενα χρόνια, και του οποίου την κατάληξη την νιώσαμε φέτος.

Η κυβέρνηση πιέζει τις τράπεζες να δώσουν πίστωση εφαρμόζοντας τα δικά της «κοινωνικά» κριτήρια, άσχετα με το αν, με βάση τις συνθήκες στην αγορά οι δανειοδοτήσεις αυτές είναι ορθολογικές οικονομικά. Φυσικά, όταν αρκετά από αυτά «σκάσουν» στην συνέχεια, και πάλι εδώ είμαστε (οι φορολογούμενοι) να καθαρίσουμε.

Βέβαια, το σχέδιο προβλέπει «έλεγχο» των όρων και των προϋποθέσεων με βάση τις οποίες οι τράπεζες θα διανείμουν την τεχνητά (μέσα από τους φόρους μας) δημιουργούμενη ρευστότητα.

Ποιος όμως εμπιστεύεται τους κρατικούς γραφειοκράτες και τα κομματικά στελέχη για την ορθή εποπτεία των κανόνων δανειοδοσίας? Δεν πάνε πολλά χρόνια – οι λίγο μεγαλύτεροι το θυμούνται σίγουρα – που έπρεπε να έχεις κομματικό μέσον για να σου εγκριθεί δάνειο από τις σφιχτά ελεγχόμενες από το κράτος (δήθεν – από τους κομματικούς στρατούς είναι το ακριβές) τράπεζες.

Εύκολα λοιπόν μπορεί να εξηγηθεί η πρεμούρα της κυβέρνησης να «σώσει» το τραπεζικό σύστημα σώνει και καλά. Δεν σου δίνεται συχνά η ευκαιρία να «βάλεις» στο χέρι και να μοιράσεις κατά το δοκούν τόσα λεφτά (άλλων).

Για μια ακόμα φορά, πίσω από το «ενδιαφέρον» για τους «ασθενέστερους» κρύβεται η αγωνία για την διεύρυνση του κύκλου εργασιών των «προστατών» τους.

Δαπάναις μας.

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

10 11 2008
Ermippos

Σπύρο, λές

«Η κυβέρνηση πιέζει τις τράπεζες να δώσουν πίστωση εφαρμόζοντας τα δικά της “κοινωνικά” κριτήρια, άσχετα με το αν … …»

Το λάθος που όλοι κάνουν, και που καθημερινά οδηγεί την πολιτική ζωή της χώρας σε όλο και μεγαλύτερα αδιέξοδα, είναι η απόδοση πολιτικής βούλησης και σχεδιασμού στην νεοδημοκρατική ομάδα εξουσίας και ειδικότερα στον εθνάρχη Καραμανλή. Είναι λάθος να θεωρούμε ότι υπάρχουν οποιαδήποτε «κριτήρια» πίσω από τις κυβερνητικές ενέργειες και να ασκούμε κριτική σε αυτά. Με τον τρόπο αυτό ακόμη και εάν η κριτική είναι ορθή έχει μόνο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον μια και αφορά σε μη πραγματικές καταστάσεις. Η μόνη δε συμβολή της είναι ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης, μέσω της νομιμοποίησης μιας κυβέρνησης που δεν είναι μόνον ανίκανη αλλά επιπλέον διαθέτει και την πλέον αρρωστημένη άποψη για την πολιτική. Για τον Καραμανλή και τους περί αυτόν, πολιτική είναι αποκλειστικά και μόνον η «διαχείριση της κοινής γνώμης». Οτιδήποτε ξεφεύγει από το πλαίσιο αυτό είναι μάταιο και άχρηστο. Στις εποχές μάλιστα της Καραμανλικής παντοδυναμίας κάθε τέτοια άποψη αντιμετωπιζόταν χλευαστικά ως απόλυτα αφελής. Η παρακμιακή αυτή κουλτούρα έχει ποτίσει τόσο βαθιά τα ανώτερα κλιμάκια της ΝΔ σε βαθμό που η πιθανότητα άσκησης πραγματικής πολιτικής να είναι πλέον, ακόμη και την ύστατη ώρα, ανύπαρκτη.
Η πολιτική της ΝΔ αποτελεί σπασμωδική αντίδραση αμοιβάδας στα δελτία των 8 και στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων και δεν έχει καμία σχέση με σχεδιασμό και σκοπιμότητα πλην ασφαλώς του στιγμιαίου εξωραϊσμού της εικόνας του μονάρχη, που αποτελεί και το τελευταίο της στήριγμα. Υπό την έννοια αυτή η μόνη αντιμετώπιση που της αξίζει, και πιστεύω η μόνη που μπορεί να αποδώσει πολιτικά, είναι η πλήρης απαξίωση. Όπως ισχυρίστηκα και παραπάνω οι απόπειρες κριτικής στις ενέργειες της ΝΔ εξυπηρετούν την προπαγάνδα της ακόμη και όταν η κριτική αυτή είναι σκληρή και πειστική στην κοινή γνώμη. Και αυτό διότι αυτό που ενδιαφέρει πρώτιστα τους Λούληδες του συστήματος είναι να πεισθεί ο κόσμος ότι ο Καραμανλής ασκεί στιβαρή διοίκηση. Εάν επιτύχουν σε αυτό πολύ λίγο τους ενδιαφέρει αν ο τρόπος με τον οποίο θα κριθεί ή διοίκηση αυτή θα είναι θετικός ή αρνητικός μια και γνωρίζουν ότι όταν η κουβέντα προχωρήσει στα τεχνικά ζητήματα δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να θολώσουν τα νερά και να ξεφύγουν μέσα από την σύγχυση που επικρατεί στον δημόσιο διάλογο. Σύγχυση που επιτείνεται και από την ασχετοσύνη των αντιπάλων και την γενική ροπή του πολιτικού μας συστήματος προς την εντυπωσιοθηρική τηλελαγνεία.

Τον Μάρτιο του 2008 είχα γράψει:

«»Η κατεπείγουσα ενασχόληση με το ασφαλιστικό ζήτημα είναι μόνο η πρεμιέρα του έργου που πρόκειται να παιχτεί το αμέσως επόμενο διάστημα με πρωταγωνιστή τον δήθεν αποφασισμένο γίγαντα της πολιτικής, τον δήθεν αμείλικτο διώκτη της διαφθοράς, τον δήθεν μεγάλο τιμονιέρη του λαού. Και με σκηνικό μερικά από τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν την χώρα. Ζητήματα που θα «λύνονται» όπως όπως, το ένα μετά το άλλο, με αφόρητη προχειρότητα, με κατεπείγοντα εκτρωματικά νομοθετήματα, με φασίζουσες συμπεριφορές και με πρωτόγονο πολιτικό κουτσαβακισμό. Στόχος; Η επανακαθιέρωση στην κοινή γνώμη ενός ημίθεου Καραμανλή που τα ξέρει όλα, που οδηγεί και εμπνέει, που τολμά εκεί που οι άλλοι δειλιάζουν και που εν τέλει όταν πρόκειται για το μέλλον αυτού του τόπου «δεν καταλαβαίνει κανέναν και τίποτε».

Ο αριθμός των πράξεων της παράστασης δεν είναι προκαθορισμένος και θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από τα αποτελέσματα των κυλιόμενων δημοσκοπήσεων. Όσο θα ξετυλίγεται το υπερθέαμα θα αντικρίζουμε εικόνες απείρου κάλους και σταδιακά θα αντιληφθούμε ότι η ο λήθαργος της Νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης, που τόσο κατηγορούσαμε, ήταν απείρως προτιμότερος και λιγότερο βλαπτικός για την χώρα από την αμιγώς επικοινωνιακών προσανατολισμών κινητικότητα της.»»

Όλο το κείμενο είναι εδώ:

http://ermippos.blogspot.com/2008/03/blog-post_18.html

Αν θέλεις διάβασε το.

1 12 2008
Στέλιος

Πολύς λόγος γίνεται για τα 28 δισ που «χαρίζει» το κράτος στις τράπεζες. Είναι όμως έτσι? Χαρίζουν όντως οι «κυβερνώντες» χρήματα με τα οποία θα μπορούσαν να αγοράσουν κι άλλους ψήφους ή βρήκαν μια ευκαιρία να αγοράσουν ψήφους ρημάζοντας τις τράπεζες?
Δεν προκαλεί άραγε εντύπωση η απροθυμία των τραπεζών να ενταχθούν στο σχάδιο και ο εκβιασμός των «κυβερνώντων» προς αυτές να ενταχθούν? Για να δούμε: Το σχέδιο αποτελείται απο τρία μέρη:
1. Παροχή εγγυήσεων 15 δισ για δάνεια (προσοχή: ΟΧΙ δάνεια) με το αζημίωτο: Προμήθεια από 0,5 έως 1,5%
2. Έκδοση ειδικών ομολόγων του δημοσίου για τις τράπεζες (πάλι με το αζημίωτο 0,5 -1%) για να μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν σαν εγγύηση και δανειστούν φθηνό χρήμα απο την ΕΚΤ.
3. Αγορά προνομιούχων μετοχών των τραπεζών απο το Δημόσιο ΜΕ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ 10%!!!! Είναι η μόνη περίπτωση που το δημόσιο δίνει χρήμα. Αλλά με 10%!!! Αφήστε με και ένα ρε παιδιά να τους δανείσω! Δηλ. δανείζεται το δημόσιο με 4,75% και δανείζει με 10% !!!!
Από παντού ‘κονομάει λοιπόν το δημόσιο. Ένεκα που η κρίσις κ.Πρόεδρε….
Πού βρίσκεται ο πιθανός κίνδυνος για τις τράπεζες τώρα?
Δείτε: Οι τράπεζες βλέποντας την ύφεση να έρχεται και προβλέποντας «κανόνια» στην αγορά και στις κατοικίες μαζεύτηκαν: Μείωσαν τις δανειοδοτήσεις και δίνουν πια δάνειο μόνο «στα σίγουρα». Αυτό δεν αρέσει στην κυβέρνηση. Τους αναγκάζει λοιπόν να δανειστούν (ΔΕΝ τους δίνει χρήμα) και να δανείσουν και στους πιθανά στο μέλλον αφερέγγυους (λόγω ύφεσης) πελάτες. Και βέβαια να επωμιστούν οι ίδιες την ζημία που θα προκύψει.
Όταν τα κανόνια της ύφεσης θα βροντάνε οι τράπεζες, εγκλωβισμένες για τα καλά, θα προσπαθούν να μετρήσουν τις ζημιές τους…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: