Χρωστάω; Πουλάω. Δεν αυτοκτονώ!

22 12 2009

Όλοι όσοι είναι στην αγορά (δεν εννοώ τους ΔΥ που κάνουν shopping στην Ερμού) αναγνωρίζουν ότι ο φετινός χειμώνας είναι από τους χειρότερους, και όλοι εκτιμούν ότι τα ακόμη χειρότερα έρχονται.

Είναι απόλυτα βέβαιο ότι πάρα πολλές επιχειρήσεις θα βρεθούν στο χείλος της αβύσσου και πολλές από αυτές θα κλείσουν. Το να κλείσει μια υγιής κατά τα άλλα επιχείρηση, επειδή βρέθηκε στη μέγγενη της κρίσης, είναι ζημιά μεγαλύτερη από το κεφάλαιο που κάηκε. Η κάθε επιχείρηση ενσωματώνει άυλη παραγωγική αξία· είναι το μομέντουμ που έχουν άνθρωποι που εργάζονται για καιρό μαζί (αυτό που μου αρέσει να ονομάζω «οργανωσιακή ενθαλπία») είναι η σχέση με τους προμηθευτές της και τα κανάλια πώλησης που παίρνουν χρόνο και κόπο να χτιστούν είναι η σιγουριά που παρείχε στους πελάτες της το να συνεργάζεσαι με κάποιον για καιρό κλπ. Όλα αυτά τα πράγματα, αν αύριο με κάποιο θαύμα η κρίση λήξει και άφθονο κεφάλαιο καταστεί ξανά διαθέσιμο, δεν μπορούν να αγοραστούν με χρήματα. Η βλάβη είναι μόνιμη.

Από την άλλη, εν μέσω κρίσης, η κυβέρνηση εναγωνίως αναζητά πηγές εσόδων, και απεργάζεται τρόπους να τραβήξει πόρους από την θνήσκουσα έτσι και αλλιώς αγορά.

Είναι σαν να προσπαθεί ένας ναυαγός να αντιμετωπίσει τον υποσιτισμό τρώγοντας το πόδι του.

Απορώ ειλικρινά γιατί από κανέναν δεν συζητιέται μια άλλη προφανής εναλλακτική: Αντί να βάλουμε ταφόπλακα στην πραγματική οικονομία, να πουλήσουμε δημόσια γη, για να εξοφλήσουμε (μεγάλο) μέρος του χρέους μας.

Το κράτος «έχει» στην «κατοχή» του πολύ μεγάλης έκτασης ακίνητη περιουσία. Ο τρόπος που την «διαχειρίζεται» και υπερασπίζεται από επιβουλές είναι γνωστός (εξ ου και τα εισαγωγικά στις προηγούμενες λέξεις). Είναι πόροι που λιμνάζουν και γίνονται βορά διάφορων επιτήδειων.

Σκέφτομαι ότι θα μπορούσε το κράτος να ανακοινώσει ότι προτίθεται να διαθέσει προς πώληση γη που του ανήκει προκειμένου να εξοφλήσει μέρος των χρεών. Θα αναλάμβανε την υποχρέωση να πολεοδομήσει την γη αυτή, ή καλύτερα, θα μπορούσε (με διεθνή διαγωνισμό) να την πουλήσει σε εταιρείες ανάπτυξης ακινήτων, που θα φρόντιζαν οι ίδιες να «κόψουν» οικόπεδα.

Στην γη αυτή θα οικοδομούνταν εξοχικές κατοικίες που θα διατίθεντο προς πώληση στην διεθνή αγορά, με την ελπίδα να προσελκύσουν εύπορους δυτικούς ή συνταξιούχους δυτικούς που θα ήθελαν να περνούν τον χειμώνα ή το σύνολο του έτους σε θερμότερα κλίματα.

Οφέλη: Εισροή κεφαλαίων για την ανάπτυξη νέων οικισμών με σκοπό την πώληση, αναθέρμανση (αν όχι έκρηξη) της οικοδομικής δραστηριότητας που αντανακλά σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, εισροή εισοδήματος από τους νέους ιδιοκτήτες (συντάξεις κλπ), εξόφληση μέρους τους χρέους και απαλλαγή από τους αντίστοιχους τόκους, έσοδα για το δημόσιο από την οικοδομική δραστηριότητα και από τους φόρους στην περιουσία (την ίδια ακίνητη περιουσία που σήμερα λιμνάζει εκτός αγοράς) κλπ.

Τέλος, είναι ενδιαφέρον ότι έτσι παρακάμπτουμε το πολιτικό πρόβλημα που έχει αναδείξει η κρίση σχετικά με το ποιος πρέπει να την πληρώσει. Μέχρι σήμερα το αφηρημένο «συννεφάκι» που λέγεται δημόσιο δανείζονταν, και τώρα που πρέπει να πληρώσει, παίζουμε την κολοκυθιά «γιατί εγώ και όχι αυτός». Με την πώληση πόρων του δημοσίου παραμένουμε στο ίδιο επίπεδο abstraction, πληρώνει ο αφηρημένος δανειζόμενος, και η προσωποποίηση παραμένει ασαφής. Ο καθένας θίγεται από την πώληση στον ίδιο βαθμό που θεωρητικά ωφελήθηκε από τον δανεισμό, στον βαθμό δηλαδή που θεωρεί ότι κάτι δημόσιο είναι και δικό του (καθόλου, if you ask me).

Μια τέτοια γενναία προσέγγιση, φυσικά με την κατάλληλη σχολαστικότητα και στο σκέλος της περικοπής των εσόδων, μπορεί να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία. Για να πω την αλήθεια όμως βλέποντας τον ΥΠΟΙΚ να ακονίζει το μαχαίρι του για να το μπήξει στην κάτισχνη σάρκα της πραγματικής οικονομίας, δεν είμαι αισιόδοξος.

Advertisements

Ενέργειες

Information

5 Σχόλια

22 12 2009
vasilis tsiknakos

Πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα η πρόταση σου Σπύρο, η οποία έχει το πλεονέκτημα της άμεση εισροής εσόδων. Δυστυχώς όμως αυτή η πρόταση έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την κρατικίστικη νοοτροπία της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτικών αλλά και των συμπολιτών μας, οπότε…..
Οπότε φόροι, φόροι, φόροι, ασχέτως αν αποτελούν το Νο 1 αντικίνητρο ανάπτυξης, με τις ολέθρειες συνέπειες που θα έχει αυτό για το μέλλον όλων μας (των δημοσίων υπαλλήλων συμπεριλαμβανομένων).

23 12 2009
Πάνος

Σπύρο,

πουλάμε όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για τον πωλητή. Τώρα είναι σα να βάζουμε ένα ξε- μπροστά στο «πουλάμε».

Το πρόβλημα δεν είναι στο να βρεθούν δανεικά. Αυτά θα βρεθούν, είτε από τους Κινέζους, είτε με εσωτερικό ομόλογο, είτε με τα έσοδα συναυλίας όπου θα τραγουδήσει (ραπ) ο ΓΑΠ.

Το πρόβλημα είναι πως θα σουλουπωθεί το κράτος, ώστε να λειτουργεί (παραγωγικά) με βάση τους πόρους που είναι διαθέσιμοι γι’ αυτή τη λειτουργία – ώστε να μπορέσουν να κάνουν και οι επιχειρήσεις τη δουλειά τους.

23 12 2009
joe

To πρόβλημα δυστυχώς είναι και το πως θα βρεθούν δανεικά! Ακόμη και το εσωτερικό ομόλογο για το οποίο γίνεται λόγος δεν αποτελεί ουσιαστική λύση με δεδομένα τα χαμηλα επίπεδα αποταμίευσης στην Ελλάδα (άσε που εγώ προσωπικά δεν θα δάνειζα στο ελληνικό δημόσιο, και φαντάζομαι και πολλοί άλλοι…)Το δε κόστος δανεισμού, με το spread να έχει φτάσει στα ύψη (κάπου είδα ότι ξεπεράσαμε και το Καζαξτάν!)- θα εκτινάξει ακόμη περισσότερο το δημόσιο χρέος.
Ναι καλύτερα θα ήταν να πουλούσαμε σε ευνοικές συνθήκες αλλά δυστυχώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και κάτι πρέπει να κάνουμε για να αποσοβήσουμε τα χειρότερα που έρχονται άμεσα.

24 12 2009
Σπύρος Ντόβας

@Βασίλη,
δεν είμαι αισιόδόξος ότι μπορεί να υιοθετηθεί μια τέτοια προσέγγιση, αλλά, διάολε, ας συζητηθεί.
Ο οποιοσδήποτε πολίτης βρισκόνταν στην ίδια θέση που βρίσκεται το δημόσιο θα εξέταζε αυτή την εναλλακτική του (αν την είχε), εμείς επιμένουμε να παίζουμε την κολοκυθιά.

@Πάνος,
πρόκειται για δύο ανεξάρτητα μεταξύ τους πράγματα (εξαρτώνται μόνο στον βαθμό που καθορίζουν την αξιοπιστία του ασκούντος την πολιτική). Συμμάζεμα από την μία, ναι, εννοείται, αλλά από μόνο του δεν φτάνει. Κανείς δεν πονάει τα 13 δις που θα πληρώσουμε για τόκους το 2010; Πεταμένα λεφτά και παράλληλα σημαντικοί πόροι (δημόσια γη) εκτός οικονομίας και αφαίμαξη μέσω φόρων και της τελευταίου ίχνους ζωτικότητας που μπορεί να εμφανίζει η πραγματική οικονομία. Καθαρή αυτοκτονία αν θες την άποψή μου

@joe,
ακριβώς!

21 03 2010
zoros

Μήπως όμως αν αρχίσουμε να πουλάμε μαζικά δημόσια γη, τελικά συντριβούν συνολικά οι αξίες των ακινήτων στην Ελλάδα και χάσουμε όλοι μας λεφτά?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: