Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται

30 08 2015

Ωσάν να μην μας έφτανε η φοροκαταιγίδα, φαίνεται ότι σύντομα θα βρεθούμε προ μιας απείρως πιο ανυπόφορης προοπτικής.

Διαβάζω εδώ ότι με την ευκαιρία της αυξημένης χρήσης των πιστωτικών καρτών λόγω capital controls, γίνονται σκέψεις και ίσως σχέδια για το δραστικό περιορισμό ή και απάλειψη των μετρητών από την οικονομία.

Τελικός στόχος είναι η εφορία να γνωρίζει ΚΑΘΕ συναλλαγή που κάνει ο ΚΑΘΕ ένας με ΚΑΘΕ άλλον ώστε να περιοριστεί η φοροδιαφυγή.

Το πλήγμα στην ιδιωτικότητα είναι προφανές.

Και είναι τέτοια η φύση της ιδιωτικότητας που η διάρρηξή της είναι αναντίστρεπτη. Οι οικονομικές συναλλαγές μεταξύ των ανθρώπων αντανακλούν τις προτιμήσεις τους στο προσωπικό, κοινωνικό και πολιτικό πεδίο.

Τα βιβλιοπωλεία από τα οποία αγοράζω βιβλία, τα eshop από τα οποία ψωνίζω προϊόντα, τις διευκολύνσεις που μπορεί να κάνω σε συγγενείς οι φίλους που είναι σε ανάγκη, η οικονομική βοήθεια που δίνω σε πολιτικά κόμματα ή κοινωνικές οργανώσεις, όλες αυτές οι συναλλαγές μιλούν για εμένα περισσότερο από τα λόγια μου.

Όλη αυτή η πληροφορία, συγκεντρωμένη, για τις συναλλαγές όλων μας είναι αδιανόητα πολύτιμη και άρα πρόσφορη για πώληση από αυτούς που την ελέγχουν.

Μην ξεχνάμε ότι μέσα από την ΓΓΠΣ διέρρεαν ανάλογα δεδομένα επί πληρωμή για 12 χρόνια (και κανείς δεν την πλήρωσε παρά οι ίδιοι οι  θιγόμενοι φορολογούμενοι με πρόστιμο που επιβλήθηκε στην κρατική ΓΓΠΣ!).

Άπαξ και τα στοιχεία διαρρεύσουν, η ζημιά δεν διορθώνεται. Γι’ αυτό η προάσπιση της ιδιωτικότητας είναι σημαντικότερη από ας πούμε τις προφυλάξεις που παίρνουμε απέναντι σε ληστές, την λεία των οποίων μπορούμε θεωρητικά να αναπληρώσουμε στο μέλλον.

Τα προσωπικά μας στοιχεία είναι μια «λεία» που δεν πρέπει κατ’ αρχήν να υπάρξει διαθέσιμη προς αρπαγή.

Δευτερευόντως μόνο, έχει ενδιαφέρον να αναλογιστούμε και τι έχουμε να κερδίσουμε από το προτεινόμενο μέτρο.

Δυστυχώς σε κράτη σαν το δικό μας, η ωφέλεια εξαρτάται από το ποιος είσαι. Ας σκεφτεί ο καθένας για τον εαυτό του αν θεωρεί ότι η εφορία λειτουργεί υπέρ του ή εναντίον του. Αν το κράτος το οποίο σιτίζεται μέσα από τον εισπρακτικό μηχανισμό λειτουργεί υπέρ του ή εναντίον του. Για την ευημερία ποιου καλούμαστε να παραιτηθούμε της ιδιωτικότητάς μας.

Γνώμη μου είναι ότι, οσαδήποτε τα πιθανά ωφέλη, η αξία της ιδιωτικότητας είναι μεγαλύτερη και είμαι έτοιμος, ζωσμένος τα bitcoins μου να βγω στο «αντάρτικο» αν το μέτρο προχωρήσει.

Αλλά ακόμα και αν το θέμα μπει σε μια βάση κόστους/ωφέλους, το Ελληνικό Δημόσιο έχει πάρα πολύ δρόμο εξορθολογισμού και αναδιάρθρωσης να διανύσει πριν μπορέσει να βρεθεί σε θέση να αξιώσει από τους πολίτες να παραιτηθούν από τόσο θεμελιώδη δικαιώματα.

Advertisements




Το δόγμα της Κλάιν

5 02 2012

Σε μια βόλτα μου στο κέντρο κατά τις διακοπές των Χριστουγέννων, έπαθα ΣΟΚ από το εμβαδόν που καταλάμβανε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων το «Δόγμα του Σοκ» της Ναόμι Κλάιν. Παράλληλα, σε διάφορες περιστάσεις, φίλοι ή και άνθρωποι που μόλις έχω γνωρίσει επιλέγουν αυτό το βιβλίο ως θέμα για να ανοίξουμε συζήτηση. Εντάξει, δεν είναι και μεγάλη έκπληξη να επιτυγχάνει στη χώρα του Λιακόπουλου ένα δήθεν ερευνητικό βιβλίο που «τεκμηριώνει» μια θεωρία συνωμοσίας, ειδικά στις δύσκολες μέρες που ζούμε. Αλλά μιας και πλασάρεται ως προϊόν δημοσιογραφικής δουλειάς, ο αντίλογος προς αυτό είναι επιβεβλημένος.

Από το 2007 που εξεδόθη, επαρκής κριτική του έχει ασκηθεί στην Αγγλική γλώσσα, κριτική που δεν είναι διαθέσιμη στα Ελληνικά. Αν ψάξετε με «Δόγμα του Σοκ» στο google, θα δείτε 375.000 αποτελέσματα, ελάχιστα από τα οποία αφορούν αντίλογο, μιας και η μόνη (γνωστή σε μένα) δημοσιευμένη κριτική είναι αυτή του Αριστείδη Χατζή στο Books Journal (Οκτ. 2011) (pdf).

Νομίζω ότι αξίζει να υπάρξουν περισσότερες πηγές αντιλόγου στα Ελληνικά για τον καλόπιστο Έλληνα αναγνώστη.

Νωρίτερα, και πολύ εκτενέστερα έχει ασχοληθεί και κατά την άποψή μου έχει καταρρίψει το «Δόγμα του Σοκ» ο Johan Norberg, από το Ινστιτούτο Cato, εκδίδοντας το paper «The Klein Doctrine, The rise of disaster polemics». Εδώ το πρωτότυπο. Στο επόμενο video από το ReasonTV συνοψίζει τα κύρια σημεία της κριτικής του σε 9 λεπτά.

Μαζί με τον Νίκο Χαραλάμπους, αποφασίσαμε να το μεταφράσουμε στα Ελληνικά. Στην προσπάθεια συνέδραμαν αποφασιστικά ο Δημήτρης Σταύρου και ο Στέφανος Αθανασιάδης. Παρακάτω το παραθέτω σε scribd αλλά και ελεύθερο κείμενο. Ελπίζω να γίνει έναυσμα για μια παραγωγική συζήτηση.

 

Το Δόγμα της Κλάιν

Η Άνοδος της Ρητορικής της Καταστροφής

του Johan Norberg

 

 

πρωτότυπο κείμενο: http://www.cato.org/pubs/bp/bp102.pdf

Μετάφραση στα Ελληνικά:

Σπύρος Ντόβας,  Νίκος Χαραλάμπους

 

 

Επιτελική Σύνοψη

Το βιβλίο «Το Δόγμα του Σοκ» της Ναόμι Κλάιν υποτίθεται ότι αποτελεί μια αποκάλυψη της ανάλγητης φύσης του Καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς και του κορυφαίου πρόσφατου υποστηρικτή του, του Μίλτον Φρήντμαν. Η Κλάιν υποστηρίζει ότι ο Καπιταλισμός πάει χέρι-χέρι με την απολυταρχία και τη βαρβαρότητα και ότι δικτάτορες και άλλες μοχθηρές πολιτικές φυσιογνωμίες επωφελούνται από τα «Σοκ» – καταστροφές δηλαδή, φυσικές ή κατασκευασμένες – για να αυξήσουν την εξουσία τους και να εφαρμόσουν αντιδημοφιλείς μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση της ελεύθερης αγοράς. Η Κλάιν αναφέρει τη Χιλή υπό το στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ, τη Βρετανία υπό τη Μάργκαρετ Θάτσερ, την Κίνα κατά τη διάρκεια της κρίσης της πλατείας ΤιενΑνΜεν και το συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ιράκ ως παραδείγματα αυτής της διαδικασίας.

Η ανάλυση της Κλάιν είναι απελπιστικά ελαττωματική,  ουσιαστικά σε όλα τα επίπεδα. Τα ίδια τα λόγια του Φρήντμαν τον αναδεικνύουν σε υποστηρικτή της Ειρήνης, της Δημοκρατίας και των Ατομικών Δικαιωμάτων. Υποστήριξε ότι οι σταδιακές οικονομικές μεταρρυθμίσεις είναι συχνά προτιμότερες από τις απότομες και ότι οι πολίτες θα πρέπει να είναι πλήρως ενημερωμένοι σχετικά με αυτές, ώστε να προετοιμαστούν καλύτερα εκ των προτέρων. Επιπλέον, ο Φρήντμαν καταδίκασε το καθεστώς Πινοσέτ και αντιτάχθηκε στον πόλεμο του Ιράκ.

Τα ιστορικά παραδείγματα της Κλάιν επίσης καταρρέουν αν εξεταστούν λεπτομερειακά. Για παράδειγμα, η Κλάιν ισχυρίζεται ότι η καταστολή στην Πλατεία Τιεν-Αν-Μεν είχε σκοπό να συντρίψει την αντίθεση στις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, όταν στην πραγματικότητα, είχε ως αποτέλεσμα το πάγωμα της απελευθέρωσης για χρόνια. Επίσης υποστηρίζει ότι η Θάτσερ χρησιμοποίησε τον πόλεμο στα Φώκλαντς ως κάλυψη για τις αντιδημοφιλείς οικονομικές της πολιτικές, ενώ στην πραγματικότητα αυτές οι οικονομικές πολιτικές απολάμβαναν ισχυρή λαϊκή στήριξη.

Ούτε με τις ευρύτερες εμπειρικές διαπιστώσεις της η Κλάιν τα καταφέρνει καλύτερα. Οι έρευνες σχετικά με τις πολιτικές και οικονομικές ελευθερίες αποκαλύπτουν ότι τα λιγότερο ελεύθερα πολιτικά καθεστώτα τείνουν να ανθίστανται στην απελευθέρωση των αγορών, ενώ εκείνα τα κράτη με περισσότερες πολιτικές ελευθερίες τείνουν να επιδιώκουν και τις οικονομικές ελευθερίες.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





«Η Πολιτική νίκησε τις Αγορές»…

24 07 2011

Η Πολιτική νίκησε τις Αγορές τόσο, όσο η Πλαστική Χειρουργική νικάει τον Χρόνο.





Προσφορές, υπάρχουν μόνο…

20 05 2010

…στις ανοικτές αγορές!





‘Ωρα για συνταγματικό STOP στη ληστεία των βρεφών

26 04 2010

Διάβασα με μεγάλη χαρά το άρθρο της κ. Ντόρας Μπακογιάννη στην Κυριακάτικη Καθημερινή, όπου εισηγείται την συνταγματική καθιέρωση ορίου στη δημοσιονομική επέκταση (λέγε με «έλλειμα προϋπολογισμού»). Εντάξει, θα προτιμούσα να μιλούσε καθαρά για απαγόρευση των ελλειματικών προϋπολογισμών, αλλά ΟΚ, από προβεβλημένο πολιτικό στέλεχος που πρωτοβάζει το θέμα στην ευρύτερη  δημόσια συζήτηση  είναι αναμενόμενο  οι διατυπώσεις να είναι «ευέλικτες».

Πάντα απορούσα με το θράσσος κυρίως του ΣΥΝ (Αλαβάνος κ’ Σια) αλλά και ενός σημαντικού κομματιού του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι επίτιθονταν στην συνθήκη του Μάαστριχτ και το 3% όριο ελλείματος που έθετε, συσχετίζοντας το ύψος του ελλείματος με την «προοδευτικότητα» της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής.

Τώρα, το τι «προοδευτικό» υπάρχει στο να επιτίθεσαι στην  de facto πλέον αδύναμη κοινωνική ομάδα, δηλ. τα νήπια τα βρέφη και τα αγέννητα παιδιά,  χρεώνοντάς τα για να εξασφαλίσεις την σημερινή σου βολή, ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν (ίσως και κανείς δεν τους ρώτησε).

Για μένα είναι προφανώς μια ΑΧΡΕΙΑ πολιτική.

Και είναι και μια ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΗ πολιτική, γιατί αντί να επιτεθεί στον «ταξικό της εχθρό» για να εξασφαλίσει τους πόρους για μεγαλύτερες δημόσιες δαπάνες, προτιμά να τους κλέβει από τα παιδιά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Χρωστάω; Πουλάω. Δεν αυτοκτονώ!

22 12 2009

Όλοι όσοι είναι στην αγορά (δεν εννοώ τους ΔΥ που κάνουν shopping στην Ερμού) αναγνωρίζουν ότι ο φετινός χειμώνας είναι από τους χειρότερους, και όλοι εκτιμούν ότι τα ακόμη χειρότερα έρχονται.

Είναι απόλυτα βέβαιο ότι πάρα πολλές επιχειρήσεις θα βρεθούν στο χείλος της αβύσσου και πολλές από αυτές θα κλείσουν. Το να κλείσει μια υγιής κατά τα άλλα επιχείρηση, επειδή βρέθηκε στη μέγγενη της κρίσης, είναι ζημιά μεγαλύτερη από το κεφάλαιο που κάηκε. Η κάθε επιχείρηση ενσωματώνει άυλη παραγωγική αξία· είναι το μομέντουμ που έχουν άνθρωποι που εργάζονται για καιρό μαζί (αυτό που μου αρέσει να ονομάζω «οργανωσιακή ενθαλπία») είναι η σχέση με τους προμηθευτές της και τα κανάλια πώλησης που παίρνουν χρόνο και κόπο να χτιστούν είναι η σιγουριά που παρείχε στους πελάτες της το να συνεργάζεσαι με κάποιον για καιρό κλπ. Όλα αυτά τα πράγματα, αν αύριο με κάποιο θαύμα η κρίση λήξει και άφθονο κεφάλαιο καταστεί ξανά διαθέσιμο, δεν μπορούν να αγοραστούν με χρήματα. Η βλάβη είναι μόνιμη.

Από την άλλη, εν μέσω κρίσης, η κυβέρνηση εναγωνίως αναζητά πηγές εσόδων, και απεργάζεται τρόπους να τραβήξει πόρους από την θνήσκουσα έτσι και αλλιώς αγορά.

Είναι σαν να προσπαθεί ένας ναυαγός να αντιμετωπίσει τον υποσιτισμό τρώγοντας το πόδι του.

Απορώ ειλικρινά γιατί από κανέναν δεν συζητιέται μια άλλη προφανής εναλλακτική: Αντί να βάλουμε ταφόπλακα στην πραγματική οικονομία, να πουλήσουμε δημόσια γη, για να εξοφλήσουμε (μεγάλο) μέρος του χρέους μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Χαμένος από χέρι

4 10 2009

Τελικά έριξα λευκό.

Μέσα στο παραβάν το αποφάσισα. Κοίταξα τα ψηφοδέλτια που μου έδωσαν, σε κανένα δεν είδα ένα ικανοποιητικό κομμάτι του εαυτού μου, και μιας και δεν είμαι αντισυστημικός, η μόνη συνεπής στάση που μου έμεινε ήταν το «none of the above».

Ωραίο πράγμα η συνέπεια, το ορθολογιστικό μέρος του εαυτού μου (μάλλον πλειοψηφικό) με συνεχάρη και αναπαύθηκε αυτάρεσκα για να πάρει σειρά το συναισθηματικό μου μέρος, το οποίο, έτσι και αλλιώς ως μη αρμόδιο για να επιδοκιμάζει ή να αποδοκιμάζει τις επιλογές μου,  εγκατέστησε έναν τόνο θλίψης ο οποίος με συντρόφευσε διακριτικά κατά το υπόλοιπο της ημέρας αλλά μεγεθύνθηκε και ουσιαστικά με κατέλαβε όταν είδα τις πρώτες εικόνες ΠΑΣΟΚτσήδων να πανηγυρίζουν εκστατικοί. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »