Προσφορές, υπάρχουν μόνο…

20 05 2010

…στις ανοικτές αγορές!

Advertisements




‘Ωρα για συνταγματικό STOP στη ληστεία των βρεφών

26 04 2010

Διάβασα με μεγάλη χαρά το άρθρο της κ. Ντόρας Μπακογιάννη στην Κυριακάτικη Καθημερινή, όπου εισηγείται την συνταγματική καθιέρωση ορίου στη δημοσιονομική επέκταση (λέγε με «έλλειμα προϋπολογισμού»). Εντάξει, θα προτιμούσα να μιλούσε καθαρά για απαγόρευση των ελλειματικών προϋπολογισμών, αλλά ΟΚ, από προβεβλημένο πολιτικό στέλεχος που πρωτοβάζει το θέμα στην ευρύτερη  δημόσια συζήτηση  είναι αναμενόμενο  οι διατυπώσεις να είναι «ευέλικτες».

Πάντα απορούσα με το θράσσος κυρίως του ΣΥΝ (Αλαβάνος κ’ Σια) αλλά και ενός σημαντικού κομματιού του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι επίτιθονταν στην συνθήκη του Μάαστριχτ και το 3% όριο ελλείματος που έθετε, συσχετίζοντας το ύψος του ελλείματος με την «προοδευτικότητα» της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής.

Τώρα, το τι «προοδευτικό» υπάρχει στο να επιτίθεσαι στην  de facto πλέον αδύναμη κοινωνική ομάδα, δηλ. τα νήπια τα βρέφη και τα αγέννητα παιδιά,  χρεώνοντάς τα για να εξασφαλίσεις την σημερινή σου βολή, ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν (ίσως και κανείς δεν τους ρώτησε).

Για μένα είναι προφανώς μια ΑΧΡΕΙΑ πολιτική.

Και είναι και μια ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΗ πολιτική, γιατί αντί να επιτεθεί στον «ταξικό της εχθρό» για να εξασφαλίσει τους πόρους για μεγαλύτερες δημόσιες δαπάνες, προτιμά να τους κλέβει από τα παιδιά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Το «We Don’t Pay for Your Crisis» στην σωστή του βάση:

22 04 2010

...»Σε ό,τι αφορά τη φημολογία περί επερχόμενων μειώσεων των εισοδημάτων στον ιδιωτικό τομέα, ο κ. Δασκαλόπουλος μίλησε για παραφιλολογία, επισημαίνοντας πως «η δημόσια και όχι η ιδιωτική οικονομία βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης».

Τασσόμενος ξεκάθαρα κατά της μείωσης μισθών πρόσθεσε: «Δεν είναι λογικό οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα να πληρώσουν την ασωτία των συντεχνιών του δημόσιου τομέα και του πελατειακού συστήματος. Ο ιδιωτικός τομέας έχει τρόπους να ξαναβρεί τον δρόμο προς την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη χωρίς να μειωθεί το εισόδημα των εργαζομένων του. Κι αυτό είναι κάτι που οι Βρυξέλλες και το ΔΝΤ μπορούν να καταλάβουν».

Από εδώ:  http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1805685





…be thankful I don’t take it all…

31 12 2009

Let me tell you how it will be;

There’s one for you, nineteen for me.

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

Should five per cent appear too small,

Be thankful I don’t take it all.

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

(if you drive a car, car;) – I’ll tax the street;

(if you try to sit, sit;) – I’ll tax your seat;

(if you get too cold, cold;) – I’ll tax the heat;

(if you take a walk, walk;) – I’ll tax your feet.

Taxman!

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

Don’t ask me what I want it for, (ah-ah, mister Wilson)

If you don’t want to pay some more. (ah-ah, mister heath)

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

Now my advice for those who die, (taxman)

Declare the pennies on your eyes. (taxman)

‘Cause I’m the taxman,

Yeah, I’m the taxman.

And you’re working for no one but me.

Taxman!





Χρωστάω; Πουλάω. Δεν αυτοκτονώ!

22 12 2009

Όλοι όσοι είναι στην αγορά (δεν εννοώ τους ΔΥ που κάνουν shopping στην Ερμού) αναγνωρίζουν ότι ο φετινός χειμώνας είναι από τους χειρότερους, και όλοι εκτιμούν ότι τα ακόμη χειρότερα έρχονται.

Είναι απόλυτα βέβαιο ότι πάρα πολλές επιχειρήσεις θα βρεθούν στο χείλος της αβύσσου και πολλές από αυτές θα κλείσουν. Το να κλείσει μια υγιής κατά τα άλλα επιχείρηση, επειδή βρέθηκε στη μέγγενη της κρίσης, είναι ζημιά μεγαλύτερη από το κεφάλαιο που κάηκε. Η κάθε επιχείρηση ενσωματώνει άυλη παραγωγική αξία· είναι το μομέντουμ που έχουν άνθρωποι που εργάζονται για καιρό μαζί (αυτό που μου αρέσει να ονομάζω «οργανωσιακή ενθαλπία») είναι η σχέση με τους προμηθευτές της και τα κανάλια πώλησης που παίρνουν χρόνο και κόπο να χτιστούν είναι η σιγουριά που παρείχε στους πελάτες της το να συνεργάζεσαι με κάποιον για καιρό κλπ. Όλα αυτά τα πράγματα, αν αύριο με κάποιο θαύμα η κρίση λήξει και άφθονο κεφάλαιο καταστεί ξανά διαθέσιμο, δεν μπορούν να αγοραστούν με χρήματα. Η βλάβη είναι μόνιμη.

Από την άλλη, εν μέσω κρίσης, η κυβέρνηση εναγωνίως αναζητά πηγές εσόδων, και απεργάζεται τρόπους να τραβήξει πόρους από την θνήσκουσα έτσι και αλλιώς αγορά.

Είναι σαν να προσπαθεί ένας ναυαγός να αντιμετωπίσει τον υποσιτισμό τρώγοντας το πόδι του.

Απορώ ειλικρινά γιατί από κανέναν δεν συζητιέται μια άλλη προφανής εναλλακτική: Αντί να βάλουμε ταφόπλακα στην πραγματική οικονομία, να πουλήσουμε δημόσια γη, για να εξοφλήσουμε (μεγάλο) μέρος του χρέους μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Το outsourcing είναι η λύση

10 12 2009

Παρακαλώ να μου εξηγηθεί ποιο είναι το όφελος για τον πολίτη – δημότη* από την αποκομιδή σκουπιδιών από Δημοσίους Υπαλλήλους, αντί εταιρειών που θα αναλάμβαναν το ίδιο έργο κατόπιν διαγωνισμού και με strict SLAs και ρήτρες, που οι ίδιοι οι δημότες, μέσα από τις καταγγελίες τους, θα βοηθούσαν τον Δήμο να ελέγξει.

Τα αρνητικά από τον εγκλωβισμό μας σε μια ακόμη συντεχνία τα βλέπουμε αυτές τις μέρες στους δρόμους γύρω μας.

*Ειδικά μητροπολιτικών περιοχών όπως η Αττική

ΥΓ: Η φώτο (περσινή τέτοιες μέρες – τι σύμπτωση!) από εδώ





Χαμένος από χέρι

4 10 2009

Τελικά έριξα λευκό.

Μέσα στο παραβάν το αποφάσισα. Κοίταξα τα ψηφοδέλτια που μου έδωσαν, σε κανένα δεν είδα ένα ικανοποιητικό κομμάτι του εαυτού μου, και μιας και δεν είμαι αντισυστημικός, η μόνη συνεπής στάση που μου έμεινε ήταν το «none of the above».

Ωραίο πράγμα η συνέπεια, το ορθολογιστικό μέρος του εαυτού μου (μάλλον πλειοψηφικό) με συνεχάρη και αναπαύθηκε αυτάρεσκα για να πάρει σειρά το συναισθηματικό μου μέρος, το οποίο, έτσι και αλλιώς ως μη αρμόδιο για να επιδοκιμάζει ή να αποδοκιμάζει τις επιλογές μου,  εγκατέστησε έναν τόνο θλίψης ο οποίος με συντρόφευσε διακριτικά κατά το υπόλοιπο της ημέρας αλλά μεγεθύνθηκε και ουσιαστικά με κατέλαβε όταν είδα τις πρώτες εικόνες ΠΑΣΟΚτσήδων να πανηγυρίζουν εκστατικοί. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »