Με τον Καπιταλισμό για τον Σοσιαλισμό!

7 10 2007

Ή αλλιώς: ένας καλύτερος δρόμος για να φτάσουμε στο ίδιο σημείο (μόνον όμως αν πραγματικά το θέλουμε)

Κατ’αρχήν, ορισμοί (από την wikipedia):

Capitalism generally refers to an economic system in which the means of production are all or mostly privately[1][2] owned and operated for profit, and in which investments, distribution, income, production and pricing of goods and services are determined through the operation of a market economy.

Socialism refers to a broad array of doctrines or political movements that envisage a socio-economic system in which property and the distribution of wealth are subject to control by the community[1] for the purposes of increasing social and economic equality and cooperation.

Μα πως είναι δυνατόν, θα πει κάποιος, ένα σύστημα στο οποίο η οικονομική δραστηριότητα έχει ως μόνο σκοπό το κέρδος, να μπορεί να οδηγήσει σε έλεγχο των μέσων παραγωγής από την «κοινότητα» προκειμένου να αυξηθεί η κοινωνική και οικονομική ισότητα και συνεργασία? Και όμως, γίνεται.

Αρκεί πραγματικά να το θέλουμε.

Φαίνεται αυταπόδεικτο ότι ο ιδιοκτήτης των παραγωγικών μέσων, ελέγχει την παραγωγή. Στην ουσία αυτό δεν είναι ακριβές. Ο ιδιοκτήτης των παραγωγικών μέσων ελέγχει μόνον εκείνες τις παραμέτρους της παραγωγής για τις οποίες ο καταναλωτής δεν μπορεί να γνωρίζει. Αν φτιάχνει γιαούρτια π.χ., πράγματι ο ιδιοκτήτης της γιαουρτοβιομηχανίας ορίζει το μέγεθος και την σύσταση της εργατικής του δύναμης, τις εργασιακές συνθήκες, τον τύπο των μηχανών που θα χρησιμοποιήσει, τον βαθμό στον οποίο θα επιλέξει να συμμορφωθεί με την περιβαλλοντική νομοθεσία (αναλαμβάνοντας τα σχετικά ρίσκα) κλπ. Αντίθετα έχει μικρή δυνατότητα να καθορίσει το τελικό προϊόν σε ότι αφορά την γεύση, την συσκευασία και την τιμή. Έχει βέβαια το δικαίωμα να προσπαθήσει να εισάγει νέες γεύσεις ή νέες συσκευασίες με διαφορετικές τιμές, τελικά όμως θα καταλήξει να πουλά μόνον εκείνα τα προϊόντα που οι καταναλωτές (δηλαδή εμείς) έχουμε επιβραβεύσει αγοράζοντάς τα. Τελικά δηλαδή ο ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής δρα ως ένας μετασχηματιστής των παραγωγικών πόρων προκειμένου να παραχθούν τα προϊόντα που επιθυμούν οι καταναλωτές (και όχι αναγκαστικά ο ίδιος).

Ωστόσο, ακόμη και έτσι, ο ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής παραμένει πολύ σημαντικός παράγων, καθώς η ίδια η παραγωγική διαδικασία (ανεξαρτήτως προϊόντος) την οποία ελέγχει καθορίζει την ευημερία ή την δυστυχία πάρα πολλών ανθρώπων: Ο τρόπος με τον οποίον θα παραχθεί το ζητούμενο από τους καταναλωτές προϊόν μπορεί να βλάπτει το περιβάλλον, μπορεί να θέτει σε κίνδυνο τους εργαζόμενους, μπορεί να οδηγεί τους εργαζόμενους σε μιζέρια, μπορεί να στηρίζει χούντες κ.ο.κ. Το δυστυχές είναι ότι ένας παραγωγός που μας προσφέρει ένα προϊόν έχοντας επιφέρει τόσα δεινά στο περιβάλλον και τους ανθρώπους, επιβραβεύεται από εμάς τους καταναλωτές μέσω της αγοράς του.

Ο κλασικός τρόπος με τον οποίον οι κοινωνίες έχουν προσπαθήσει να ρυθμίσουν το τι συμβαίνει «πίσω από την κουρτίνα» είναι η κρατική παρέμβαση. Έχοντας εξουσιοδοτήσει το κράτος να «επιτηρεί» τις παραγωγικές πρακτικές, εμείς ως καταναλωτές έχουμε στην ουσία «νίψει τας χείρας μας». Αφού το κράτος είναι υπεύθυνο για τον έλεγχο, εμείς μπορούμε να θεωρούμε ότι οτιδήποτε φθάνει στο ράφι έχει παραχθεί με αποδεκτό τρόπο (άσχετα αν οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε αν η σχετική νομοθεσία είναι επαρκής σύμφωνα με τα προσωπικά μας κριτήρια, και, ακόμη περισσότερο, αν επιβάλλεται αποτελεσματικά). Τα αποτελέσματα αυτής της προσέγγισης είναι νομίζω απογοητευτικά. Το περιβάλλον συνεχίζει να επιβαρύνεται, τα εργατικά ατυχήματα δεν μειώνονται, η εργασιακή ζωή για τους περισσότερους είναι ένα μαρτύριο, η σχέση απολαβών γυναικών/ανδρών παραμένει κάτω από το 80% και καλύτερα ας μην μιλήσουμε για τις εργασιακές ευκαιρίες των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Πάνω σε ποια βάση επιμένουμε να αναθέτουμε στο κράτος να κάνει αυτή την δουλειά, ζητώντας μάλιστα να διευρύνει τις αρμοδιότητές του?

Αν η κοινωνία πραγματικά ενδιαφέρεται για αυτά τα θέματα θα πρέπει να αναλάβει πρωτογενή δράση: Καταλήγω ότι ο πιο άμεσος και αποτελεσματικός έλεγχος επί των παραγωγών είναι αυτός που ασκούν οι καταναλωτές. Μέχρι σήμερα καλούνταν να επιλέξουν προϊόν με βάση τα χαρακτηριστικά του και την τιμή του. Η τεχνολογική πρόοδος και η ευκολία στην διακίνηση της πληροφορίας θα μας επιτρέψει πολύ σύντομα να μπορούμε να χρησιμοποιούμε έναν αυξημένο αριθμό κριτηρίων που περιλαμβάνει και τις παραμέτρους της παραγωγής. Αρκεί και οι πληροφορίες που αφορούν αυτά τα κριτήρια να τίθενται υπόψιν μας την στιγμή που παίρνουμε την απόφαση της αγοράς. Για να τεθούν υπόψιν μας όμως, θα πρέπει να τα απαιτήσουμε.

Πριν από όχι και τόσο πολλά χρόνια η θερμιδική αξία και η σύσταση δεν αναγράφονταν στις συσκευασίες τροφίμων. Σήμερα σχεδόν όλες έχουν αυτή την πληροφορία. Πολύς κόσμος δεν αγοράζει ένα προϊόν αν αυτό δεν αναφέρει πόσες θερμίδες περιέχει και ποια είναι η σύστασή του. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει και νόμος που να το επιβάλει, πιστεύω όμως ότι ακόμα και αν υπάρχει και καταργηθεί σήμερα, σχεδόν κανένας παραγωγός δεν θα το αφαιρέσει από τις συσκευασίες του. Η αυξημένη ευαισθησία των καταναλωτών σε τέτοια θέματα τους το επιβάλει πολύ πιο αποτελεσματικά από οποιονδήποτε νόμο.

Πιστεύω και ελπίζω ότι δεν αργεί ο καιρός κατά τον οποίον τα προϊόντα που αγοράζουμε θα φέρουν επάνω τους εκτός από την τιμή και «κοινωνικά» και «περιβαλλοντικά» πιστοποιητικά εκδιδόμενα από ανεξάρτητους αξιολογητές. Πιστοποιητικά τα οποία, κατά τα πρότυπα του ISO, δεν θα εγγυώνται μόνον για τον τελικό παραγωγό-μεταποιητή αλλά και για όλη την αλυσίδα των προμηθευτών του μέχρι πίσω στον αρχικό πρωτογενή παραγωγό.

Ανυπομονώ να δω ενδείξεις επί των προϊόντων όπως: «οι εργαζόμενες μας απολαμβάνουν 9 μήνες μητρικής αδείας μετ’ αποδοχών»,

ή: «Το 5% των εργαζομένων μας είναι άτομα με κινητικά προβλήματα»

ή: «Το 50% των κερδών μας διατίθεται στους εργαζόμενους μας»

ή: «Η εταιρεία μας ανήκει στο top 20 των εταιρειών στις οποίες κάποιος θα ήθελε να εργάζεται»

ή: «Inspected by Greenpeace» (ή οποίον άλλον περιβαλλοντολογικό οργανισμό)

Επίσης πιστεύω και ελπίζω ότι δεν απέχουμε πολύ από τον καιρό που η ένδειξη αυτή δεν θα βρίσκεται επί του προϊόντος, αλλά θα προσφέρεται στον ενδιαφερόμενο καταναλωτή online από τον ανεξάρτητο συμβουλευτικό οργανισμό της επιλογής του, σκανάροντας το προϊόν που τον ενδιαφέρει με το PDA του και λαμβάνοντας πίσω ένα «κοινωνικό» ή/και «περιβαλλοντικό» σκορ για την εταιρεία που το παράγει, το οποίο μάλιστα θα μπορεί να είναι customized, σταθμίζοντας με τον τρόπο που επιθυμεί τις διαφορετικές παραμέτρους αξιολόγησης.

Ακόμη και αν αυτά σας φαίνονται του μακρινού μέλλοντος (που πιστεύω ότι δεν είναι), πρέπει να τονίσω ότι δεν «αθωώνω» τους σημερινούς καταναλωτές. Και σήμερα οι πληροφορίες που έχουμε διαθέσιμες είναι αρκετές και το μόνο που λείπει είναι η δική μας βούληση.

Σε κάθε περίπτωση μου φαίνεται αστείο οι διάφοροι φραπεδίστας-καναπεδίστας να αμπελοφιλοσοφούν με τις ώρες για τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά δεινά που επιφέρει ο καπιταλισμός και στην συνέχεια να αγοράζουν κινέζικα παιχνίδια και ρούχα (παρότι παρήχθησαν απουσία περιβαλλοντικών και εργασιακών κανόνων), να είναι πελάτες τραπεζών που δεν διαφέρουν πολύ από κάτεργα, να βάζουν βενζίνη από εταιρείες που καταδυναστεύουν ολόκληρες χώρες, και να καταπίνουν αμάσητα τα υποπροϊόντα των ΜΜΕ.

Ο πραγματικός «κοινωνικός» έλεγχος των μέσων παραγωγής δεν μπορεί να γίνει ερήμην μας.

Advertisements

Ενέργειες

Information

31 Σχόλια

7 10 2007
Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος

Εξαιρετικό κομμάτι, Σπύρο! 🙂 Αμήν και πότε…

7 10 2007
Αλεξ.

Όπως πάντα φοβερος. Όπως λέω και σε ένα φίλο μου «Ο Σπύρος είμαι εγώ» μόνο πιο καθαρός και πιο τεκμηριωμένος σε αυτά που λέει. 🙂 Keep up.

7 10 2007
Δημήτρης

Καταπληκτικό Σπύρο. Συγχαρητήρια.

8 10 2007
Lambros Sdr

Σπύρο, απόλυτα σύμφωνος με τις απόψεις σου. Πεδίον δόξης λαμπρό για τους καταναλωτές η ίδρυση και λειτουργία πραγματικών και ανεξάρτητων φορέων που θα πληροφορούν και θα διαχειρίζονται όλα όσα αναφέρεις και σωστά ως απαραίτητη γνώση πριν την αγορά του προϊόντος.
Ίσως κι ένας διαδικτυακός τόπος θα ήταν χρήσιμος, όπου ο καθένας θα μπορεί να εκφράζεται και να καταθέτει τεκμηριωμένα την άποψή του για την πηγή από την οποία προέρχεται το κάθε προϊόν.
Στην Ελλάδα το κίνημα των καταναλωτών είναι ακόμη σε βρεφική φάση. Αποσπασματικό, κρατικοδίαιτο, εμπνέει καχυποψία παρά ασφάλεια στην πληροφόρηση και στη δράση υπέρ του πολίτη.
Και οι αλλαγές που ευαγγελίζεσαι επείγουν.

8 10 2007
philos

Κάτι τέτοια γράφεις Σπύρο και μετά δεν έχω πρόσωπο να αντικρύσω τους αριστερούς μου φίλους. Πως να τους πείσω ότι εγώ πληρώνομαι από την ελίτ των πλουσίων για να προασπίζω τα δικά τους συμφέροντα? ότι είμαι ένα κοινωνικά ανάλγητο όν, που το μόνο που με ενδιαφέρει είναι το κέρδος και η συλλογή πλούτου?
ΕΕΕΕΕΕ?? Σε ρωταω?
😀

Πέρα από την πλάκα, Σπύρο μία κοινωνία που δεν την νοιάζει να μάθει τι πρόγραμμα εχει το κομμα που ψηφίζει και που επιλέγει να ψηφίσει όχι το κόμμα που τον εκφράζει αλλά προκειμένου να μην βγει αυτό που δεν γουστάρει με τίποτα απέχει πολύ από το να αποκτήσει πραγματική καταναλωτική και κοινωνική συνείδηση.
Ο κόσμος είναι απλός και δυστυχώς πολλές φορές απλοϊκός.
Ορίζει ταμπέλες σε νεαρή ηλικία και για τον εαυτό του και για το περιβάλλον του και μετέπειτα αρνείται να αλλάξει συνήθειες και απόψεις.
Και φυσικά τέτοιες συμπεριφορές είναι πολύ εύκολες στην χειραγώγησή τους …

8 10 2007
SOFISTIS

Δες εδώ για την λεγόμενη κεντροαριστερά και την ..αγορά:
http://www.sofistis.wordpress.com

8 10 2007
fileleytheros

Μου αρέσει η προσπάθεια να μιλήσουμε ιδεολογικά με απλά και καθημερινά παραδείγματα. Μας χρειάζεται…
Από την άλλη πρέπει να σου θυμίσω ότι η κλασική μαρξιστική ανάλυση (κλασσικός Μαρξ είναι μόνο ο ίδιος ο Μαρξ, ως γνωστόν) πρεσβεύει ότι οι πραγματικά φιλελεύθερες δημοκρατίες είναι η ανώτερη μορφή οργάνωσης των αστικών κοινωνιών. Είναι, κατά τον Μαρξ, ευκταίες ως τακτικός στόχος, διότι μόνο τότε είναι σίγουρος ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός… Ναί, μίλησε και ο Μαρξ για την ανάγκη φιλελευθεροποίησης…
Αυτά βέβαια τα έλεγε έχοντας υπόψιν του τον κλασσικό φιλελευθερισμό, όχι τον σύγχρονο…

8 10 2007
Κωνσταντίνος Μιχαηλίδης

Χεχε, εξαιρετικός Σπύρο! 🙂
Άραγε σε διάβασε ο Νικόλας του θεωρείν;

9 10 2007
S G

«Αν η κοινωνία πραγματικά ενδιαφέρεται για αυτά τα θέματα θα πρέπει να αναλάβει πρωτογενή δράση: Καταλήγω ότι ο πιο άμεσος και αποτελεσματικός έλεγχος επί των παραγωγών είναι αυτός που ασκούν οι καταναλωτές.»

Συμφωνω απολτυτα με την ατομικη ευθυνη. Υπαρχει ομως βεβαια ενα τεραστιο προβλημα που πρεπει να λυθει, οτι η κοινωνια αποτελειται απο ατομα και τα ατομα εχουν ατομικο συμφερον να ΜΗΝ συμμετασχουν στους αγωνες για το κοινο συμφερον, ενα παραδειγμα φυσικα ειναι οι δραστηριοτητες που περιγραφεις, δηλαδη οι πρωτοβουλιες πολιτων/καταναλωτων.

Αν ειχαμε λυσει το προβλημα του λαθρεπιβατη εχω την εντυπωση οτι δεν θα γινοταν μεγαλη συζητηση, καθε συστημα θα ηταν σχεδον τελειο…

9 10 2007
mariaris

Εύγε Σπύρο!
Εξαιρετικό.

9 10 2007
Δημήτρης

Θα πρότεινα στον Σπύρο να κοινοποιήσει το άρθρο του στην ΕΚΠΟΙΖΩ και σε άλλους συλλόγους καταναλωτών και να ξεκινήσει γόνιμος διάλογος μεταξύ αυτών και της ΦΣ.

9 10 2007
Σπύρος Ντόβας

Σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας 🙂

Η παρατήρηση του SG είναι σωστή, και, προφανώς δεν υποστηρίζω ότι αυτός ο τρόπος μπορεί να υποκαταστήσει την νομοθεσία (τουλάχιστον όχι άμεσα, και, κατα την άποψή μου, σε ότι αφορά τα περιβαλλοντικά θέματα, μάλλον ποτέ).

Το ζήτημα είναι, εφόσον αντιλαμβανόμαστε τον άνθρωπο ως ένα ατελές ον το οποίο σχεδόν πάντα θα δράσει στα πλαίσια του -από αυτό εκλαμβανόμενου- προσωπικού συμφέροντος, ποιο είναι εκείνο το σύστημα το οποίο «χειρίζεται» καλύτερα αυτό το χαρακτηριστικό και το μετατρέπει σε «κοινωνικά» παραγωγικό πλεονέκτημα.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στο ζήτημα της κινητοποίησης για μεγαλύτερη παραγωγική προσπάθεια.

Μιλάω για την δυνατότητα που δίνει στον άνθρωπο ένα σύστημα το οποίο τον έχει «χορτάσει»(δηλαδή του έχει καλύψει τις κάτω στοιβάδες της πυραμίδας του Maslow) να διευρύνει την έννοια του προσωπικού «συμφέροντος» εντάσσοντας σε αυτό κριτήρια όχι μόνο στενά οικονομικά αλλά και ηθικά (εν τη ευρεία έννοια).

Δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαίες σε θέματα οικολογικής συνείδησης, κινημάτων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, φιλοζωίας κλπ είναι οι πλούσιες δυτικές αστικές δημοκρατίες.

Το ίδιο είναι αληθές και σε ότι αφορά την ατομική ευθύνη, η οποία είναι προφανώς πιο ανεπτυγμένη σε εκείνες τις χώρες στις οποίες ο κρατισμός είναι σχετικά περιορισμένος και η ψευδαίσθηση του κράτους-πατερούλη απουσιάζει.

10 10 2007
ΠΤ

Σπυρο, συμφωνω με την γενικη λογικη του αρθρου, διαφωνω με μερικα παραδειγματα (το τι ελεγχει ο ιδιοκτητης των παραγωγικων μεσων θελει μεγαλη κουβεντα, οπως επισεις οι τραπεζες που ειναι κατεργα!)

Αλλα μια απορια…

Τι σημαινει «κοινωνικη και οικονομικη ισοτητα» ?

Και γιατι ενα καταναλωτικο κινημα θα προαγει την «κοινωνικη και οικονομικη ισοτητα» ?

Υ.Γ.
Μια και εθιξες το θεμα της Κινας, να συμφωνησω μαζι σου αλλα ειμαστε ετοιμοι να πληρωσουμε διπλες και τριπλες τιμες για προιοντα οπως ρουχα και παιχνιδια?
Και πως θα πιεσουμε τους Κινεζους να εφαρμοσουνε περιβαντολλογικους και εργασιακους κανονες που ΕΜΕΙΣ θεωρουμε σωστους?
Ηδη στην Κινα εχει ανοιξει μια μεγαλη συζητηση για τα περιβαντολλογικα στανταρ που πρεπει να αποκτησουνε, οχι γιατι εμεις τους το επιβαλλαμε, αλλα γιατι ετσι θα καλυτερευσουν την ποιοτητα ζωης τους.
Οσο για τους εργασιακους κανονες (ναι υπαρχουνε και τετοιοι στην Κινα!), χρονο με τον χρονο βελτιωνονται .

Τα καταθετω αυτα μεσω προσωπικης εμπειριας 15 ετων με την Κινα.

12 10 2007
buzz

Με τον Καπιταλισμό για τον Σοσιαλισμό! (Σπ. Ντόβας)

Με 5 μέρες καθυστέρηση. Ιδέες απαραίτητες, που δυστυχώς υποεκπροσωπούνται δραματικά – πολιτικά και κοινωνικά.

13 10 2007
A Division by Zer0 » Blog Archive » Capitalism for Socialism through Collaboration in the spirit of Open Source

[…] πιστεύω οτι πρέπει να διαβάσετε το κείμενο καθώς δίνει την αρχική ιδέα την οποία συμμερίζομαι […]

13 10 2007
S G

«Δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαίες σε θέματα οικολογικής συνείδησης, κινημάτων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, φιλοζωίας κλπ είναι οι πλούσιες δυτικές αστικές δημοκρατίες.»

για να ειμαι λιγο προβοκατωρ, ειναι τυχαιο οτι οι κορυφαιες απο αυτες σε οικολογικη συνειδηση ειναι ταυτοχρονα και αυτες με το δυνατοτερο κοινωνικο κρατος?

«Το ίδιο είναι αληθές και σε ότι αφορά την ατομική ευθύνη, η οποία είναι προφανώς πιο ανεπτυγμένη σε εκείνες τις χώρες στις οποίες ο κρατισμός είναι σχετικά περιορισμένος»

αν συγκρινουμε μυανμαρ με ευρωπη αυτο προφανως ισχυει. αλλα μεσα στην Ευρωπη ειναι καπως διαφορετικα τα πραγματα. Εξαλλου υπαρχει και το ερωτημα της αιτιοτητας! Αν η ατομικη ευθυνη δεν ειναι διαδεδομενη ιδεα σε μια χωρα, ειναι καλο να εχεις ενα μικρο και αδυναμο κρατος?

ετσι λιγες ερωτησεις για να κανω και τον δικηγορο του διαβολου…

13 10 2007
Κουνούπι

Σπύρο, κατ’ αρχήν πολύ εύκολα απορρίπτεις το Κράτος. Διαβάζοντας τις πρώτες παραγράφους του κειμένου σου, σκεφτόμουν ότι έχεις στο μυαλό σου την Ελλάδα και γενικεύεις. Σύμφωνοι, το δικό μας Κράτος είναι μία γελοιότητα, όμως π.χ. οι ΗΠΑ είναι περίφημες ως προς τους ελέγχους στους οποίους υποβάλλουν τα φάρμακα, τα τρόφιμα κ.λπ.

Από ‘κει και πέρα, όλος ο συλλογισμός σου στηρίζεται στο: «Η τεχνολογική πρόοδος και η ευκολία στην διακίνηση της πληροφορίας θα μας επιτρέψει πολύ σύντομα» κ.λπ. Κι αν δεν είναι τόσο σύντομα; Κι αν αποδειχθεί ότι υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που δεν τους βάζει τώρα ο νους μας; Για παράδειγμα, μπορεί να βγει το συμπέρασμα πως είναι τόσα πολλά τα αγαθά και τόσο μεγάλος ο όγκος των πληροφοριών για κάθε αγαθό, ώστε μόνο αν αφιερώσει ο καταναλωτής τεράστιο χρόνο στην έρευνά του, θα μπορέσει να λειτουργήσει ως αποτελεσματικός πρωτογενής ελεγκτής. Ίσως αποδειχθεί ότι πάλι χρειάζεται ν’ αφήνει ένα μεγάλο μέρος αυτής της διαδικασίας στους επαγγελματίες του ελέγχου, δηλ. στο Κράτος.

13 10 2007
omadeon

Πολύ καλό κείμενο, συγχαρητήρια, έστω κι αν διαφοροποιούμαι σε κάποια επιμέρους θέματα ή έχω και κάποιες άλλες πρόσθετες ιδέες (upgrades).

Μου άρεσε πολύ και ο τίτλος του κειμένου σας. Να… παρανοήσω θετικά (χεχε) ότι εμπνευστήκατε -έστω και εν μέρει- τον τίτλο από ορισμένα δικά μου ‘σλόγκαν» (και όχι μόνο δικά μου, αφού δεν έxω… κλόπυράϊτ); 🙂

Σε καθεστώς ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ελεύθερου ανταγωνισμού και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ισότητας ευκαιριών, μεγάλος αριθμός εργαζόμενων θα σχημάτιζε και οικονομικές δραστηριότητες ομαδικής φύσεως (χεχε) όπως π.χ. άτυπους (στην αρχή) συναιτερισμούς, συλλόγους τεχνικών που προσφέρουν υπηρεσίες σαν κοινοπραξία (αντί να δουλεύουν για κάποιον αφέντη), κ.ο.κ.

Η τεχνολογία καλπάζει, αλλά ο νους του ανθρώπου και η συλλογική νοημοσύνη της κοινωνίας, ΑΡΓΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ να μπει στην ίδια «θερμοκρασία», όπως ακριβώς το νερό της θάλασσας αργεί να κρυώσει και παραμένει ζεστό στην αρχή του χειμώνα. Λόγω τέτοιων φαινομένων καθυστέρησης, οι πολίτες της σημερινής κοινωνίας ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝ κατανοήσει ακόμη ΤΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ που έχουν ΗΔΗ στα χέρια τους, παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες ακόμη είναι κάθε άλλο παρά άριστες.

Σε μία μελλοντική εποχή, η ίδια η μισθωτή εργασία (για ΑΛΛΟΥΣ) θα φαίνεται το ίδιο βάρβαρη και απάνθρωπη όπως… σήμερα η εργασία σκλάβων. Θα είναι πολύ σπάνια, ιδιαίτερα καλοπληρωμένη και άκρως περιστασιακή, με αυξημένα δικαιώματα και άλλες πιθανές ωφέλειες.

Αν κανείς έχει ανοιχτό μυαλό, θα χαρεί ιδιαίτερα με το ανοιχτόμυαλο άρθρο σας και θα έχει πολλά να προσθέσει. Εγώ καταλήγω με το εξής:

Πρέπει επειγόντως να απαλλαγούμε από την φαντασίωση ότι η δική μας κατάσταση ή εποχή είναι η «τελική κατάσταση του κόσμου», όπως και τον προπερασμένο αιώνα οι ιδιοκτήτες σκλάβων ΕΠΡΕΠΕ να εμπεδώσουν καλά ότι η (αυτονόητη γι’ αυτούς) ύπαρξη σκλάβων κάποτε καταργήθηκε.
ΕΤΣΙ ακριβώς και οι σημερινοί «ιδιοκτήτες χρόνου εργασίας άλλων ανθρώπων» μια μέρα θα θεωρηθούν ξεπερασμένοι από μία κοινωνία που θα φτάσει την Ελεύθερη Αγορά στο Φυσικό της Στάδιο: Στη Συλλογική άσκηση της οικονομικής ελευθερίας, δηλαδή στον Ελευθεριακό Μαρξισμό.

14 10 2007
Σπύρος Ντόβας

@ΠΤ: Δεν ισχυρίζομαι ότι θα πρέπει να παράγει κοινωνική και οικονομική ισότητα.

Γενικά το post αυτό είχε ως σκοπό να δείξει ότι η ελεύθερη αγορά είναι ο αμεσότερος τρόπος να εκφραστούν τοις πράγμασι οι προτεραιότητες των ανθρώπων, ακόμη και σε κοινωνικά θέματα, όποιες και αν είναι αυτές. Θέλω να πω ότι, ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα: Ας μην φλυαρούμε μόνον, μεταθέτοντας την ευθύνη της δράσης σε τρίτους. Για όσους η κοινωνική και οικονομική ισότητα είναι σημαντικός στόχος, έχουν έναν πολύ αποτελεσματικό τρόπο να τον επιδιώξουν.

Η Κίνα αναφέρθηκε ως ένα απλοϊκό και κοντινό στον κάθε καταναλωτή παράδειγμα. Είμαι βέβαιος ότι η οικονομική ανάπτυξη θα φέρει μαζί της και βελτίωση των εργασιακών συνθηκών και των περιβαλλοντικών πρακτικών.

14 10 2007
Σπύρος Ντόβας

@SG: «για να ειμαι λιγο προβοκατωρ, ειναι τυχαιο οτι οι κορυφαιες απο αυτες σε οικολογικη συνειδηση ειναι ταυτοχρονα και αυτες με το δυνατοτερο κοινωνικο κρατος?»

Δεν είναι καθόλου τυχαίο, το πλεόνασμά των οικονομιών τους τις προηγούμενες δεκαετίες τις ευνόησε ώστε να δοκιμάσουν την δημιουργία ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους. Δυστυχώς φαίνεται ότι αυτό δεν είναι systainable, δεν βγαίνουν τα νούμερα, και ακόμη και οι πρωτοστάτες όπως η Σουηδία δείχνουν έτοιμοι να το «συμμαζέψουν».

«Αν η ατομικη ευθυνη δεν ειναι διαδεδομενη ιδεα σε μια χωρα, ειναι καλο να εχεις ενα μικρο και αδυναμο κρατος?»

Χα, η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα? Πάντως δεν μιλάμε για το design ενός κράτους εκ του μηδενός. Εντύπωσή μου είναι ότι συνήθως η ατομική ευθύνη είναι περιορισμένη όταν ήδη τα πάντα είναι ανατεθιμένα στο κράτος. Το ερώτημα είναι: Σε μια κρατικιστική χώρα με περιορισμένη ατομική ευθύνη, είναι σκόπιμο να μειώσουμε το κράτος? Φαντάζομαι εξαρτάται από τα χάλια του κράτους. Δε τέτοιες περιπτώσεις -ελπίζω ότι- οι πολίτες αυθορμήτως θα πιέσουν για να αναλάβουν πίσω κάποιες από τις ευθύνες αυτές π.χ. για την ασφάλιση, την συνταξιοδότηση, την παιδεία. Ίσως χρειαστούν ένα μικρό «σπρώξιμο» από κάτι τύπους σαν εμάς, που θα τους μιλήσουν για αυτή την εναλλακτική και τα οφέλη της. So, start pushing!

14 10 2007
Σπύρος Ντόβας

@Κουνούπι: Ελπίζω να μην έμεινες μόνο στις πρώτες παραγράφους 🙂

Σκοπός του άρθρου δεν είναι να επιχειρηματολογήσει υπέρ της ιδιωτικοποίησης των υγειονομικών ελέγχων και των ελέγχων των φαρμάκων (αν και υπάρχουν ενδιαφέρουσες απόψεις και υπέρ αυτού).

Ήταν κυρίως για να μιλήσει για την δυνατότητα να επιδειωχθούν κοινωνικοί στόχοι πρωτογενώς και όχι με την μεσολάβηση του κράτους σε τομείς που και τώρα δεν υπάρχει κρατική δράση. Τα παραδείγματα που αναφέρω είναι ενδεικτικά: Διάρκεια της γονεϊκής άδειας, διανομή των κερδών κλπ.

Πάρα πολλοί θεωρούν ότι τέτοιοι σκοποί πρέπει να επιδειωχθούν με πολιτικά μέσα (εκλέγω κυβέρνηση η οποία τα επιβάλει με νόμο).

Θα ήταν σίγουρα αποτελεσματικότερο αν το κράτος το έκανε (όλοι θα υποχρεώνονταν να υπακούσουν). Τέτοια όμως μονομερή μέτρα σχεδόν σίγουρα δεν θα ήταν ευσταθή. Η οικονομία θα στρεβλώνονταν, επιχειρήσεις θα έκλειναν, πολλοί θα έμεναν άνεργοι, οι γυναίκες θα εύρισκαν πολύ δυσκολότερα δουλειά, το επενδυτικό κεφάλαιο θα δραπέτευε.

Λέω λοιπόν ότι όσοι ενδιαφέρονται για να έχουμε τέτοιες προόδους, ας το δείξουν έμπρακτα.

Για το πόσο σύντομα θα μπορούσαμε να δούμε κάτι σαν αυτό που φαντάζομαι, δεν γνωρίζω την ηλικία σου, είμαι όμως σχεδόν βέβαιος ότι θα προλάβουμε να το δούμε.

14 10 2007
Σπύρος Ντόβας

@omadeon: Συμφωνώ ότι απέχουμε πολύ από οτιδήποτε τελικό.

Δεν αποκλείω στο μέλλον να υπάρξουν παραγωγικές δομές σαν αυτές που περιγράφεις, θεωρώ όμως την πιθανότητα μικρή, κυρίως λόγω της ανθρώπινης φύσης όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι. Πέραν των πρακτικών θεμάτων του επιχειρηματικού governance σε μια τέτοια ομαδική εταιρεία (άραγε πως θα διοικούνταν μια τέτοια «ομαδική» αυτοκινητοβιομηχανία 200.000 ατόμων που βρίσκονται σε όλες τις ηπείρους), πάντα θα υπάρχουν οι μοναχικοί λύκοι, και οι εκ φύσεως υπάλληλοι.

Δες και σήμερα πόσοι παίρνουν το ρίσκο να επιχειρήσουν και πόσοι βολεύονται στους 14 μισθούς (+ μπόνους ίσως) και 22 εργάσιμες άδεια τον χρόνο.

Όπως και να’ χει το μέλλον προοιωνίζεται συναρπαστικό.

14 10 2007
omadeon

κ. Ντόβα,

θίξατε πολύ καυτό και ενδιαφέρον επιμέρους θέμα (πέραν της λεγόμενης «ανθρώπινης φύσης» που είναι φύσει αμφιλεγόμενη και μεταβαλλόμενη):

Τον τρόπο διοίκησης μιας αυτοκινητοβιομηχανίας 200.00 ατόμων σε όλες τις ηπείρους, και το γενικότερο θέμα του governance.

Πρώτα-πρώτα, η διοίκηση επιχειρήσεων εξελίσσεται ακόμη και σήμερα. Οι πιο τελευταίες ιδέες δίνουν μεγάλη σημασία στις μεθόδους «bottom-up management» που ακολουθούν καινοτομικοί και επιτυχημένοι σημερινοί διευθυντές. Πολύ απλά, συνοψιζονται στο δόγμα «κάνε ΚΑΘΕ εργαζόμενο να ενδιαφέρεται και να φροντίζει για τη δική του απόδοση, με μίνιμουμ κόστος χρόνου για τη διοίκηση». Η αποκέντρωση δηλαδή δεν είναι μόνο κοινωνικό αγαθό, ιδιαίτερα εππιθυμητό, αλλά και σημερινό πρωτοποριακό επιχειρηματικό αγαθό.

Επίσης η ανάγκη για μάνατζερ δεν σταματά ποτέ. Ισως αλλάξει όμως ο τρόπος επιλογής και οι όροι του μάνατζμεντ. Οπωσδήποτε, τελικά, μία ΤΟΣΟ μεγάλη εταιρεία σαν αυτή που λέτε, θα μπορούσε κάλλιστα να έχει και χιλιάδες μετόχους, και αυτοί οι χιλιάδες θα μπορούσαν κάλλιστα (σε μικρό ή μεγάλο βαθμό) να είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Το «νέο δόγμα» που ίσως επικρατήσει κάποτε (μπορεί σε… 100 χρόνια, ή και σε 50) θα συνοψιστεί στην εξής απλή και κατανοητή αρχή (ακόμη και σήμερα):

Οι ίδιοι άνθρωποι που παράγουν, οι ίδιοι θα είναι και οι ιδιοκτήτες των μέσων με τα οποία παράγουν, καθώς και εκείνοι που παίρνουν τις πιο σημαντικές αποφάσεις, καθώς και οι μέτοχοι κερδών και ευθυνών.

Αν αυτό αντιβαίνει στην ανθρώπινη φύση για πλειοψηφίες, ΠΑΛΙ θα το υλοποιήσουν μειοψηφίες, έτσι κι αλλιώς, αποτελώντας είδος «μόδας».

Τέλος, μία ΤΟΣΟ μεγάλη εταιρεία δεν διαφέρει και από… μικρό κράτος, ενώ εκείνος που ΣΗΜΕΡΑ τη διοικεί είναι απλός υπάλληλος (ο CEO).

Επομένως, η αντικατάσταση κρατών με τέτοιες γιγαντο-εταιρείες, απλώς μεταθέτει τα ΠΟΛΥ γνωστά προβλήματα του κρατισμού αλλού, στις ίδιες αυτές τις εταιρείες (ως κράτη-εν-κράτει) και ο αρχικά θετικός στόχος των ιδιωτικοποιήσεων αποδεικνύεται στο τέλος «άλλαξε τα ρούχα του ο (κρατικός) Μανωλιός και έγινε αλλιώς (ιδιωτικός»).

ΤΙΠΟΤΕ δεν επιτυγχάνεται (κατά τη γνώμη μου και όχι μόνο) από τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις που περνάνε τεράστιες δομές σε ιδιωτικά χέρια, τίποτε πέραν της πολλαπλότητας ενός αμφιλεγόμενου (λογω ολιγοπωλίων) «θετικού ελεύθερου ανταγωνισμού». Αλλά… εκείνοι που χαράσσουν την στρατηγική εταιρική πολιτική είναι ΠΑΛΙ υπάλληλοι και διευθυντές. Τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα θα είχαμε και στον κρατικό τομέα, σήμερα, αν μπορούσε να εξυγιανθεί, να σπάσει σε πολλές εταιρείες, και να τηρήσει αξιοκρατικά κριτήρια στην επιλογή των δικών του στελεχών. Πάλι, μερική λύση βέβαια. Αν το καλοσκεφτείτε, οριστική λύση δεν μπορεί να δοθεί όσο υπάρχουν τα γραφειοκρατικά και άλλα προβλήματα, ΤΟΣΟ στα κράτη ΟΣΟ και στις πολυεθνικές (οι οποίες δρουν σαν… ανεύθυνα κράτη, πολλές φορές).

14 10 2007
Σπύρος Ντόβας

@Omadeon:
(Πίστευα ότι είχαμε ξεπεράσει τους πληθυντικούς…)

Ακόμα και αν οι εργαζόμενοι βρεθούν να κατέχουν τις μετοχές των εταιρειών που εργάζονται, το λογικό είναι να πουλήσουν τις περισσότερες και να αγοράσουν μετοχές άλλων εταιρειών για να διασπείρουν τον κίνδυνό. Έτσι το πιθανότερο είναι να καταλήξουμε με μια κατάσταση ανάλογη της σημερινής όπου οι εργαζόμενοι συνήθως διαθέτουν μετοχές άλλων εταιρειών και όχι της εταιρείας που εργάζονται.

Η βασική διαφορά μεταξύ επιχειρήσεων και κράτους είναι ότι με τις επιχειρήσεις συναλλάσσεσαι μόνον εάν το θες, ενώ με το κράτος συναλλάσσεσαι (φορολογείσαι) υποχρεωτικά. Τεράστια διαφορά.

14 10 2007
omadeon

Αγαπητέ Σπύρο,

Δεν αντιλέγω σε γενικές γραμμές. Το πρόβλημα που παραθέτεις απασχολεί πολλούς, και -ήδη- ένας Ισραηλινός εφευρέτης (με τον οποίο ανταλλάσσω τακτικά μέηλ για τεχνικά θέματα) έχει κάτσει να φτιάξει ολόκληρο σχέδιο υλοποίησης «ομαδικών εταιρειών» όπου (1) ένα μέρος των μετοχών τους είναι κινούμενο για αποδοτικότερη επένδυση και (2) ένα άλλο μέρος ανήκει στους εργαζόμενους.

Είναι ο Erez Elul, και το site που εξηγεί την ιδέα του είναι:
http://iswith.info/og0/
Και άλλοι σύνδεσμοι για τον ίδιο είναι
http://del.icio.us/omadeon/Erez.Elul

Αν και προσπαθώ να περιορίσω την… πολυλογία μου θα ήθελα να προσθέσω ότι τα θέματα αυτά είναι (1) ανοιχτά, (2) εξελισσόμενα, (3) πολυδιάστατα και… (4) ιδιαίτερα δημιουργικά για την εξέλιξή μας.

Με τις παρωπίδες της σημερινής αριστεράς ΔΕΝ μπορεί κανείς να προχωρήσει, ούτε με τον άκαμπτο «νεοφιλευθερισμό» που νομίζει ότι ακόμη και οι Νόμοι περιττεύουν αρκεί να είναι ελεύθερο το Κεφάλαιο.

Εγώ απλά θα σου υπενθυμίσω την ανάγκη για λεπτές ισορροπίες, ακόμη και σήμερα, που αρκετές καινοτομικές εταιρείες προσφέρουν π.χ. «options» (ουσιαστικά μετοχές-άνευ-ρίσκου) στους εργαζόμενούς τους. Αν δεν συνέφερε αυτό (τον έναν ή τον άλλον), απλά δεν θα γινόταν!

Στο μέλλον, καθώς θα αλλάξουν και ευρύτερες κοινωνικές καταστάσεις, ίσως καταστεί εφικτή μεγαλύτερη ομαδικότητα στις επενδύσεις και «επιστροφή στον τόπο δουλειάς» που θα είναι και τόπος κατοικίας για πολλούς ανθρώπους.

Το αδύνατο σημείο της εποχής μας, νομίζω ότι είναι η ΜΗ ΥΠΑΡΞΗ επαρκούς πείρας και γνώσης για τη Συλλογικότητα, τόσο της ίδιας της συνειδησης (όταν εργάζεται απολύτως ομαδικά) όσο και της δουλειάς (όταν δεν καθορίζεται αυστηρά από ιεραρχίες).

Για το κράτος δεν διαφωνώ. ΧΙΛΙΕΣ φορές καλύτερα οι πολλές εταιρείες τηλεφώνου από τον παλιό-και-σάπιο «ΟΤΕ». Αλλά… κατ’ εμέ αυτό είναι μόνο ΕΝΑ στάδιο στην κοινωνική εξέλιξη, όχι τελικός σκοπός, διότι ο τελικός σκοπός των πολλών μεγάλων εταιρειών γίνεται επικίνδυνα ολιγοπωλικός. Και απλούστατα ΔΕΝ υπάρχει τρόπος να εμποδιστεί η αλόγιστη κυριαρχία των ολιγοπωλίων (που συμβαίνει ήδη) παρά μόνο μέσω υγιούς ανταγωνισμού. ΠΟΙΑ η διαφορά μας τώρα? Εγώ λέω ότι ο υγιής ανταγωνισμός θα γίνει ακόμη υγιέστερος όταν αρχίσει να αφορά και τρόπους παραγωγής, τρόπους συμμετοχής σε αυτήν, κ.ο.κ. Δηλαδή θα αρχίσει ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ανταγωνισμός ανάμεσα σε πυραμιδοειδείς δομές και σε αυτόνομες δικτυωμένες συσπειρώσεις παραγωγών, στο μέλλον.

14 10 2007
omadeon

Υ.Γ. (το προηγούμενο σχόλιό μου έμεινε σε αναμονή επειδή είχε 2 λινκς)
Σημαντική επίσης είναι και η υγιής θεμελίωση «ίσων ευκαιριών» που κακοποιείται σήμερα με πολλούς τρόπους. Η σημερινή τάση για αύξηση του χάσματος μεταξύ πλουσίων-φτωχών καθώς και άλλα τέτοια φαινόμενα, σε συνδυασμό με την μέλλουσα κρίση Πετρελαίου, ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ θα φέρουν τρομαχτικές κοινωνικές κρίσεις στο άμεσο μέλλον. ΑΝ η ανθρωπότητα τότε επιζήσει, η συνέχεια ίσως δικαιώσει όσα λέω περί ομαδικότητας, για πάρα πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων η επιτακτική ανάγκη για ομαδικότητα και αλληλεγγύη μέσα σε συνθήκες λιμών και άλλων κακών (όπως εξηγώ μεταξύ αστείου και σοβαρού στο άλλο γνωστό μπλογκ…)

Αλλά όταν οι ανισότητες διογκωθούν ΤΟΣΟ πολύ σε ΤΟΣΟ πολύ ακραίες συνθήκες, πολύ πιθανές είναι και οι δραστικές παρεμβάσεις. π.χ. δήμευση κεφαλαίων των τραπεζών (αν αυτές επιβιώνουν προκλητικά σε έναν κόσμο που πεθαίνει μαζικά)… και άλλα δυσάρεστα πράματα για φιλελεύθερους (που ούτε και σε εμένα αρέσουν). Το θέμα είναι να μην είμαστε πουριτανοί ή φαντασιόπληκτοι, αλλά… ρεαλιστές! 🙂

17 10 2007
S G

«Δεν είναι καθόλου τυχαίο, το πλεόνασμά των οικονομιών τους τις προηγούμενες δεκαετίες τις ευνόησε ώστε να δοκιμάσουν την δημιουργία ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους.»

αλλο λεω. Το εισοδημα δεν φτανει. Παρε δυο οικονομιες ισου εισοδηματος, ας πουμε το Κεντακυ και την Σουηδια (κιομως κοντινα εισοδηματα!). Ειναι τυχαιο οτι η πιο οικολογικη απο τις δυο εχει και δυνατοτερο κοινωνικο κρατος? Δεν συμβαδιζει καπως η κοινωνικη αλληλεγγυη με το ενδιαφερον για τον πλησιον και το ενδιαφερον για την φυση?*

«Δυστυχώς φαίνεται ότι αυτό δεν είναι systainable, δεν βγαίνουν τα νούμερα, και ακόμη και οι πρωτοστάτες όπως η Σουηδία δείχνουν έτοιμοι να το “συμμαζέψουν”.»

λογω δημογραφικου μαλλον, αλλιως η Σουηδια ειναι σιγουρα πιο ισορροπημενη απο τις ΗΠΑ πες (που εχει τεραστιες οικονομικες ανισορροπιες. δεν εννοω ανισοτητες, εννοω οτι πολλες αγορες δεν ειναι σε ισορροπια και δεν ειναι διατηρισιμες, βλεπε ισοζυγιο τρεχουσων συναλλαγων πχ)

«Σε μια κρατικιστική χώρα με περιορισμένη ατομική ευθύνη, είναι σκόπιμο να μειώσουμε το κράτος? »

ακριβως. μηπως οι μη μαθημενοι πολιτες θα τον πιουν ασχημα μεχρι να μαθουν την νεα κατασταση?

«Ίσως χρειαστούν ένα μικρό “σπρώξιμο” από κάτι τύπους σαν εμάς, που θα τους μιλήσουν για αυτή την εναλλακτική και τα οφέλη της.»

ή ενα μεγαλο! νομιζω τετοια θεματα χρειαζονται κρισιμη μαζα. πολλες μικρες φωνες απλα χανονται. Χρειαζεται ενα σοκ, ενα μπαμ, κατι δυνατο…

*ειπαμε, δικηγορος του διαβολου 🙂

17 10 2007
Σπύρος Ντόβας

@SG: (initiating evasive maneuver sequence): Βασισμένος πάνω σε ποια μετρήσιμα χρίζεις την Σουηδία οικολογικότερη του Κεντάκυ? (όχι ότι λέω ότι δεν είναι αλλά πριν το αναφέρεις, δεν θα μπορούσα να έχω καθαρή τοποθέτηση ποιος είναι «οικολογικότερος»)

Δεν συμφωνώ στο δευτερογενές συμπέρασμα που αφήνει η φράση «Δεν συμβαδιζει καπως η κοινωνικη αλληλεγγυη με το ενδιαφερον για τον πλησιον και το ενδιαφερον για την φυση?» ότι δηλαδή οι φιλελεύθεροι δεν νοιάζονται για τον πλησίον. Πιστεύω ότι επιδιώκουμε τον ίδιο σκοπό με διαφορετικό τρόπο. Στο φινάλε, το ενδιαφέρον για τον πλησίον από την στιγμή που θεσμοποιείται και γίνεται καταναγκαστικό μέσα από την εγκαθίδρυση κοινωνικού κράτους, έχει μικρή ηθική αξία.

Συμφωνώ ότι ο τρόπος μετάβασης σε ένα φιλελεύθερο σύστημα είναι το πραγματικά πολιτικώς ζητούμενο. Έχω μια άποψη επ’αυτού, μάλλον θα είναι το επόμενο post μου.

Για το σπρώξιμο, εμείς μπορούμε μόνο μικρά σπρωξίματα-παραινέσεις (επειδή αντιτιθέμεθα στον καταναγκασμό). Το πραγματικά μεγάλο σπρώξιμο θα το δώσει το ίδιο το υπάρχον σύστημα καταρρέοντας. Ελπίζω να μην συμβεί.

18 10 2007
S G

«Βασισμένος πάνω σε ποια μετρήσιμα χρίζεις την Σουηδία οικολογικότερη του Κεντάκυ?»

ποσοστο απορριματων που ανακυκλωνονται, μεσους ρυπους ανα ΙΧ, μεσους ρυπους ανα μοναδα ΑΕΠ, ενεργειακη σπαταλη ανα κατοικο κτλ Δεν χρειαζεται να σου δωσω αριθμους, τα ξερεις (να πω οτι στο Κολαμπους του Οχαϊο πχ, μια πολη υψηλου εισοδηματος για ευρωπαϊκα δεδομενα, με 1,7 εκατομμυρια πληθυσμο, δεν υπαρχει προγραμμα ανακυκλωσης απορριματων?).

«Δεν συμφωνώ στο δευτερογενές συμπέρασμα που αφήνει η φράση “Δεν συμβαδιζει καπως η κοινωνικη αλληλεγγυη με το ενδιαφερον για τον πλησιον και το ενδιαφερον για την φυση?” ότι δηλαδή οι φιλελεύθεροι δεν νοιάζονται για τον πλησίον.»

δεν νομιζω οτι ο φιλελευθερισμος ειναι ασυμβατος με την κοινωνικη αλληλεγγυη. Νομιζω οτι η μανια με καποια απλοϊκα κολληματα ιδιοκτησιας του εαυτου κτλ ειναι ασυμβατη με την αλληλεγγυη, τον αλτρουϊσμο αλλα και την κοινη λογικη.

«Στο φινάλε, το ενδιαφέρον για τον πλησίον από την στιγμή που θεσμοποιείται και γίνεται καταναγκαστικό μέσα από την εγκαθίδρυση κοινωνικού κράτους, έχει μικρή ηθική αξία.»

η ερωτηση ειανι αν εχει πρακτικη αξια. Το ενδιαφερον για τον πλησιοντα υποφερει συντριπτικα απο το προβλημα του λκαθρεπιβατη. Γιατι να πληρωσω εγω για τους φτωχους, ας το κανει ο γειτονας ή το κρατος. Γιατι να πληρωσω εγω για ανακυκλωση, ας το κανει ο κακος εργοστασιαρχης, η Γκρηνπης ή οι κακοι Αμερικανοι.
Χωρις καταναγκασμο φοβαμαι, ειδικα στην Ευρωπη, απλα δεν εχεις αποτελεσμα.

«Συμφωνώ ότι ο τρόπος μετάβασης σε ένα φιλελεύθερο σύστημα είναι το πραγματικά πολιτικώς ζητούμενο. Έχω μια άποψη επ’αυτού»

α, ομορφιες. στειλε μου αν θες και ενα μεηλ, εχω καποια προταση ισως.

«Για το σπρώξιμο, εμείς μπορούμε μόνο μικρά σπρωξίματα-παραινέσεις (επειδή αντιτιθέμεθα στον καταναγκασμό).»

δεν μιλω για καταναγκασμο. Μιλω για οργανωμενη δραση με συντονισμενα συντριπτικτα χτυπηματα, οχι μιικροκινησεις που χανονται.

21 10 2007
Σπύρος Ντόβας

@SG: ωπ, κάπως utilitarian μου βγήκες στο τελευταίο post…

στα θέματά μας τώρα:

-Η «ιδιοκτησία του εαυτού» δεν απογορεύει σε κανέναν να επιδεικνύει αλληλεγγύη. Κάπου σε χάνω εδώ.

-Το πρόβλημα του λαθρεπιβάτη εκδηλώνεται το ίδιο εκτεταμένα και σε ένα κρατικιστικό σύστημα. Απλώς χρειάζεται πιο elaborate τρόπους, lobbying, οργανωμένη πίεση για να καταφέρνεις να την βγάζεις λάδι και να πληρώνουν οι άλλοι. Εδώ, αναφέρομαι σε θέματα «κοινωνικού κράτους». Σε ότι αφορά το περιβάλλον, θεωρώ ότι το κράτος οφείλει να παρεμβαίνει μιας και η καταστροφή του περιβάλλοντος αποτελεί αδίκημα σε βάρος της ζωής και της περιουσίας μας (περιστάσεις στις οποίες η επέμβαση του κράτους είναι κατά την άποψή μου επιβεβλημένη)

-«οργανωμένη δράση με συντονισμένα συντριπτικά κτυπήματα»? wow, αυτό ακριβώς που ψάχνω! Έχεις γράψει κάτι σχετικά?

28 10 2007
S G

«Η “ιδιοκτησία του εαυτού” δεν απογορεύει σε κανέναν να επιδεικνύει αλληλεγγύη.»

ναι δεν το γραψα σωστα μαλλον. Η μανια με την ιδιοκτησια δεν αποτρεπει μονη της την αλληλεγγυη. Αποτρεπει τον ελευθεριστη ομως απο το να σκεφτει διαφορα πραγματα που εχει νοημα να κανει το κρατος, ξεκινωντας απο την απλη υποχρεωτικη φορολογια εως θεματα που εχουν να κανουν με την κοινωνικη αλληλεγγυη.

«Το πρόβλημα του λαθρεπιβάτη εκδηλώνεται το ίδιο εκτεταμένα και σε ένα κρατικιστικό σύστημα. Απλώς χρειάζεται πιο elaborate τρόπους, lobbying, οργανωμένη πίεση για να καταφέρνεις να την βγάζεις λάδι και να πληρώνουν οι άλλοι.»

κοιτα, ακριβολογωντας, το προβλημα του λαθρεπιβατη το εχουμε σε θεματα δημοσιων αγαθων, πχ αμυνα ή φιλανθρωπια. Σε αυτα τα θεματα ειναι λογικο να εχουμε κρατικη παροχη των αγαθων, ή τουλαχιστον χρειαζεται καποιος εξυπνος μηχανισμος, η ελευθερη αγορα δεν φτανει.
Τωρα οταν εχουμε υπερβολικο κρατος με ασθενεις θεσμους εχουμε την προσοδοθηρια, που ειναι αυτο που λες εσυ, η πιεση για προσκομμιση οφελους απο το κρατος.

«αυτό ακριβώς που ψάχνω! Έχεις γράψει κάτι σχετικά?»

γραφουμε ενα πεηπερ με εναν φιλο στο θεμα (μπορω να σου στειλω το ντραφτ αν θες). Ελπιζω να το στειλουμε συντομα σε καποιο επ. περιοδικο και αν ναι λογικα θα γραψω και κανα ποστ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: